ทุกข์เพราะคิดฟุ้งซ่าน
--------------
เคยดูหนังเรื่องหนึ่งเมื่อ ๓๐ กว่าปีก่อน
ทำจากชีวิตจริงของนักโทษคนหนึ่ง
ในฝรั่งเศสเมื่อ ๗๐ – ๘๐ ปีก่อน
นักโทษคนนี้ชื่อปาปิญอง
คนที่อายุ ๔๐ ขึ้นไป คงเคยได้ยินหนังเรื่องนี้
ปาปิญองถูกจับโดยไม่มีความผิดอะไร
เขาถูกส่งไปอยู่ในเกาะที่ทุรกันดาร
แต่เขาก็พยายามที่จะแหกคุกอยู่หลายครั้ง
สุดท้ายก็ถูกจับขังเดี่ยวในคุกมืด
คุกนี่ ไม่มีใครอยู่รอดได้เกินห้าปี
ไม่ใช่เพราะอดอยากหิวโหยนะ
อาหารอัตคัดก็จริงอยู่
แต่ว่าที่อยู่ไม่รอด ก็เพราะประสาทจะกิน
การอยู่คนเดียวในคุกมืดถึงห้าปี
มันยิ่งกว่าตกนรกเสียอีก
ส่วนใหญ่ตายเพราะเป็นบ้า
ปาปิญองรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
ดังนั้นสิ่งแรกที่เขาทำเมื่อเข้าไปในคุกมืด
คือเดินนับก้าว
หรือที่เราเรียกว่าเดินจงกรมนั่นเอง
คุกเล็กนิดเดียว
เดินไม่กี่ก้าวก็ชนกำแพงแล้ว
แต่เขาก็พยายามเดิน
เดินนับก้าวทั้งวัน
ทำไมถึงต้องทำอย่างนั้น
ก็เพื่อสะกดความคิดไม่ให้ปรุงแต่ง
เพราะว่าในสภาพเช่นนั้น
สิ่งที่เป็นอันตรายต่อตัวเองมากที่สุด
ก็คือ ความคิด
ความคิดที่ฟุ้งซ่านปรุงแต่ง
หวนระลึกถึงอดีตที่เคยสุขสบาย
หรือไม่ก็กังวลกับความลำบากที่รออยู่ข้างหน้า
ฉันจะรอดไหมนี่ ถ้าตายใครจะมาดูใจฉัน
จะปรุงแต่งไม่หยุด
แถมเฝ้านับวันให้ผ่านไปเร็วๆ
ทำให้ยิ่งคิดก็ยิ่งทุกข์
ถ้าไม่มีอะไรให้จิตทำ
ความกลัว ความวิตก ความกังวล
ความฟุ้งซ่าน จะเข้ามาหลอกหลอน
ตลอด ๒๔ ชั่วโมง
ไม่ทันข้ามปีก็จะบ้าตาย
คนเราจะบ้าหรือไม่ก็เพราะใจเรานี่แหละ
ใจเราจึงสามารถเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดของเรา
ถ้าคุมหรือฝึกไม่ได้
ปาปิญองรู้ดี เขาจึงหางานให้จิตทำ
ด้วยการเดินจงกรมนับก้าวทั้งวัน
ตื่นขึ้นมาก็เดิน เดินตลอดเวลาที่รู้สึกตัว
ปรากฏว่าพอครบห้าปี
พ้นโทษออกมาจากคุกมืด ตาแทบจะบอด
เพราะว่าไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์มานาน
แต่ที่ทำให้คนแปลกใจมากที่สุดก็คือ
เขารอดมาได้อย่างไร
เพราะส่วนใหญ่ต้องเป็นบ้าตายเสียก่อน
…
พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
