เอ๊า!! ในเกมของคนอื่น เราไม่เป็นตัวละคร แล้วจะอยากเป็นอะไรล่ะคับพ่อหนุ่ม เป็นผู้กำกับการแสดง เป็นแขกรับเชิญ เป็นสปอนเซอร์ผู้สนับสนุน หรือเป็นโลกทั้งใบให้นายคนเดียว หรือใดๆ
เป็นไปไม่ได้ดอกหนาที่ "ชีวิตของเราทั้งชีวิต" จะเป็นแค่ตัวละครในเกมของคนอื่น ถึงเป็น..ก็แค่ส่วนเดียว แค่แว๊ปๆไม่ใช่ทั้งหมด บางทีก็เป็นฮีโร่ บางทีเป็นตัวประกอบ-ตัวร้าย-ตัวตลก บางทีเป็นอากาศธาตุ เป็นกรวดหินดินทราย ด้วยซ้ำ!!
และถึงจะเป็นอย่างนั้นจริงๆหรือถูกมองว่าเป็น หรือแค่รู้สึกนึกคิดไปเองว่าเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ฯลฯ ยังไง๊ยังไง..เราทุกคนก็ยังเป็นตัวหลักในเกมชีวิตของตัวเอง มิใช่ฤา
เมื่อต้องเกี่ยวข้องปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น บทบาทของเราก็ย่อมแตกต่างไปตามผู้คนและสถานการณ์อยู่แล้วจ้ะ ไปโผล่ที่ไหน ในเกมของใครก็ตาม เมื่อรู้ตัวว่านั่นไม่ใช่ที่ทางของตัวเอง ทางเลือกไม่ได้มีแค่ "แหกกฎ" ค่ะ แต่พึงมองว่านั่นเป็นโอกาสอันดี ให้เราได้ทบทวนตัวเองในแง่มุมต่างๆทั้งบทบาท-เป้าหมาย-ความสัมพันธ์-คุณค่าของตัวเราเอง ฯลฯ
ถ้าจะยึดเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง จะเลือกอะไรก็เลือกไปเถิด จะแหกกฎ คว่ำกระดาน ฟูมฟายประท้วงกรรมการก็ย่อมได้ทั้งนั้น จะหลับหูหลับตาหรือปิดตาข้างนึงแล้วใช้ชีวิตต่อไป แล้วพูดภาษาสวยๆว่าอยู่ให้เป็น ก็ไม่ผิดอะไรเลย
แต่ถ้าให้น้ำหนักที่ความสัมพันธ์ ทางเลือกยังมีมากมายค่ะ ปรับตัวหรือยอมรับ ต่อรองเพื่อไปต่อหรือพอก่อนเทคอะเบรค เดินออกมา ช่างศีรษะมัน หรือจะเรียนรู้และเติบโตในวิถีของเรา ฯลฯ มัวตัดพ้อว่าเป็น nobody ในเกมของคนอื่น แทนที่จะหาแสง สู้ทำให้ตัวเองเปล่งประกายมิดีกว่ารึ
ชีวิตคน ไม่ใช่ซีรีย์แนวตั้ง 3 ตอนจบ
มองภาพให้กว้าง มองหลายๆมุม ดูกันนานๆค่ะ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
