Midnight Diner UB: Ep 03
"ไถ่เธอคืนมา... ด้วยราคาเท่าไหร่?"
🙂 ฝากติดตามและแชร์ถ้าชอบ งานเขียนชุด #เมื่อผมเป็นมาสเตอร์midnightdinerUB ด้วยนะครับ
Midnight Diner UB: Intro
(เสียง Harmonica เป่ากรีดแทงหัวใจ นำมาก่อนเสียงเกากีตาร์โปร่งหนักๆ เพลง 'เสมอ' ดังคลอเบาๆ จากลำโพงแตกๆ)
[Monologue เปิดร้าน]
"แดดเปรี้ยงปร้างเผาหัวกบาลคนอีสานจนสุกเกรียม... แต่พอตกค่ำ ความหนาวเหน็บของโชคชะตาก็พัดเข้ามากัดกินกระดูกดำ
ณ ซอกหลืบของเมือง UB ที่ซึ่งแม่น้ำมูลไหลเอื่อยเฉื่อยเหมือนงบประมาณแผ่นดิน
ร้านของผมเปิดต้อนรับคนแสวงหาความจริง
เวลาทำการ: เที่ยงวัน ยัน เที่ยงคืน
เมนูมีอย่างเดียว: 'ราดหน้าหมู'... หมูหมักด้วยความอดทน ผัดกับเส้นที่ไหม้เกรียมเหมือนความฝันของคนหนุ่มสาว
ส่วนเมนูอื่นๆ... ถ้ามีของ และผมไม่เมาจนมือสั่น ผมทำให้กินได้หมด
กติกา: เบียร์ไม่เกินคนละ 1 ลัง
ถ้าเอ็งอยากเมาเกินกว่านั้น... เชิญออกไปดื่มต่อกับผมที่ม้าหินอ่อน 'หน้าร้าน’
เพราะข้างในนี้คือที่กินข้าว... แต่ข้างนอกนั่น คือเวทีของลูกผู้ชายที่อยากระบายความเจ็บปวด"
Midnight Diner UB: Ep 03
"ไถ่เธอคืนมา... ด้วยราคาเท่าไหร่?"
(เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊งที่ฟังดูเหนื่อยหน่าย)
ชายหนุ่มใส่เสื้อช็อปเปื้อนน้ำมันเครื่อง เดินโซซัดโซเซเข้ามา นั่งลงที่เคาน์เตอร์ เขาดูเหนื่อยล้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นเหล็กโชยออกมาจากตัวเขา
"พี่... ขอเบียร์ลังนึง กับราดหน้าจานใหญ่ๆ หมูเยอะๆ เอาแบบพิเศษใส่ไข่ใส่ทุกอย่างที่พี่มี"
ผมตักราดหน้าใส่จาน ควันโขมง กลิ่นน้ำมันงาลอยฟุ้ง วางกระแทกตรงหน้าเขา
"กินซะ... ท้องอิ่มแล้วค่อยคุย"
เขายัดเส้นเข้าปากเหมือนคนตายอดตายอยาก กินไปน้ำตาไหลไป พลางกระดกเบียร์ขวดแล้วขวดเล่า เหมือนกำลังพยายามดับไฟในอก
"พี่ครับ..." เขาเริ่มระบายทั้งที่ราดหน้ายังเต็มปาก
"ทำไมประเทศนี้ ของดีๆ มันต้องรอการไถ่ถอนวะพี่?"
"ผมทำงานแทบตาย ภาษีก็จ่าย แต่สวัสดิการแม่งเหมือนของจำนำหลุดดอก ถนนก็พัง โรงพยาบาลก็แน่น... นี่ผมต้องทำงานกี่ชาติ ถึงจะ 'ไถ่' ชีวิตดีๆ คืนมาได้? ผมเหนื่อยแล้วพี่... ผมอยากปล่อยแม่งให้ยึดไปให้หมด"
ผมนั่งเช็ดแก้ว ฟังเขาบ่น เงียบกริบเหมือนรูปปั้น ปล่อยให้คำบ่นของเขาผสมไปกับเสียงเพลงเพื่อชีวิตในร้าน
จนกระทั่งขวดสุดท้ายในลังถูกเปิดออก... เขาเมาได้ที่ หน้าแดงก่ำ เริ่มตะโกนโวยวายด่าทอผู้มีอำนาจ ทุบโต๊ะระบายความอัดอั้น จนลูกค้าโต๊ะอื่นเริ่มมองด้วยความรำคาญปนเห็นใจ
"พอได้แล้วไอ้น้อง!" ผมตะโกนเสียงแหบห้าว แข่งกับเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายข้างนอก
"ครบ 1 ลังแล้ว... กติกาคือกติกา"
"ผมจะกินต่อ! ผมมีตังค์จ่าย! ผมจะด่ามันให้โลกแตกไปเลย!" เขาควักแบงก์พันมายับๆ มาตบโต๊ะดังปัง
ผมเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมา คว้าคอเสื้อช็อปที่เปื้อนน้ำมันของเขา แล้วลากถูๆ ไถๆ ไปที่ประตูร้าน
"กูบอกว่าพอ คือพอ... ถ้ามึงยังมีไฟ จะด่า จะระบาย... ออกไปคุยกับกูข้างนอก!"
[Scene: หน้าร้าน บนม้าหินอ่อน]
ฝนตกปรอยๆ ชะล้างฝุ่นควัน แต่ชะล้างความขมขื่นในใจคนไม่ได้
ผมกับเขานั่งไหล่ชนกันบนม้าหินอ่อนเย็นเฉียบ บนโต๊ะมี รีแบนหนึ่งตั้งอยู่ สีอำพันของมันสะท้อนแสงไฟหน้าร้านวิบวับ คู่กับแก้วใสๆ
"เอ้า... ริน!" ผมเลื่อนขวดรีแบนไปให้เขา
"ของดีเมืองไทย หายากยิ่งกว่าทองในบางฤดู... แต่วันนี้กูเปิดให้มึงกินฟรี"
"ในร้านมึงคือลูกค้า... แต่ตรงนี้ มึงคือน้องกู"
เขารินใส่แก้ว มือสั่นเทา ยกขึ้นจิบ "อึก..." เขานิ่วหน้าเมื่อรสสัมผัสร้อนแรงบาดคอ แต่ตบท้ายด้วยความหอมอบอวล
"พี่... ผมท้อว่ะ ไถ่ยังไงก็ไม่หมดสักที หนี้สิน หนี้บุญคุณ หนี้แผ่นดิน ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บ เหมือนปลาติดเบ็ด"
ผมหยิบกีตาร์โปร่งคู่ใจขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อเล่นเพลงปลอบใจ แต่ผมถือมันไว้เหมือนอาวุธ
"มึงรู้ไหม..." ผมชี้ไปที่ขวดรีแบน "ทำไมกูถึงให้มึงกินรีแบน ไม่ให้กินเหล้าขาว?"
ชายหนุ่มส่ายหน้า งงๆ
"เหล้าขาวน่ะ หมักไม่กี่วันก็เมาได้... แต่มันเหม็น มันราคาถูก ใครก็ดูถูก"
"แต่ 'รี'... มันคือบรั่นดีไทย มันต้องผ่านการบ่ม ผ่านการกลั่น ผ่านเวลานานเป็นปีกว่าจะเป็นสีอำพันสวยๆ แบบนี้... มันถึงมีราคา มันถึงมีคนแย่งกันซื้อ จนของขาดตลาด"
ผมจ้องตาเขาเขม็ง แล้วดีดคอร์ด G แรงๆ หนึ่งที
"ชีวิตมึงก็เหมือนกัน... มึงบอกมึงอยาก 'ไถ่' ชีวิตคืนมา... แต่มึงทำตัวเหมือนเหล้าขาว ขี้โวยวาย ร้อนรน จะเอาให้ได้ดั่งใจเดี๋ยวนี้!"
"มึงใจเย็นๆ แล้วฟังกู... การไถ่ถอนชีวิตน่ะ ไม่ใช่การเอาเงินไปฟาดหัวใคร"
"แต่มันคือการ 'บ่ม' ตัวมึงเอง"
"บ่มความเก่ง บ่มความอดทน บ่มฝีมือ... ทำให้ตัวเองมี 'ราคา' เหมือนรีแบนขวดนี้! ไม่ใช่เป็นแค่เหล้าเถื่อนที่รอวันโดนเททิ้ง"
"ถ้ามึงเจ๋งจริง มึงมีของจริง... มึงไม่ต้องวิ่งไปขอให้ใครมาไถ่มึงหรอก"
"คนเขาจะวิ่งมาตามหา 'มึง' เอง... เหมือนที่คนวิ่งหารีแบนนี่แหละ!"
ผมรินรีแบนให้ตัวเองอีกแก้ว แล้วชนแก้วกับเขาดัง เคร้ง!
"เลิกร้องไห้หาคนมาไถ่... แล้วกลับไป 'บ่ม' ตัวเองให้สุกงอมซะ"
"ทุบโรงรับจำนำทิ้งไปเลย... เพราะคนอย่างมึง ถ้าบ่มได้ที่เมื่อไหร่... มึงประเมินค่าไม่ได้!"
ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง มองน้ำสีอำพันในแก้ว... น้ำตาที่เคยไหลพรากหยุดลง แววตาที่เคยสิ้นหวังเริ่มเปลี่ยนเป็นประกายมุ่งมั่น เหมือนไฟที่ถูกจุดติดอีกครั้ง
เขายกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด แล้ววางแก้วกระแทกโต๊ะ
"ขอบคุณครับพี่..." เสียงเขาหนักแน่นขึ้น "ผมจะไม่เป็นเหล้าขาวแล้ว... ผมจะเป็นรี!"
เขาเดินฝ่าสายฝนออกไป ไม่โซซัดโซเซเหมือนขามา แผ่นหลังของเขาดูตรงขึ้น พร้อมที่จะกลับไป "บ่ม" ชีวิตตัวเองให้เข้มข้น
ผมมองตามหลังเขา พลางหยิบกีตาร์ขึ้นมาเกาเพลง 'ไถ่เธอคืนมา' ในจังหวะโจ๊ะๆ แบบสามช่าเพื่อชีวิต
🎶 "ไถ่เธอคืนมา... จะให้ราคาเท่าไหร่... แต่ถ้าน้องเป็นรีแบน... พี่จะเก็บไว้กินเอง!" 🎶
(กล้องแพนขึ้นไปบนป้ายร้านเก่าๆ ท่ามกลางสายฝน)
Midnight Diner UB
เปิด: เที่ยงวัน ยัน เที่ยงคืน
เมนูพิเศษหลังร้าน: รีแบน (สำหรับคนที่พร้อมจะ 'บ่ม' ชีวิตตัวเอง)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
