ถ้าพูดตามหลักความเป็นจริง คนเรามีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด มันเป็นเรื่องธรรมดาของธรรมชาติและการเมือง ไม่ว่าจะยุคไหน พรรคไหน ก็โดนด่าทั้งนั้นครับ ตั้งแต่ประชาธิปัตย์ เพื่อไทย อนาคตใหม่ ไปจนถึงพรรคที่มาจากรัฐประหาร ไม่มีใครรอดพ้นจากเสียงวิจารณ์ได้เลย
แต่สิ่งที่ควรมองไม่ใช่ว่า “ใครโดนด่า” มากหรือน้อย แต่คือ “เขาทำอะไรไว้บ้าง” มากกว่า เพราะบางทีคนที่ออกมาด่าอาจเป็นชาวบ้านที่ถูกจ้างมา หรือบางคนถือป้ายแต่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าป้ายนั้นเขียนว่าอะไร เราก็ต้องแยกแยะให้ดีครับว่าคำด่านั้นมีน้ำหนักแค่ไหน มีคนวัยทำงานหรือคนที่เข้าใจสถานการณ์ร่วมด้วยไหม หรือเป็นเพียงเสียงสะท้อนจากบางกลุ่มเท่านั้น
แต่ถ้าพูดถึงคุณไอซ์ รัชนก อันนี้ผมให้เกินร้อยเลยครับ หมายถึง “รักเกินร้อย” นะครับ เพราะเธอทำให้ความจริงบางอย่างที่เคยถูกซ่อนไว้ปรากฏออกมาจนคนทำงานทั้งประเทศเริ่มตื่นรู้และตั้งคำถามกับอำนาจมากขึ้น
ส่วนเรื่อง “การด่า” นี่… ผมต้องพูดตามตรงเลยว่าในหน้าประวัติศาสตร์ ผมยังไม่เคยเห็นความเห็นที่เป็นเอกฉันท์ในคอมเมนต์เท่ากับตอนที่มีผู้นำในยุคหนึ่ง
ที่เปิดฟีดข่าวผู้นำแล้วเจอแต่ ตัว “ค.” ตัวเดียว เรียงเต็มหน้าจอ ทุกบรรทัด ทุก comment เหมือนกันหมด เรียกได้ว่าทั้งประเทศพูดภาษาเดียวกันในวันนั้น เกิดมาพึ่งเคยเห็นผู้นำที่ได้รับ comment เอกฉันท์ขนาดนั้น
พูดตรงๆก็ไม่รู้จะให้คะแนนเท่าไหร่ดีครับกับเหตุการณ์ comment ตัวอักษร ค. ตัวเดียวแบบนั้น ราวกับว่าทุกคนให้ คิด/วิเคราะห์/แยกแยะ แบบพร้อมเพรียงกันหมดทุกคน เพราะมันคงไม่ใช่คะแนนประชาธิปไตยแน่ๆ แต่เป็นคะแนนสะท้อนความจริงของสังคมมากกว่า
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
