คำถามน่าสนใจ ตั้งใจอ่านบทความของผมดีๆนะครับ
ในสังคมที่เต็มไปด้วยคำว่าศีลธรรมและเหตุผล มักจะมีบางคนที่ใช้มันอย่างเลือกข้าง พวกเขาเรียกร้องเหตุผลเมื่ออยู่ในที่ที่ตนเองควบคุมได้ แต่เมื่อเหตุผลเริ่มหันมาท้าทายตนเอง พวกเขากลับเลือกใช้อารมณ์แทน
เราทุกคนอาจเคยเจอคนแบบนี้
ตอนถกเถียงกับเรา เขาไม่ตอบด้วยเหตุผล แต่ตอบด้วยการประชด การตะคอก หรือการลดทอนคุณค่าของเรา เพราะในขณะนั้น “เขาแพ้ทางเหตุผล”
แต่พอเขาไปพูดกับคนอื่น เขากลับใช้เหตุผลได้อย่างสงบ สุภาพ และมีตรรกะราวกับคนละคน
เขาไม่ได้เปลี่ยนไป เขาเพียงเลือกเวทีที่ปลอดภัยต่ออัตตาของตนเอง
สิ่งที่น่าตลกคือ
เมื่อเราพูดความจริงออกมาว่า
ตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นอย่างไร
เขากลับบอกว่า อย่าพูดเลย
มันละเมิดสิทธิส่วนบุคคล
ทั้งที่สิ่งที่เราพูดไม่ใช่การใส่ร้าย
แต่คือการสะท้อนความจริงที่เขาทำไว้ต่อหน้าเราเอง
นี่แหละ คือ ความถ่อยที่แยบยล
เพราะมันไม่ใช่ความถ่อยแบบตะโกน ไม่ใช่ความถ่อยแบบก้าวร้าว แต่มันคือความถ่อยที่สวมหน้ากากของเหตุผลและศีลธรรมเพื่อกลบเกลื่อนความจริงของตนเอง
คนแบบนี้มีอยู่ทุกที่
เขาอาจอยู่ในสังคม ในองค์กร ในวงสนทนา หรือแม้แต่ในเวทีสาธารณะที่อ้างว่ารักความถูกต้อง
แต่ในความจริง เขาไม่ได้รักความถูกต้อง เขาเพียงรัก “ความถูกต้องที่ไม่ทำร้ายตัวเอง”
เมื่อเราพูดความจริงออกมา เขาจะรีบเอาคำว่า “สิทธิส่วนบุคคล” หรือ “มารยาททางสังคม” มาบังหน้า
ทั้งที่ความจริงนั้นไม่ใช่การละเมิดใครเลย มันคือการเปิดเผยสิ่งที่เขาเองเลือกจะทำ
นี่คือกลไกของความถ่อยสมัยใหม่
มันไม่ใช่การทำผิดแล้วไม่ยอมรับ
แต่มันคือการทำผิด แล้วใช้หลักคุณธรรมมาปิดปากคนที่พูดความจริง
และสุดท้าย...
สังคมที่ปล่อยให้ “ความถ่อยแบบแยบยล” ดำรงอยู่โดยไม่มีใครกล้าพูด
สังคมจะค่อยๆกลายเป็นสังคมที่...
ความเท็จมีมารยาท
และ ความจริงถูกมองว่าหยาบคาย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
