ขอถล่มตัวก่อนนะคะ คือเราเป็นนักอ่านหนังสือมืออาชีพ อ่านแทบจะทุกภาษาที่ตนเองสามารถจะรู้ภาษานั้นๆได้ เราตามอ่านหนังสือโด่งดังมาแล้วหลายเล่ม จึงกล้าที่จะวิพากษ์วิจารณ์ โดยอาศัยประสบการณ์ในการเสพ พอที่จะรู้ได้ว่า ผู้เขียนเป็นมืออาชีพ, มือสมัครเล่น หรือมือรับจ้างชั่วคราว หรือมือใหม่ที่ตั้งใจและพร้อมจะรับฟังคำวิจารณ์เพื่อการพัฒนา หรือเป็นนักเขียนหน้าใหม่ ที่พอจะมองเห็นว่าสามารถพัฒนาได้ ดังนั้นหากไม่พร้อมจะรับฟัง ก็สามารถจะลบคำวิพากษ์วิจารณ์ของเราได้โดยเสรีค่ะ
เรื่องสั้นที่คุณเขียน อยู่ในหมวด "เรื่องสั้นแนวดราม่า" เพื่อสื่อสารถึงความหว้าเหว่และการรอคอย แต่เป็นการรอคอยที่ยังคงมีความหวัง"
ทั้งหมด คือสิ่งที่เราสรุปได้
จากงานเขียนของคุณ
การเขียนเรื่องสั้นแนวดราม่า ต้องเน้นไปที่ "ปมบาดแผล" เพียงจุดเดียว แต่กดให้ลึก อย่าสร้างบาดแผลขึ้นมาหลายปม ไม่อย่างนั้น คุณจะพันขาตัวเองจนเขียนไม่ออก เรื่องราวมันจะไม่น่าอ่าน ไม่น่าติดตามต่อ เพราะนักอ่านนักเสพจะรู้สึกว่า "คุณกำลังพล่าม หรือเพ้อเจ้อ โดยไร้ทิศไร้ทาง"
ปัจจัยการใช้ภาษา การเว้นวรรคประโยค หรือวลี หรือถ้อยความสำคัญ ล้วนเป็นปัจจัยประกอบที่มีผลให้นักอ่านหรือนักเสพ รู้สึก/ไม่รู้สึกอยากอ่านอยากเสพด้วย ที่สำคัญยิ่งกว่า คือการให้อิสระกับจินตนาการของผู้อ่าน โดยไม่ต้องพูดมันออกมาตรงๆ เพื่อรักษาอรรถรสทางภาษา อาทิเช่น
วรรคที่คุณเขียนว่า
"ผมเฝ้ารอเสียงเรียกเข้าจากเพื่อนสักคน"
วรรคนี้ คุณไม่ได้ให้อิสระผู้อ่านใช้จินตนาการ
..................................
เราจึงอยากแนะนำให้คุณเปิดจินตนาการผู้อ่าน
โดยคุณอาจจะเปลี่ยนมันเป็นว่า.....
.............................
"หากจะมีเสียงเรียกเข้าผ่านสมาร์ทโฟน
ผมก็คงจะรู้สึกมีความหวังขึ้นมาได้บ้าง"
ขอบคุณคำถามค่ะ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
