คำตอบที่สมบูรณ์ที่สุดสำหรับกระทู้นี้
ความจริงประเภทไหน ที่ห้ามพูด คำตอบคือ
ไม่มีความจริงใดที่ห้ามพูดครับ
เพราะสิ่งต่างๆในโลกนี้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวอะไรก็ตาม ย่อมมีความจริงอาศัยอยู่ตามธรรมชาติ ไม่ว่าจะพูดหรือไม่พูด หรือว่าเราจะรู้หรือไม่รู้ความจริงนั้น แต่ความจริงก็ยังคงอยู่ของมันอย่างนั้น อีกร้อยล้านปีก็เปลี่ยนไม่ได้ครับ แม้ว่าในโลกนี้จะไม่มีใครรู้ความจริงเลยสักคนเดียว
แต่มันมีองค์ประกอบควบคู่ไปกับการพูดความจริงด้วยนะครับ ถ้าเราพูดความจริงเพียวๆโดยไม่สนอะไรเลย สิ่งที่ตามมาคือจะทำให้ชีวิตของเรานั้นพบกับภาระหรือปัญหาที่เราไม่คาดคิด ผมไม่ได้หมายความว่าให้เราโกหกนะ
และมีแบบอย่างที่เราควรจะเรียนรู้อย่างยิ่ง ไม่ใช่ใครที่ไหนอื่นไกล นั่นก็คือพระบรมศาสดาผู้เป็นบรมครูของเราทุกคน สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านตรัสไว้เกี่ยวกับการพูดอย่างชัดเจนครับ
1. ความจริงพูดได้เสมอ แต่ต้องรู้ (กาล)
แม้ความจริงจะไม่ผิด แต่ถ้าเราไปพูดในเวลาที่ผู้ฟังยังไม่พร้อม หรือเรารู้แล้วว่าบุคคลนี้มีอคติ หรือความจริงไปทำลายความเชื่อของเขาในเวลาที่เขาไม่พร้อมจะรับฟัง เขาคนนั้นย่อมไม่ยอมรับ(เด็ดขาด) หมายถึงจังหวะไม่ดี ยังไม่ถึงเวลาที่ควรพูด และยังไม่ถึงเวลาที่เขาควรรับรู้ และบางทีไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ แต่เขาอาจจะรู้ความจริงอยู่ในใจแล้ว หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้ แล้วถ้าเราไปย้ำ เหมือนกับไปซ้ำเติมหรือขยี้คล้ายให้เกิดความสะใจ เขายิ่งเกลียด ยิ่งไม่ยอมรับเข้าไปใหญ่ เพราะเหตุปัจจัยยังไม่เอื้ออำนวยให้เขายอมรับครับ
หรือถ้าผม ไปพูดเรื่องโครงสร้างอำนาจ หรือความจริงเกี่ยวกับปัญหาการเมือง ท่ามกลางขั้วอำนาจเดิมที่นั่งอยู่รอบตัวผม โดยมีผมนั่งอยู่คนเดียว แล้วผมพูดความจริงทั้งหมดแบบไม่เกรงใจใครทั้งสิ้น คุณคิดว่าผมจะรอดไหมครับ จะมีใครปรบมือให้ผมไหม คงไม่มีแน่ๆ
ถูกไหมครับ
หรือถ้าผมไปพูดแทรก พฤติกรรมของหัวหน้างาน เรื่องนิสัยเสีย แต่เป็นความจริง ในขณะที่หัวหน้ากำลังยืนอยู่ท่ามกลางลูกน้องหลายคน แล้วผมก็พูดหักหน้าขึ้นมาเลยแบบไม่ไว้หน้า ว่าสิ่งที่หัวหน้าทำนั้นงี่เง่า ไม่เป็นธรรม และเป็นสิ่งที่โง่สิ้นดี คิดว่าจะเป็นผลดีกับผมไหม ก็คงไม่แน่ๆ
ความจริงไม่ผิดครับ ถ้าเรารู้ว่ามันจริง
แต่ความจริงอาจกลายเป็นเหมือนมีดสองคมที่บาดใจ
พระพุทธเจ้าทรงเลือกเวลาพูดธรรมะให้แต่ละคนไม่เหมือนกัน เพราะทรงรู้ว่า กาล เป็นส่วนหนึ่งของการใช้สติปัญญา
2. ความจริงพูดได้เสมอ แต่ต้องเลือก (ผู้ฟัง)
บางคนดูเหมือนมีความรู้ มีเหตุผล แต่กลับไม่สามารถทนฟังความจริงได้ เพราะเหตุผลของเขายังยึดโยงกับอัตตาและอารมณ์
ผู้มีปัญญาจึงต้องรู้ว่า พูดกับใคร เพื่ออะไร
พูดเพื่อให้เขารู้ ให้เข้าใจและพัฒนา
ไม่ใช่พูดเพื่อเอาชนะหรือทำร้าย
ถ้าผู้ฟังไม่พร้อม ยังไม่เปิดใจ เราก็ไม่ต้องพูดครับ
3. ความจริงพูดได้เสมอ แต่ต้องไม่พูดด้วย(ความโกรธ)
ไม่ใช่ไปพูดความจริงใส่เขา พร้อมกับด่าว่าอีตอแหล มึงหัดแหกตาดูซะบ้างอีโง่ พร้อมกับสอนธรรมะเขาไปด้วย แบบนี้ได้ไหมครับ
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ
ไม่มีใครทนฟังหรอกครับ ต่อให้สิ่งที่พูดจะถูกต้อง
เพราะเมื่อเราโกรธ ความจริงจะกลายเป็นอาวุธ
แต่เมื่อพูดด้วยสติ ความจริงจะกลายเป็นครู
วาจาที่ออกมาจากใจที่สงบ จะมีพลังมากกว่าคำพูดที่ออกมาจากใจที่มีความเจ็บแค้นครับ
บางคนพูดไปด้วย ประนามเขาไปด้วย
บางคนตอบคอมเม้น แคปหน้าจอ เยาะเย้ย
บางคน หักล้างบทความของอีกคน โดยการโพสต์บทความเพื่อตีฝ่ายตรงข้ามให้ตก ทุกบรรทัดทุกตัวอักษร แล้วย่ำยีพร้อมกับเหน็บแนมประชด เยาะเย้ยกันไปมา
ไม่มีใครยอมรับหรอกครับ
ก็มันมาจากอารมณ์โกรธ
ผมพูดถูกไหมครับ
ความจริงที่พูดเพื่อต้องการให้เกิดความเข้าใจ ปรับปรุงหรือแก้ไข ย่อมเป็นสิ่งที่ควรพูดครับ
แต่ถ้าพูดความจริง เพื่อเยาะเย้ย ด้อยค่า หรือให้คนอื่นเจ็บใจเล่น แม้จะเป็นความจริง ก็ไม่ใช่วาจาที่ประกอบด้วยธรรม จำไว้นะครับ
4. ความจริงที่พูด ต้องเป็นประโยชน์
ถ้าพูดความจริงแล้ว ไม่เป็นประโยชน์ ก็อย่าพูดครับ
ถ้าพูดไปแล้ว กลายเป็นว่าเสียทุกอย่าง พูดแล้วครอบครัวแตกแยก พูดแล้วผัวเมียเลิกกัน พูดแล้วตกงาน หรือหนักไปกว่านั้นคือพูดแล้วมีคนตาย ก็อย่าไปพูดครับ
พูดแล้วเสียเพื่อน ก็อย่าเพิ่งพูด
ชนะในห้องประชุม แต่ขาดความสามัคคี
ก็อย่าไปพูด เพราะมันไม่ก่อประโยชน์
ผมจะสรุปให้อ่านนะครับ
ความจริงไม่เคยต้องกลัวการพูดนะครับ
สิ่งที่ควรถูกกลัว คือความจริงที่พูดโดยคนที่ขาดสติ เพราะนั่นทำให้ความจริงสูญเสียคุณค่าของมันเอง
การพูดความจริงเป็นสิ่งที่ดีอยู่แล้วครับ
พูดในสิ่งที่เป็นสัจจะ ย่อมเป็นสิ่งที่ประเสริฐ
-แต่ต้องพูดให้เกิดประโยชน์
-พูดด้วยจิตเมตตา
-พูดให้ถูกกาลเวลา
หากความจริงนั้นไม่มีประโยชน์ หรือพูดผิดเวลา
พระองค์จะทรงเลือกไม่ตรัสครับ
(พูดไปสองไพเบี้ย นิ่งเสียตำลึงทอง)
- 5
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
