1. คนสอนหมา หมาสอนคน
เรื่องราวชีวิตหมาๆของแอน เกิดขึ้นที่นครนิวยอร์ก เมืองที่ไม่เคยหลับไหล กับการมองชีวิตผ่านชีวิตหมาๆ 😁
ชีวิตเราเกิดมาทำไม ในทางพุทธศาสนาก็คงพอตอบกันได้บ้าง
แต่เกิดมาแล้วทำไมทุกข์นัก … นี่สิ !
ชีวิตแอนมีอะไรให้ทุกข์ หลายคนตั้งคำถาม
การเรียนรู้ถึงต้นเหตุแห่งทุกข์เริ่มจากการมองดูหมา และเป็นจุดเริ่มต้นที่เริ่มเขียนเรื่อง “ ชีวิตหมาๆในนิวยอร์ก”
แต่เป็นสไตล์การเขียนที่ยังไม่ถูกใจพี่โทนี่สักเท่าไหร่ เพราะเป็นแนวเสียดสีสังคม จิกกัดเล็กน้อย ในความเป็นคน 😜😁
ใครว่าคนดีกว่าหมา
และเวลาด่ากัน เดี๋ยวก็ว่า เลวเหมือนหมา
มันจี๊ดดดดดเลยนะ
“ There’s no bad dog” ไม่มีหมาไม่ดี มีแต่คนเลี้ยง เลี้ยงอย่างไร
ตามคำถามเชิงเชิญชวนว่าอยากให้แอนเขียนเรื่องราว ” ชีวิตหมาๆของแอน“ เพราะอ่านแล้วเพลินมีหลักธรรมของการใช้ชีวิต ผ่าน การมองชีวิตง่ายๆ ของหมา ๆ ☺️
ครั้งนี้แอนตั้งใจเขียนเพื่อประโยชน์ของการฝึกหมา เข้าใจหมา เลยเป็น concept คนสอนหมา หมาสอนคน
แอนขอเริ่มเรื่องราว ย้อนไปเมื่อ 25 ปีที่แล้วก่อนแพตตี้หน่อยนะคะ
6 เดือนหลังแต่งงาน แอนรับจอร์จี้ yellow Labrador จากพี่ชายเพราะแม่แม่อนุญาตให้เลี้ยงหมาในบ้าน
แอนแต่งงานออกเรือนมาแล้ว และ พี่โทนี่ก็รักหมา
แอนมักจะพูดประโยคไม่สมบูรณ์ที่ทำให้หลายคนเข้าใจผิด 🤭
“พี่โทนี่รักหมามากกว่าแอน” หลายคน ”ฮ๊ะ!“ ตาโต 🙄 แต่ก็ไม่กล้าถาม 😄
จนแอนมาถึงบางอ้อเองว่า ต้องเติมเต็มประโยคต่อท้ายนะ
“ พี่โทนี่รักหมามากกว่าแอนรักหมา” 😅
น้ำย่อมไหลไปที่ต่ำกว่า ความคิดเราเช่นกัน 😜 พูดอะไรก็ต้องระวัง เอ๊ะไม่สิ !
เอาไว้แอนขยายความเรื่องนี้ในตอน “ พูด(ภาษา) หมาๆ” นะคะ
“ ไปบ้านเราเจ้าหมาน้อย” แอน พูดกับจอร์จี้ หลังจากพาเค้าเดินและสอนเขาขึ้นลงบันได เขาค่อยๆเหยียดขาน้อยๆจากบันไดขั้นหนึ่งลงไปบันไดอีกขั้น บันไดไม่น่ากลัวสำหรับเค้าเลย
เราเพียงให้เวลาเขาเรียนรู้ และตัดสินใจด้วยตัวของเค้าเอง
นี่คือสิ่งที่หมาต้องการ และเค้าจะเชื่อเราและสนิทใจ
แอนให้จอร์จี้นอนในตะกร้า เค้านอนฟังแอนคุยไปได้ประมาณ 2 กิโลเมตร ก็หลับปุ๋ย
จอร์จี้ไปกับเราทุกที่ เป็นหมาใจดี สุภาพ ชอบเล่น ชอบทำงาน ไปไหนก็หิ้วถังใส่อาหารของตัวเอง เมื่ออยากกลับก็คาบสายจูงมาหา หรือถังอาหาร ส่ายหางไปมารุกรี้รุกรน
”โอเค กลับบ้านกัน“ แอนตอบ
ทุกครั้งจะเป็นอย่างนี้ เค้าสอนเรา หรือ เราสอนเค้ากันนะ 🤭
3 ปีหลังแต่งงาน เราได้ออกประจำการ ไม่ได้พาเค้าไปด้วย เหตุผลหลักคือ เค้าเป็น ”ความสุข“ ให้กับคุณพ่อคุณแม่ของพี่โทนี่ ท่านรักจอร์จี้มาก รวมถึงพี่วรรณ แม่บ้านที่อยู่กับบ้านพี่โทนี่มากว่า 40 ปี
และอีกเหตุผลคือ จอร์จี้กลัวเสียงดัง จะให้ไปอยู่ใต้ท้องเครื่องบินตัวเอง เราอดเป็นห่วงเค้าไม่ได้
หมาจะมีต่อมในก้น ที่เมื่อเวลากลัว จะปล่อยกลิ่นแรงมากกก เหมือนกลิ่นปลาหมึกย่าง จริงๆแอนก็ชอบกินนะ ปลาหมึกย่างเนี่ย 😆
เราขอให้คุณหมอบีบต่อมนี้ได้นะคะ ของจอร์จี้บีบทีเดียวหายขาด
บางตัวไม่มีกลิ่น เพราะต่อมอาจจะหลุดไปตอนเบ่งอึ๊ ☺️
ช่วงที่เราอยู่นิวยอร์ก แอนโทรหา และ ซื้อของเล่นส่งมาพร้อมจดหมายถึงคุณพ่ออย่างสม่ำเสมอ
ก่อนส่งของเล่น แอนจะเอาของเล่นมานอนด้วย เพื่อให้มีกลิ่นของเรา เค้าจะได้รู้สึกว่า พ่อแม่ยังอยู่ใกล้ๆเค้า
ต่อมาเราได้รับพระกรุณาธิคุณจากพระองค์ภาฯประทาน Black Labrador ให้
เป็นครั้งแรกที่เลี้ยงหมา 24/7 (twenty four seven) ทำให้แอนเริ่มมองชีวิตในมุมของแพตตี้ Black Labrador อายุ 1 เดือนครึ่ง
ชีวิตหมาๆในนิวยอร์ก จึงเริ่มต้นขึ้น ☺️❤️
นิวยอร์ก นิวยอร์ก เมืองที่ไม่เคยหลับไหล เต็มไปด้วยแสงสี ความสนุกสนาน ความหรูหรา ฟู่ฟ่า กับชีวิตติดดินน้อยๆ
ผ่านไป20 กว่าปี แอนเริ่มการเดินทางกับเจ้า 2 จัง จัง ไร นะ 😁
กุฉิมะจัง และ ยูกิจัง พร้อมด้วย แจคกี้ ลูกสาวน้องนุชสุดท้องของแพตตี้ และเป็นคุณแม่ Full time อีกครั้ง
การเขียนในครั้งนี้ หวังว่าจะเป็นประโยชน์ให้กับเจ้าของชีวิตหมาๆทุกคนค่ะ
มาเริ่มเดินทางกันค่ะ
พบกันในตอนหน้า “ในวันที่หนาวเหน็บ”
#ชีวิตหมาๆของแอน #คนสอนหมาหมาสอนคน #annmazingdogs
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
