หนึ่งสัปดาห์ที่ผมได้กลายเป็นคนในครอบครัวอินเดีย 🇮🇳
การเดินทางจากประเทศไทยมาประเทศอินเดียในฐานะอาสาสมัคร เป็นระยะทางที่ไกลมาก
แต่สิ่งที่ผมได้รับกลับมา กลับใกล้หัวใจกว่าที่คิด
ผมมีโอกาสได้ไปพักอยู่กับครอบครัวหนึ่งประมาณ 1 สัปดาห์
ในบ้านมีคุณป้าเจ้าของบ้าน ลูกสาว และหลานอีกสองคน
ตั้งแต่ก้าวแรกที่ผมเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น
ผมก็รู้สึกได้ถึงการต้อนรับอย่างจริงใจ
ตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่น
ผมแทบไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรเลย
ทั้งอาหาร ที่พัก หรือแม้แต่ค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ
พวกเขาดูแลทุกอย่างด้วยความเต็มใจ
ไม่ใช่เพราะหน้าที่ แต่เพราะหัวใจ
ทุกมื้ออาหารถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย
ทั้งมื้อเช้าและมื้อเย็น
คุณป้าจะพยายามถามผมเสมอว่า
“อาหารถูกปากไหม ถ้าไม่ถูกใจจะทำอย่างอื่นให้”
ทั้งที่คุณป้าพูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย
เธอใช้รอยยิ้ม สายตา และภาษากายสื่อสารกับผม
ก่อนมื้อเย็นเธอจะถามผ่านลูกสาวและหลาน ๆ ว่า
กิจกรรมวันนี้เป็นอย่างไร เหนื่อยไหม มีปัญหาหรือเปล่า
เย็นวันหนึ่ง เธอเตรียมอาหารที่ผมชอบไว้เต็มโต๊ะ
ทั้งข้าวหมกไก่ แกงไก่รสจัด และผลไม้
เธอยิ้มให้ผมแล้วทำท่าบอกให้กินเยอะ ๆ
เพราะพรุ่งนี้ต้องออกไปทำกิจกรรมแต่เช้า
มีอย่างหนึ่งที่ตอนแรกผมรู้สึกแปลกมาก
คือโยเกิร์ตแท้ที่กินคู่กับข้าว
ครั้งแรกผมไม่กล้าลอง เพราะกลิ่นและรสชาติไม่คุ้นเคย
แต่พอเปิดใจลอง
หลังจากนั้นผมกลับถามหาโยเกิร์ตกินคู่กับข้าวแทบทุกมื้อ
เพราะมันอร่อยมากจริง ๆ
ผมยังได้เรียนภาษาอังกฤษจากลูกสาวและหลาน ๆ ของคุณป้า
เวลาผมพูดผิด เด็ก ๆ จะช่วยแก้ให้ทันที
ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า
บางครั้งการเรียนภาษาไม่จำเป็นต้องมาจากผู้เชี่ยวชาญ
แต่เรียนรู้จากคนรอบตัวก็ได้
แค่เรายอมวางความเขินและเปิดใจเรียนรู้
เมื่อครบหนึ่งสัปดาห์
อาจารย์บอกว่าพรุ่งนี้เราต้องเดินทางต่อไปอีกจังหวัดหนึ่ง
ซึ่งห่างออกไปประมาณ 5 ชั่วโมง
เช้าวันเดินทาง อาหารเช้าถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยบนโต๊ะ
หลังทานเสร็จ ผมไปนั่งอยู่ในห้องรับรองแขก
ความรู้สึกที่มีความสุขและซาบซึ้ง
ทำให้น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
คนในบ้านสังเกตเห็นและถามว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมพยายามกลั้นน้ำตาไว้ แต่ไม่สำเร็จ
คุณป้าเดินออกมาด้วยความเป็นห่วง
ผมจึงบอกผ่านลูกสาวของเธอว่า
ผมรู้สึกขอบคุณมากที่ดูแลผมเหมือนคนในครอบครัว
ตั้งแต่วันแรกที่ผมเข้ามาในบ้านหลังนี้
คุณป้าบอกกลับมาว่า
เธอดีใจมากที่ผมและอาจารย์มาพักที่นี่
จากนั้นเธอเดินเข้ามาจับมือผมไว้
และในมือของเธอมีเงินที่ตั้งใจให้ผมติดตัวไปตอนเดินทาง
น้ำตาที่ไหลออกมาในวันนั้น
ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ
แต่เป็นน้ำตาแห่งความขอบคุณ
ผมจากบ้านหลังนั้นมา
ในฐานะอาสาสมัครคนหนึ่ง
ที่ได้รับความรักอย่างเต็มหัวใจ
บางครั้งความรักอาจไม่จำเป็นต้องพูดออกมาเป็นคำว่า “รัก”
แต่การกระทำที่ตั้งใจและเสียสละ
ต่างหากที่เรียกว่าความรัก 🤍
#VolunteerLife
#IndiaExperience
#LifeJourney
#StepOutOfComfortZone
#NewBeginnings
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
