อาจไม่จำต้องแข่งกับใคร
บ้านสวนในฝันของใครบางคน
ไม่ได้ใหญ่โตเหมือนในภาพให้
ใครต่อใครวัดขนาดแข่งขันแต่ใหญ่พอให้หัวใจคนสองคนเดินเล่นได้อย่างมีความสุขด้วยกัน
แม้เช้าไม่ได้เริ่มด้วยต้นด้วย
เสียงนาฬิกาปลุกมิได้เริ่มด้วยแสงแดดที่ทอดลอดผ่านกิ่งก้านใบไม้ตกลงบนโต๊ะกาแฟไม้เก่า
เหมือนเวลานั่งลงจิบความเงียบ
เหงาไปช้าๆซะม่ะไหร่?
บ้านกับกาลเวลา
เจ้าแมวลายสีทองนอนเหยียด
กายยาวบนพื้นตื่นสายเหมือนเดิมๆอย่างคนที่ไม่เคยรีบหนี
ชีวิตในโลกใบงดงามนี้
แถมบอกตัวเองว่าการหายใจ
หนึ่งครั้งก็เป็นความสำเร็จให้
ตนเพียงพอแล้ว
จักรยานเก่าพิงแอบต้นไม้
ในสวนไม่ใช่เพื่อหนีไปไหน
ไกลแต่เพื่อเตือนว่าบางครั้ง
เคลื่อนไหวที่มีความหมาย
ที่สุดคือการปั่นวนกลับมา
ที่เดิม
บ้านจึงไม่ใช่แค่คำว่าhouse
ที่สร้างด้วยไม้และปูนแต่มัน
คือสถานที่ที่ความเหนื่อยล้า
ยอมวางอาวุธลงอย่างเงียบ ๆ
บ้านคือที่ๆเรากล้าช้ากล้า
เงียบกล้าเป็นตัวเองโดยไม่
ต้องชนะใครในสวนเล็กๆนี้
กาแฟหนึ่งแก้วแมวหนึ่งตัว
จักรยานหนึ่งคันกับโต๊ะไม้
เงียบ ๆ
กลับกลายเป็นคุณครูปรัชญา
ที่สอนบทเรียนใหญ่ของชีวิต
ว่าคนเรามักเดินทางไกลเพื่อค้นหาความสุขทั้งที่ความสุข
นั้นกำลังนั่งรอเราอยู่บนเก้าอี้
ตัวเดิมในบ้าน
ตัวเดิมกับเจ้าลายทองตัวเดิม
บ้านสวนแดดอุ่นแก้วกาแฟ
แมวแลหลับสายคล้ายไม่หนี
จักรยานพิงไม้ไร้ปลายทางมี
บ้านคือที่ใจนี้วางโลกลง
ปล่อยวางด้วยการวางแล้วปล่อย
อ้อ!เจ้าแมวลายทองนอนยืด
อย่างคนไม่ต้องพิสูจน์อะไร
มันตื่นสายเหมือนรู้ว่าความสุข
ไม่ต้องเร่งเวลาจักรยานพิงต้นไม้ รอวันที่เราอยากปั่นออกไป
สายประจำ
ไม่ใช่เพื่อไปให้ไกลแสนไกล
แต่เพื่อปั่นไปวนดูดอกไม้ในสวนให้ได้ครบทุกมุม
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
