Blockdit Logo (Mobile)
RETs Man
•
14 ก.พ. เวลา 01:19 • นิยาย เรื่องสั้น

#เมื่อผมเป็นมาสเตอร์midnightdinerUB

By Mr.Thiang
Midnight Diner UB: EP01
ในบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายการเลือกตั้งของพุทธศักราชสมมติที่ 2569...
Midnight Diner UB: "คณิตศาสตร์... ในความมืด"
(Intro: เสียงฮาร์โมนิก้าบาดลึก กรีดผ่านความเงียบของเมือง UB ตามด้วยเสียงเกากีตาร์โปร่งในเพลง 'หวัง' ของพี่ปู)
[Monologue เปิดร้าน]
"สายลมร้อนแล้งพัดฝุ่นแดงจากฝั่งแม่น้ำมูลข้ามมาเกาะตามซอกเล็บ... ลมหายใจของคนรากหญ้า ร้อนรุ่มยิ่งกว่าเตาถ่าน
ร้านของผมยังคงตั้งตระหง่านท้าทายความสิ้นหวัง
เที่ยงวัน ยัน เที่ยงคืน
เมนูเดียว: 'ราดหน้าหมู'... คะน้าก้านใหญ่ เคี้ยวกรุบกรอบเหมือนกระดูกคนโกง หมูนุ่มหมักด้วยความแค้น... เอ้ย ความใส่ใจ
กติกา: เบียร์ 1 ลัง... ถ้าเกินกว่านั้น ม้าหินอ่อนหน้าร้าน คือบัลลังก์ของพวกขี้เมา
วันนี้... บรรยากาศมันอึมครึม เหมือนเมฆฝนจะตกก็ไม่ตก เหมือนผลเลือกตั้งที่จะออกก็ไม่ออก"
(เสียงประตูไม้เปิดดังเอี๊ยด... ชายใส่ชุดข้าราชการสีกากี ปลดกระดุมคอ เสื้อหลุดลุ่ย เดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าเอกสารใบโต)
เขาดูเหมือนครูใหญ่ หรือไม่ก็คณะกรรมการอะไรสักอย่างที่เพิ่งเกษียณจากความถูกต้อง
"มาสเตอร์... ขอราดหน้าจานนึง แล้วก็เบียร์... ขอเบียร์เย็นๆ ล้างคอหน่อย คอแห้งเพราะตะโกนเถียงกับชาวบ้านมาทั้งวัน"
ผมเสิร์ฟราดหน้าพร้อมเบียร์ขวดแรก
เขาควักเครื่องคิดเลขออกมาวางบนโต๊ะ จิ้มปุ่มดัง ติ๊ด-ติ๊ด-ติ๊ด ตลอดเวลาที่กิน
"นับอะไรครับ?" ผมถามพลางเช็ดแก้ว
"นับคะแนน..." เขาตอบโดยไม่เงยหน้า "ปี 69 แล้ว... เทคโนโลยีไปถึงดาวอังคาร แต่เรายังต้องมานั่งนับบัตรกระดาษกันอยู่เลย ขีดๆ เขียนๆ ลบๆ... พอผิดก็ต้องนับใหม่ พอถูก... เขาก็หาว่าโกง"
เขาดื่มเบียร์หมดไปครึ่งลัง เครื่องคิดเลขยังคงทำงานหนัก
"มาสเตอร์รู้ไหม... การนับเลขในประเทศนี้ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับหลักคณิตศาสตร์"
"แล้วมันขึ้นอยู่กับอะไร?"
"มันขึ้นอยู่กับ 'แสงไฟ'..." เขาหัวเราะขมขื่น "พอไฟดับ... เลข 1 อาจจะกลายเป็นเลข 7 เลข 0 อาจจะมีค่ามากกว่าเลข 10... มันเป็นคณิตศาสตร์ไสยเวท"
ทันใดนั้น... พรึ่บ!
ไฟในร้านดับลง เหลือเพียงแสงเทียนสลัวๆ ที่ผมจุดไว้บูชาพระหน้าร้าน (เหตุการณ์ปกติของ UB เวลาฝนตั้งเค้า)
"เฮ้ย! ไฟดับ!" ลูกค้าร้องลั่น "อย่าเพิ่งเก็บขวดนะ! ผมยังนับไม่เสร็จ! เดี๋ยวขวดหาย!"
"ขวดมันไม่มีขาครับ" ผมตอบเสียงเรียบ "นั่งเฉยๆ เดี๋ยวผมไปดูคัตเอาต์"
พอไฟติด...
ขวดเบียร์เปล่าบนโต๊ะเขา จากที่วางเรียงกันเป็นระเบียบ 6 ขวด... จู่ๆ มันล้มระเนระนาด และดูเหมือนจะมี "ขวดที่ 7" งอกออกมาจากความว่างเปล่า
"เฮ้ย! มาสเตอร์!" เขาชี้มือสั่นระริก "ขวดมันงอก! ตะกี้ผมกินไป 6... ทำไมตอนไฟมา มันกลายเป็น 7? นี่คุณโกงผมเหรอ? คุณแอบเอาขวดเปล่ามาวางเพิ่มตอนไฟดับใช่ไหม?"
ผมวางผ้าเช็ดโต๊ะลง เดินอ้อมเคาน์เตอร์มายืนตรงหน้าเขา จ้องตาด้วยแววตาแบบพี่ปูตอนโกรธ
"ผมไม่เคยโกง... แต่คุณนั่นแหละ เมาจน 'บัตรเขย่ง'... เอ้ย 'ขวดเขย่ง' หรือเปล่า?"
"ไม่ยอม! ผมไม่ยอม! ต้องนับใหม่! นับให้หมด นับขวดในลัง นับฝาจีบที่พื้น นับให้ละเอียด!" เขาโวยวายจะเป็นจะตาย เหมือนคนที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้
"นี่มันจะเที่ยงคืนแล้ว..." ผมบอกเสียงต่ำ "และคุณก็ดื่มครบโควตาแล้วด้วย"
"ไม่สน! เพื่อความโปร่งใส ต้องนับใหม่!"
ผมถอนหายใจยาว เดินไปคว้าคอเสื้อข้าราชการคนนั้น
"อยากนับใช่ไหม... ได้... ไปนับกับกูข้างนอก!"
[Scene: หน้าร้าน บนม้าหินอ่อน ใต้แสงจันทร์ที่เมฆบังมิด]
ผมโยนเขานั่งลงบนม้าหิน รินเหล้าขาวใส่แก้วเป๊กยื่นให้
"ดื่มซะ... นี่ของจริง ไม่ต้องนับ"
เขารับไปดื่ม มือไม้สั่น "พี่... ทำไมมันยากเย็นจังวะ แค่ 1+1 เป็น 2 เนี่ย"
ผมหยิบกีตาร์โปร่งคู่ใจ ดีดคอร์ด Em เน้นๆ หนักๆ
"ฟังนะไอ้น้อง..." ผมพูดด้วยเสียงแหบพร่า
"การนับใหม่น่ะ... มันไม่มีประโยชน์หรอก ถ้า 'ใจ' คนนับ มันไม่เที่ยงธรรม"
"ต่อให้มึงนับร้อยรอบ ถ้านิ้วมึงล็อคไว้ที่เลขที่มึงอยากได้... ผลลัพธ์มันก็เท่าเดิม
เหมือนราดหน้ากู... กูใส่หมูไป 5 ชิ้น ถ้ามึงจะหาเรื่อง มึงก็จะบอกว่าผักคะน้าคือหมูปลอม แล้วมึงก็นับเป็น 6 อยู่ดี"
เขาเงียบ ก้มหน้ามองแก้วเหล้า
ผมเริ่มเกาเพลงช้าๆ... บทเพลงของคนแสวงหา
🎶 "คืนนี้มืดมน... ผู้คนสับสน...
นับนิ้วมือตน... ยังไม่ครบสิบ...
ความจริงริบหรี่... แสงไฟไม่มี...
มีแต่ตัวเลขผี... ที่ลอยวนเวียน..." 🎶
"กลับบ้านไปนอนซะ..." ผมบอกเขา "แล้วพรุ่งนี้เช้า ตื่นมา 'นับหนึ่ง' กับชีวิตตัวเองใหม่
เลิกหวังพึ่งตัวเลขในกระดาษของคนอื่น... สร้างตัวเลขในบัญชีมึงเอง ด้วยมือมึงเอง... นั่นแหละ คะแนนบริสุทธิ์ ที่สุดแล้ว"
เขาพยักหน้า เช็ดน้ำตา แล้ววางแบงก์ร้อยยับๆ ไว้ใต้แก้วเหล้า
ก่อนจะเดินโซเซหายไปในความมืดของราตรี... ทิ้งไว้เพียงขวดเบียร์ที่เขย่งเกินมา และคำถามที่ไม่มีคำตอบ
(กล้องแพนไปที่ป้ายหน้าร้าน ฝนเริ่มตกลงมาล้างฝุ่น)
Midnight Diner UB
เปิด: เที่ยงวัน ยัน เที่ยงคืน
คำเตือน: ห้ามนำเครื่องคิดเลขเข้าในร้าน... ที่นี่ใช้ 'ใจ' คิดเงิน
โฆษณา