Midnight Diner UB: EP.02
"เส้นใหญ่... ที่กลืนไม่ลง"
#เมื่อผมเป็นมาสเตอร์midnightdinerUB
By Mr.Thiang
Midnight Diner UB
บรรยากาศร้านดิบเถื่อนแบบที่ราบสูง มีกลิ่นดินประสิวจางๆ ผสมกลิ่นควันผัดซีอิ๊ว และเสียงเพลงเพื่อชีวิตที่ลอยมาจากวิทยุเก่าๆ คืนนี้... พายุฝนฤดูร้อนกำลังถล่มเมืองUB
Midnight Diner UB: EP.02
"เส้นใหญ่... ที่กลืนไม่ลง"
(เสียงดนตรี Intro คืนรัง ขับแข่งเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีดังสนั่นหวั่นไหว กลบเสียงทุกอย่าง ก่อนจะมีเสียงกีตาร์โปร่งเกาช้าๆ เหงาๆ แทรกขึ้นมา)
[Monologue เปิดร้าน]
"พายุฝนห่าใหญ่... ชะล้างฝุ่นแดงของเมืองUB จนกลายเป็นโคลนตม เหมือนความจริงที่ถูกเปิดเผย... มันเละเทะและสกปรก
ในคืนที่อากาศชื้นแฉะจนหนาวไปถึงขั้วกระดูก ผู้คนต่างแสวงหาหลุมหลบภัยที่อบอุ่น... ร้านของผมจึงเปิดไฟดวงเล็กๆ ต้อนรับ
เวลาทำการ: เที่ยงวัน ยัน เที่ยงคืน
เมนูหลักมีเพียงหนึ่งเดียว: 'ราดหน้าหมู'... หมูหมักนุ่มด้วยความอดทน น้ำราดข้นคลั่กยิ่งกว่ากิเลสในใจคน
กติกาของร้าน: ดื่มเบียร์ได้ไม่เกินคนละ 1 ลัง... ถ้าอยากเมามากกว่านั้น เชิญไปต่อร้านเสี่ยวกับเจ้าของร้าน (ถ้าผมยังไหวนะ)
ส่วนเมนูอื่นๆ... ถ้าคุณมีวัตถุดิบ และผมมีอารมณ์... ผมทำให้คุณกินได้ทุกอย่าง... ยกเว้นความยุติธรรม เพราะวัตถุดิบขาดตลาดมานานแล้ว"
(เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยง! ตามด้วยเสียงประตูร้านไม้เก่าๆ ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง)
ลูกค้าคนแรกของคืนเดินโซซัดโซเซเข้ามา ตัวเปียกโชกเหมือนลูกหมาตกน้ำ ชายวัยกลางคนใส่เสื้อเชิ้ตราคาแพงที่ลีบติดตัว ใบหน้าแดงกร่ำ ดวงตาแดงช้ำเหมือนคนเพิ่งผ่านการร้องไห้ หรือไม่ก็สู้รบกับความอยุติธรรมมาหมาดๆ
เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้เสียงดังตึง วางขวดวิสกี้ราคาถูกที่พร่องไปครึ่งขวดลงบนเคาน์เตอร์ ทั้งที่กฎร้านให้ดื่มแต่เบียร์ แต่คืนนี้ฝนมันหนัก... ผมเลยหยวนให้
"มาสเตอร์..." เขาเรียกเสียงแหบพร่า สั่นเครือแข่งกับเสียงฝน "ขอราดหน้าร้อนๆ จานนึง... เอา 'เส้นใหญ่' นะ... ขอเส้นใหญ่เยอะๆ หมูไม่ต้อง... คืนนี้ผมอยากกินแต่เส้นใหญ่"
ผมพยักหน้าเนิบๆ หันหลังไปที่เตาแก๊ส เร่งไฟจนเปลวสีน้ำเงินลุกโชนเลียก้นกระทะ
"เส้นใหญ่หมดครับ" ผมตอบสั้นๆ โดยไม่หันไปมอง "เหลือแต่ 'เส้นหมี่'"
เสียงความเงียบปกคลุมร้านชั่วอึดใจ ก่อนที่เขาจะทุบกำปั้นลงบนเคาน์เตอร์ดังปัง!
"เฮอะ! แม่งเอ๊ย..." เขาบ่นพึมพำกับขวดเหล้า "ข้างนอกนั่นก็ไม่มี... ขนาดหนีมาร้านข้าวริมทาง เส้นใหญ่ก็ยังเสือกหมดอีกเหรอวะ... ชีวิตกูนี่มันจะหา 'เส้น' ไม่เจอเลยหรือไง"
ผมยังคงยืนหันหลัง เตรียมผักคะน้าเงียบๆ ปล่อยให้เขาจมอยู่กับความคิดตัวเอง
"มาสเตอร์รู้ไหม..." จู่ๆ เขาก็ระเบิดออกมา เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ "ผมเพิ่งไปวิ่งเต้นเรื่องตำแหน่งมา... ทั้งวิ่ง ทั้งคลาน ทั้งกราบ... รองเท้าหนังคู่ละหมื่นของผมสึกจนพื้นทะลุ! พวกมันนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ มองลงมาแล้วบอกผมสั้นๆ คำเดียว..."
เขาเว้นจังหวะ กลืนก้อนสะอื้น
"มันบอกว่า... 'ไปหา เส้นใหญ่ มาให้เจอ ถ้าเอ็งเกาะเส้นใหญ่ได้ เอ็งรอด'... แต่ถ้าไม่มี... ก็กลับไปเป็นหมาเฝ้าบ้านเหมือนเดิมซะ!"
ผมลดไฟเตาแก๊สลงจนเหลือแต่เปลวอ่อนๆ หันกลับมาสบตาเขาที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธและความอัปยศ
"เส้นใหญ่ร้านผม... มันไม่ได้หมดหรอกครับ" ผมพูดเสียงเรียบ "แต่มัน 'เน่า'"
"หา? เส้นก๋วยเตี๋ยวเนี่ยนะเน่า?" เขางงเป็นไก่ตาแตก
"ครับ..." ผมเอื้อมมือไปหยิบถุงเส้นใหญ่ที่ซ่อนไว้ใต้เคาน์เตอร์ขึ้นมาโยนลงตรงหน้าเขา กลิ่นเหม็นบูดเปรี้ยวโชยออกมาเตะจมูก
"เส้นใหญ่มันอุ้ยอ้าย... มันชอบอมความชื้น ซุกซ่อนความสกปรกไว้ในรอยพับของมัน ยิ่งถ้าถูกหมกไว้ในที่มืดนานๆ ไม่เคยโดนแดดเลียให้เห็นเนื้อแท้... มันก็เน่าใน ราขึ้นเขียวอ๋อย ส่งกลิ่นเหม็นเน่าเหมือนศพ..."
ผมจ้องตาเขา
"ใครหลงไปกินเข้าไป... ก็ท้องไส้ปั่นป่วน ดีไม่ดี อาหารเป็นพิษตายห่ากันหมด... คุณยังอยากกินไอ้เส้นเน่าๆ นี่อยู่อีกเหรอ?"
ชายคนนั้นมองถุงเส้นใหญ่ที่ขึ้นราด้วยแววตาว่างเปล่า... เหมือนเห็นภาพสะท้อนของระบบที่เขาเพิ่งไปเจอมา
ผมหยิบก้อน 'เส้นหมี่ขาว' แห้งๆ เล็กๆ ขึ้นมาแทน
"กินเส้นหมี่ดีกว่าครับ... เส้นเล็กๆ บางๆ กระจอกงอกง่อย ไม่มีราคาค่างวด ไม่มีใครสนใจ... แต่มันเหนียว... เคี้ยวยากหน่อย ไม่นุ่มลิ้นเหมือนเส้นใหญ่ แต่สะอาดกว่า ปลอดภัยกว่า และที่สำคัญ..."
ผมโยนเส้นหมี่ลงกระทะร้อนฉ่า เสียงน้ำมันกระเด็นซู่ซ่า
"เส้นหมี่... มันไม่อุ้ม 'น้ำเน่า' เหมือนพวกเส้นใหญ่"
(เสียงวิทยุธานินทร์เครื่องเก่าหลังร้าน จู่ๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงฝน เป็นเพลง 'กำลังใจ' ของวงโฮป... 🎶 "ในยามที่ท้อแท้ ขอเพียงแค่คนหนึ่ง จะคอยปลอบใจ พอให้เราได้เริ่มใหม่..." 🎶)
ชายคนนั้นเงียบกริบ ไหล่ที่เคยตั้งตรงลู่ลง เขามองดูควันโขมงจากกระทะที่ส่งกลิ่นหอมเต้าเจี้ยว... น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาผสมกับหยาดฝนบนแก้ม
"งั้น... เอาเส้นหมี่ก็ได้ครับมาสเตอร์" เขายอมแพ้
"ขอแบบกรอบๆ เลยนะ... ชีวิตผมมัน 'นิ่ม' มาเยอะเกินไปแล้ว อยากเจออะไรที่มัน 'แข็ง' และ 'จริง' บ้าง"
ผมเสิร์ฟราดหน้าเส้นหมี่กรอบร้อนๆ ควันฉุย
เขาก้มหน้าก้มตากินเงียบๆ เคล้าเสียงเพลงกำลังใจและเสียงฝน... คำแล้วคำเล่า... จนหมดจาน
เขาวางแบงก์ห้าร้อยเปียกๆ ไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วลุกขึ้น
"ไม่ต้องทอน..." เขาบอกเสียงเครือ โดยไม่หันมามอง
"ถือเป็นค่าครู... ที่สอนวิชาดูเส้น"
เขาเดินกางร่มคันหักๆ ออกไปท่ามกลางพายุฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำ ทิ้งให้ผมนั่งมองจานเปล่า
ผมเทเบียร์ใส่แก้ว ยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ แล้วพึมพำกับความว่างเปล่าและสายฝนหน้าร้าน
"คนเราก็แปลก... ดิ้นรนแทบตาย พยายามถีบตัวเองเพื่อจะเป็น 'เส้นใหญ่
ทั้งที่ในความเป็นจริง... เส้นใหญ่คือเส้นที่ 'เละ' และ 'เน่า' ง่ายที่สุดแท้ๆ"
(เสียงฟ้าร้องไกลๆ / ไฟในร้านกระพริบทีหนึ่งก่อนจะดับวูบลง / จบตอน)
Midnight Diner UB
เปิด: เที่ยงวัน ยัน เที่ยงคืน (ถ้าไฟไม่ดับ)
เมนูแนะนำคืนฝนพรำ: ราดหน้าเส้นหมี่ (สำหรับผู้ที่ยังอยากมีชีวิตรอด)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
