1 มี.ค. เวลา 07:49 • ปรัชญา
ผู้ที่เป็นที่รักของเทวดาและ
มนุษย์ไม่ใช่เพราะมีอำนาจ
รูปงามกายงามรึมีวาทศิลป์
แต่ด้วยเพราะภาวะภายในที่สอดคล้องกับความจริงของธรรมชาติมากกว่า
ในเชิงอภิปรัชญาเทวดาแทน
ระดับจิตที่ละเอียดมนุษย์แทน
จิตที่ยังแสวงหา
ผู้ที่ทั้งสองรักจึงต้องเป็นคน
ที่จิตตั้งมั่นไม่เบียดเบียนไม่
หลอกตนเอง
ความดีไม่ใช่การแสดงแต่
เป็นสภาพที่แผ่ออกกระจาย
ออกเองเหมือนกลิ่นหอมจากดอกไม้ฟุ้งขจรขจายไปไกล
ทั่วผืนป่าแผ่นฟ้าขุนเขาวิมาน
เหตุผลที่ลึกที่สุดคือมนุษย์
ผู้นั้นไม่เป็นภัยต่อการดำรง
อยู่ของใครไม่ทำให้โลกแคบ
จลงด้วยความเห็นแก่ตัวโลภหลงมัวเมา
แต่ทำให้โลกกว้างขึ้นด้วย
ความเข้าใจเมื่อใครอยู่ใกล้
แล้วใจสงบไม่ต้องป้องกันตัว
นั่นคือความรักที่เกิดเองโดย
ไม่ต้องร้องขอ
เพราะ“ธรรม”จริงยั่งยืนกว่า
ภาพลักษณ์และจิตทุกระดับ
ย่อมรู้จักความจริงนั้นโดยสัญชาตญาณและไม่มีอันใดขัดเคืองใจ
โฆษณา