ผมทำงานวันเดียวและลาออก!!! (ep.1)
ช่วงปิดเทอมใหญ่ ปวส ผมตัดสินใจไปทำงานกับเพื่อนที่แม่เพื่อนทำอยู่ ผมแนวแย่มากที่จะทำแต่เมื่อผมไปวันที่ 2วันที่อบรมและให้ลองทำงานช่วงบ่าย บริษัทแม่เพื่อนเป็นงานเกี่ยวกับผลิตจานชามเซรามิค ผมได้อยู่ในไลน์ผลิตชาม สิ่งที่ผมต้องทำ คือ การเช็ดก้นถ้วยบิสกิตกับพลาสมา พลาสมา คือ จานใบเล็กจึงเช็ดไม่ยากแต่บิสกิต คือ ถ้วย (ถ้าผมเข้าใจศัพท์ถูกนะ)
ถ้วยมีลักษณะใหญ่ตามถ้วยใหญ่ปกติเพียงแต่มันทำยากกว่าพลาสมา ห้ามจับแน่นไปเดี๋ยวปูนมันกะเทาะหรือเป็นรอย ต้องใจเย็นระวังเล็บโดน ใช้มือนึงจับปากถ้วย ใช้มือนึงประคอง ลากถ้วยหาเราเพื่อเช็ดก้นถ้วย เช็ดบนเครื่องจักรที่เป็นสายพานที่ไหลอยู่ตลอดเวลา ห้ามลากแรงเดี๋ยวเกินขอบ เรียกได้ว่าเป็นงานที่ใจต้องนิ่งและใช้ความชำนาญอย่างสูง
ผมเป็นคนที่มีร่างกายผอมและแรงน้อยแม้ว่าจะตัวให้มีแรงเท่าไหร่ก็ตาม อีกอย่างผมเป็นคนคุมแรงตัวเองไม่ค่อยได้ นอกจากนี้ผมยังเป็นคนยืนนาน ๆ ไม่ค่อยได้อีกด้วย แต่ว่าสิ่งที่ทำให้ผมทน
ไม่ไหวจริง ๆ คือ สายตาผู้คนและการประเมินตัวของผมเอง ตอนที่พี่ร่วมงานคนนึงสั่งให้กรอกน้ำใส่ถัง ผมยืนนิ่ง เพราะผมเป็นพวกได้ยินเสียงรอบ ๆ ทุกสิ่ง ผมกลัวว่าพี่เขาอาจไม่ได้สั่งและกลัวว่าจะทำอะไรผิดพลาด ร่างกายของผมเลยอยู่สถานะแช่แข็ง
ทุนเดิมผมก็เป็นคนไม่มั่นใจตนเองอยู่แล้ว ผมคิดเสมอเลยว่าคนอย่างผมนะทำอะไรไม่ได้หรอก พยายามไปก็ไร้ความหมายบวกกับผมเป็นโรคซึมเศร้าทำให้ผมท้อง่าย ผมกลัวว่าถ้าทำไปสักพักน้ำตาแห่งความอัดอั้นจะไหลลงมา ผมไม่ต้องการให้ใครเห็นความอ่อนแอของผม ผมจึงตัดสินใจลาออกและนั่นก็เกิดผลลัพธ์
บางอย่างขึ้นมา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
