มันไม่ได้ผิดที่หนูกินเก่ง มันไม่ได้ผิดที่ต้องเสียค่ากินวันละ2-3ร้อย มันคือสิ่งที่ขึ้นจริง ที่ค่าครองชีพมันสูงจนรายได้ทั้งหมด หมดไปกับแค่การกิน ไม่เหลือใช้จ่ายอย่างอื่น เรื่องเก็บเงิน แทบเป็นไปไม่ได้ ไม่มีหนี้สินก็บุญแล้ว
ประเทศนี้มันถึงได้จน เพราะค่าครองชีพมันสูงเกินรายได้ พวกนักการเมืองเวลาหาเสียง จึงเอาการขึ้นค่าแรงขั้นต่ำมาล่อ มาจูงใจ การเอาสวัสดิการ รักษาฟรีมาล่อ เพราะรู้ว่า ค่ารักษาจริงมันสูงมาก จ่ายไม่ไหวหรอก ตายก่อน เอาการลดค่าน้ำ ค่าไฟมาล่อ เพราะเราจ่ายแพงกว่าประเทศอื่น
สิ่งที่คุณรู้สึก มันไม่ได้คิดไปเอง มันเป็นเรื่องจริง ที่เราอาจไม่รู้ตัวว่าทำไมชีวิตถึงเป็นแบบนี้ ความผิดส่วนหนึ่งคือ ตัวเราอาจจะมีรายได้น้อย หาเงินไม่เก่ง เรียนไม่สูง ได้เงินเดือนมาตรฐานขั้นต่ำ แต่ความผิดอีกส่วน มันอยู่ที่รัฐ ที่ไม่อาจนำพาคนในประเทศให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีได้ ต้องใช้ชีวิตต่ำกว่ามาตรฐาน ถึงจะอยู่รอด
ถ้าคุณกินประหยัด คุณก็จะเข้าสู่โหมด คุณภาพชีวิตต่ำกว่ามาตรฐาน กินได้แค่มาม่า กับน้ำเปล่า กินได้แค่ข้าวกับไข่ต้ม เพื่อจะมีเงินเก็บไปทำอย่างอื่น นั่นคือ การลดมาตรฐานชีวิตตนเอง เพื่อความอยู่รอด คุณมีเงินไปทำอย่างอื่น แต่อนาคตคุณไม่เหลือสุขภาพไว้ใช้ตอนแก่
การใช้ชีวิตให้อยู่รอด ที่มากกว่าแค่มีเงินกินข้าว คือ คุณต้องทำงานหนักขึ้น หรือ หางานที่ได้ค่าแรงสูงขึ้น เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดี
การจะมีค่าแรงที่สูง มีแค่2 ทางคือ การศึกษาที่สูงขึ้น ช่วยให้เลือกงานที่ดีขึ้น กับ การมีความสามารถพิเศษเฉพาะด้าน เป็นมืออาชีพ ที่เหนือกว่าคนอื่น จึงได้ค่าแรงสูงกว่า ถ้าไม่มีทั้ง2 อย่าง การทำงานหนัก การทำหลายอาชีพ เพิ่มรายได้จึงเป็นทางรอด
เราไม่ได้สอนให้คุณเก็บเงิน เพราะ ค่ากินวันละ2-3 ร้อย มันไม่ได้ฟุ่มเฟือยอะไร คุณไม่ได้กินมื้อละ500หรือ2,000 ถึงบอกให้ประหยัด เราไม่แนะนำให้ลดคุณภาพชีวิตให้กินอดๆยากๆด้วย แต่บอกให้คุณคิดหาเงินเพิ่มมากกว่า เพราะค่าครองชีพมันสูง คุณจึงอยู่ยาก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
