9 ก.พ. เวลา 15:18

โพสต์นี้ไม่ได้เขียนเพื่อโทษใคร

แต่เป็นการตกตะกอนความคิด หลังจากได้เห็นหลายอย่างที่เกิดขึ้น
เราโตมากับความเชื่อว่า
เรียนสูง → งานดี → เงินดี → สังคมดี
แต่เมื่อโตขึ้นจริง ๆ ถึงได้เข้าใจว่า
สังคมที่ดี ไม่ได้ขึ้นอยู่กับวุฒิการศึกษา
ตำแหน่ง
หรือภาพลักษณ์ที่ใครอยากให้เราเป็น
มันขึ้นอยู่กับ วิธีคิด และการเลือกของแต่ละคน
การเมืองไม่ใช่เรื่องไกลตัว
มันสะท้อนแพตเทิร์นเดียวกับการทำงาน การใช้ชีวิต และการอยู่ร่วมกัน
ประเทศก็เหมือนองค์กรขนาดใหญ่
ถ้าระบบให้ค่ากับภาพมากกว่าความจริง
คนข้างล่างก็ต้องเอาตัวรอด
คนที่ตั้งใจทำงานจะเหนื่อย
และความไม่ยุติธรรมจะกลายเป็นเรื่องปกติ
ความเจริญที่ไม่เคยถามคนในพื้นที่
การช่วยเหลือที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือ
หรือการตัดสินใจที่ไม่คำนึงถึงผลระยะยาว
ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
แต่มันคือผลลัพธ์ของโครงสร้างที่ถูกออกแบบมาแบบนั้น
ชีวิตบางช่วง
เราอาจต้องอยู่ในที่ที่ไม่ใช่
ทำงานที่ไม่ได้รัก
หรือยอมรับความไม่ยุติธรรมบางอย่าง
ไม่ใช่เพราะเราไม่กล้า
แต่เพราะเงื่อนไขชีวิตมันมีเท่านี้
สิ่งสำคัญคือ
เรารู้ว่ามันเป็น “ทางผ่าน” ไม่ใช่ “บ้าน”
ความไม่ยุติธรรมมีอยู่ทุกที่
อยู่ที่ว่าเราจะปล่อยให้มันกัดกินเรา
หรือเราจะไม่ยอมให้มันเปลี่ยนเราไปเป็นคนแบบนั้น
เราอาจไม่เก่งตามนิยามของระบบ
ไม่ได้เรียนสูง
ไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่
แต่เรายังเลือกได้ว่า
จะไม่ใช้โอกาสหรือความสามารถที่มีไปเหยียบคนอื่น
การไปต่อของเรา
ไม่ใช่การยอมแพ้
แต่คือการไปต่อแบบรู้ทัน
คิดเอง
เลือกเอง
และไม่ยอมให้ใครตีราคาชีวิตเราถูก ๆ
เขียนไว้เตือนตัวเอง
และเผื่อใครที่กำลังรู้สึกคล้ายกันในช่วงเวลานี้
#บันทึกชีวิต
#เตือนใจตัวเอง
โฆษณา