ความรักของแม่: ที่พึ่งสุดท้ายที่โลกไม่ควรพรากไป
โดย: ธุลีในพระหัตถ์ (Dust in His Hands)
เมื่อไม่นานมานี้ มีข่าวเศร้าบนหน้าฟีดโซเชียลมีเดียที่อ้างอิงรายงานจากสำนักข่าว The Independent ซึ่งสั่นสะเทือนหัวใจของคนเป็นพ่อแม่และผู้ที่เห็นคุณค่าของชีวิตอย่างรุนแรง คือกรณีของ คีอาโน วาฟาเอียน (Kiano Vafaeian) ชายหนุ่มวัยเพียง 26 ปีในแคนาดา ผู้ซึ่งเสียชีวิตลงด้วยกระบวนการทางการแพทย์ (MAID)
ความเจ็บปวดของข่าวนี้ไม่ได้อยู่ที่ "ความตาย" แต่อยู่ที่ "สาเหตุ" ชายคนนี้มีเพียงภาวะแทรกซ้อนจากโรคเบาหวานประเภท 1 และการมองเห็นบางส่วน (Blindness) ร่วมกับปัญหาสุขภาพจิต โดยที่แม่ของเขายืนยันทั้งน้ำตาว่า "ลูกไม่ได้มีโรคที่เป็นอันตรายถึงชีวิตโดยตรง" (Not terminally ill) แต่ระบบกลับเลือกที่จะฟังเสียงความสิ้นหวังของคนป่วย มากกว่าเสียงแห่งความรักของแม่ที่พร้อมจะโอบอุ้มเขาไว้
เมื่อ "ผู้รักษา" กลายเป็น "ผู้พิพากษา"
จรรยาบรรณสูงสุดของแพทย์คือการรักษาชีวิตอย่างถึงที่สุด (To preserve life) แต่ในกรณีนี้ ดูเหมือนว่าหน้าที่นั้นถูกบิดเบือนไป แพทย์ผู้ควรเป็นปราการด่านสุดท้ายในการต่อสู้กับมัจจุราช กลับเปลี่ยนบทบาทมาเป็น "ผู้พิพากษา" ที่ตัดสินว่าชีวิตหนึ่งไม่คุ้มค่าที่จะอยู่ต่อ
การที่แพทย์หยิบยื่นความตายให้กับผู้ป่วยโรคซึมเศร้า หรือผู้ที่มีความพิการทางกายแต่ยังไม่ถึงวาระสุดท้าย คือการทรยศต่อวิชาชีพอย่างร้ายแรงที่สุด เพราะหน้าที่ของหมอคือการเยียวยา "ใจที่สลาย" และรักษา "กายที่เจ็บป่วย" ไม่ใช่การสมรู้ร่วมคิดเพื่อจบชีวิตคนไข้ การกระทำเช่นนี้ไม่ต่างอะไรจากการทำลายความหวัง และปิดโอกาสที่คนป่วยจะได้รับการฟื้นฟูทั้งร่างกายและจิตใจ
ครอบครัว: โรงพยาบาลทางจิตวิญญาณที่ถูกมองข้าม
สิ่งที่น่าสลดใจที่สุดคือ ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้ตัวคนเดียว เขายังมี "แม่" ที่รักและพร้อมจะดูแลเขา การที่เขามีแม่ที่ต่อสู้เพื่อชีวิตของเขา นั่นคือ "พระคุณ" ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่มนุษย์คนหนึ่งพึงได้รับ
อ้อมกอดของพ่อแม่และความรักในครอบครัว คือ "ที่พึ่งสุดท้าย" ที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้ให้มนุษย์ในวันที่อ่อนแอ แต่โลกสมัยใหม่กลับพยายามพรากสิ่งนี้ไป โดยอ้างสิทธิส่วนบุคคลหรือความเมตตาจอมปลอม หากสังคมและระบบการแพทย์ยอมรับความรักของครอบครัว และช่วยประคับประคองเขา แทนที่จะยื่นเข็มฉีดยาให้ เรื่องราวนี้คงไม่ต้องจบลงด้วยโศกนาฏกรรม
บทสรุป: ชีวิตคือลิขิตของพระเจ้า
ท้ายที่สุดแล้ว มนุษย์ควรสำนึกด้วยความถ่อมใจว่า "ชีวิตไม่ใช่สิ่งที่เราสร้างขึ้นเอง แต่ถูกสร้างขึ้นจากพระเจ้า" ลมหายใจทุกเฮือกคือของขวัญ และร่างกายของเรา—ไม่ว่าจะสมบูรณ์หรือบกพร่อง—คือวิหารที่ดำรงอยู่เพื่อวัตถุประสงค์บางอย่าง
ความทุกข์ยากหรือความพิการ ไม่ใช่เหตุผลที่เราจะทำลายชีวิตทิ้ง แต่เป็นโอกาสที่เราจะใช้ชีวิตเป็น "เครื่องมือที่แสดงพระพร" ของพระองค์ ผ่านความอดทน ความรัก และการดูแลซึ่งกันและกัน การมีชีวิตอยู่เพื่อรับความรักจากแม่ และเพื่อส่งต่อเรื่องราวแห่งพระคุณนั้น ย่อมมีค่ามากกว่าการหนีปัญหาด้วยความตายเสมอ
“การให้ความตายแก่ผู้ป่วยซึมเศร้า
ไม่ใช่ความเมตตา
แต่คือการปฏิเสธสิทธิขั้นพื้นฐานที่สุดของมนุษย์—
สิทธิที่จะได้รับเวลาในการเยียวยา”
"บทความนี้เขียนขึ้นจากมุมมองของคนพิการและคริสเตียนคนหนึ่ง ที่อยากส่งเสียงแทนความรักของครอบครัวที่กำลังถูกลืม"
นามปากกา: ธุลีในพระหัตถ์ (Dust in His Hands)
"เพียงธุลีดินที่ได้รับพระคุณให้มีลมหายใจ ขอยืนหยัดเป็นกระบอกเสียงแก่ผู้เปราะบาง เพื่อประกาศคุณค่าของชีวิตและความรักของครอบครัวผ่านมุมมองของคนพิการและคริสตชน"
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
