ทะลุมิติมาเป็นพระเอกที่จะถูกตัวร้ายฆ่าในอนาคต
一ทะลุมิติ*
เวลาก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่จู่ๆมาโผล่ในนิยายจีนโบราณแบบไม่รู้ตัว นิยายเรื่องนี้เดิมทีเป็นเรื่องที่ดราม่า พระเอกโดนแย้งคนรักไม่พอ ยอมปล่อยให้แล้วก็ไม่จบ ยังจะมาฆ่าแกงกันอีก เเต่ตอนนี้ฉันได้ทะลุมาอยู่ในนี้นะสิ่ ฉันจะไปสู้ไรตัวร้ายได้ล่ะ ถึงฉันจะทะลุมาเป็นพระเอก แต่สกิลพระเอกกลับไม่ได้อยู่ในตัวฉันน่ะสิ แย่แล้วๆๆ ฉันจะต้องหลีกเลี่ยงการเจอตัวร้าย!!
ก๊อก ก๊อก
“พี่มู่ชิงเกอ หลานหล่านขอเข้าไปได้ไหมคะ”
“ได้ เข้ามาสิ”
“พี่มู่ เดิมทีท่านเป็นผู้ที่เป็นอัจฉริยะของสำนักเรา เดิมทีข้าควรจะแต่งงานกับท่าน ข้าขอโทษจริงๆท่านพี่มู่ ข้าขอโทษ”
อะไรนะการที่หลานหล่ามาพูดยังงี้ แสดงว่า วันตายเราจะมาถึงจริงๆแล้วหรอเนี้ย ฮือออ ฉันจะตายแบบนี้ไม่ได้ คิดออกแล้ว เราต้องเตรียมตัวหนี!!
”ท่านพี่มู่ ท่านคิดอันใด ท่านโกรธข้ามาใช่หรือไม่ ข้าขอโทษ หลังจากผ่านเรื่องนี้ไปข้าจะอธิบายกับท่านให้แน่ชัด“
”เอ่อ.. ข้าไม่ได้ว่าอันใด ข้าแค่… ตกใจนิดนึงน่ะ“
”ท่านพี่มู่..”
“ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์ คนของนิกายเบื้องบนมาแล้วขอรับ ท่านผู้อวุโสเว่ย เชิญท่านไปห้องโถงสำนักตอนนี้ขอรับ”
“ท่านพี่มู่..ข้าไปก่อนนะ”
“เอ่อ..อื้ม”
เห้อออ เดิมทีเรื่องเป็นอย่างงี้จะเล่าตั้งเเต่ตอนก่อนทะลุแล้วก็จะเล่าเรื่องนิยายคร่าวๆให้ฟังละกันนะ คือว่า ฉันน่ะเป็นติ่งนิยายพีเรียดจีน ซีรีส์พีเรียดจีน ฉันน่ะชอบอะไรที่มันจีนๆมากก มีเพื่อนฉันคนนึงแนะนำนิยายเรื่อง รักนิรันดร์สตรีศักดิ์สิทธิ มาให้อ่าน ก็อ่านจบแล้วแหละนิยายโคตรจะขม เรื่องของศิษย์พี่ผู้รักกับสตรีศักดิ์สิทธิอย่างลึกซึ้งเเต่ผู้เป็นพ่อหรือผู้อวุโสเว่ยนั้นแหละเป็นผู้นำสำนัก ไม่อาจให้ลูกสาวเพียงคนเดียวของตนมารักกับคนธรรมดาที่ไม่เก่งอะไรได้ จึงกีดกันทั้งสอง
แต่พระเอกเนี้ยรักนางเอกมาก เลยฝึกฝนให้ตัวเองเก่งขึ้นจนเป็นอัจฉริยะของสำนัก พ่อของนางเองจึงอนุญาตให้คบกันเเละเร็วๆนี้จะเเต่งงานกัน เเต่บังเอิญสำนักเว่ยอัน หรือสำนักของผู้อวุโสเว่ยนั้นแหละ ดันไปมีเรื่องกับสำนักอันดับหนึ่งอย่าง ต้าเหนิง จึงทำให้สำนักนี้มาโจมตีจนแทบจะต้องยุบสำนัก แต่ตัวร้ายหรือ เฉิงเฟยหลง ดันมาหลงรักสตรีศักสิทธิ์เข้า จึงตกลงกับผู้อวุโสเว่ยว่าถ้าให้หลานหล่านมาแต่งงานกับตนจะช่วยสำนักเว่ยอัน
พ่อนางเอกเลยตกลง นางเอกก็ทำไรไม่ได้ต้องจำใจแต่งเพราะต้องช่วยสำนักให้ได้ พระเอกก็รั้งทุกทางขอร้องแทบเป็นแทบตายก็ไม่สามารถรั้งนางเอกได้จึงต้องจำใจปล่อยไป จากนั้นพระเอกได้ออกจากสำนัก แต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกไป ก็ถูกตัวร้ายฆ่าตาย และนิยายก็จบ
โคตรจะไม่แฟร์เลยถูกมั้ย ก็ปล่อยให้แล้วจะมาฆ่ากันทำไม แต่นั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือฉันทะลุมิติมาในนิยายนี้ไง! นอนอยู่จู่ๆไหลตายทะลุมาในนิยายเฉยเลยโคตรจะซวย! แล้วที่ซวยกว่าคือทะลุมาเป็นพระเอกที่สุดท้ายก็ต้องตาย! ทางเดียวที่จะไม่ตายคือหลีกหนีจากตัวร้ายให้ได้!!
“ซวยแล้วๆๆ ตัวร้ายมาแล้ว ทำไงดี ทำไงดี แย่แน่ แย่มากแน่ๆ ฮืออ”
ไม่ได้การต้องเก็บเสื้อผ้าและหนีไปให้ไกล!!
ก๊อก ก๊อก
“มู่ชิงเกอ ท่านเฉิงเฟยหลงต้องการพบเจ้า รีบออกมาซะ!”
“ชิบหาย”
ณ ลานห้องโถงสำนัก
“คาราวะองค์ชาย หม่อมฉันหลานหล่านเพคะ”
“นี้หลานหล่าน บุตรสาวของกระหม่อมเองขอรับ หลานหล่านเจ้าไปรินน้ำชาให้คุณชายสิ”
“เพคะท่านพ่อ”
รินน้ำชา
“ได้ยินคนลือหลายคนว่าแม่นางหลานสวยนัก ได้เห็นกับตาเป็นตามที่เขาลือจริงๆ”
“องค์ชายท่านพูดเกินไปเพคะ หม่อมฉันหน้าตาธรรมดาไม่เหมาะสมกับพระองค์หรอก”
“หลานหล่าน! เจ้าพูดอันใด รีบไปโขกหัวขอโทษองค์ชายเดี๋ยวนี้!”
“หม่อมฉันขอโทษเพคะองค์ชาย! หม่อมฉันไม่ควรพูดเช่นนี้ องค์ชายโปรดลงโทษ!”
“ไม่ล่ะ ไม่เป็นไร เจ้ารีบลุกขึ้นมาเถอะ ไม่ช้าเราทั้งสองก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี อย่าคิดมากเลย”
“องค์ชายชั่งมีความเมตตายิ่ง ขอบคุณเพคะ”
ตึก ตึก ตึก
“คาราวะท่านผู้อวุโสเว่ย มู่ชิงเกอกำลังมาขอรับ”
“ไอเจ้าเด็กบ้านี้! ทำไมไม่รีบองค์ชายอยากพบเจ้า เจ้าถือว่ามีบุญมากนะยังกล้าไม่ช้าอีกหรือ!”
“ข้าไม่รีบหรอก ข้าเพียงแค่อยากพบหน้าคนที่เเม่นางหลานชอบพอเพียงเท่านั้น ข้าไม่รีบ”
ทันใดนั้นก็มีกลีบดอกเหมยพัดปลิวตามสายลม พัดดอกเหมยเข้ามาในห้องโถง หลิ่นหอมของดอกเหมยความงามของดอกเหมย ทำให้ทุกคนตื่นตา เเต่กลับมีบางคนเดินเข้ามาพร้อมกับดอกเหมยที่ปลิวตามลม
“คาราวะท่านผู้อวุโส และคาราวะองค์ชายเฉิงเฟยอัน กระหม่อม มู่ชิงเกอ ขอรับ”
二การพบตัวร้าย*
“ซวย! ซวยไปหมด ฉันตายแน่ ตายแน่ ฮืออออ”
ก๊อก ก๊อก
“มู่ชิงเกอ ถ้าเจ้่ยังไม่รีบ ข้าจะพังประตูแล้วลากเจ้าไปซะ!”
“ได้ ได้ ข้าไปแล้วกำลังไป เจ้าไปบอกท่านผู้อวุโสข้ากำลังไป”
“เจ้ารีวไปเดี๋ยวนี้ องค์ชายเขาต้องการพบเจ้า เจ้ากล้าให้องค์ชายรอหรือ เจ้าสมควรตายนัก!”
“รู้แล้วๆ เจ้าไปบอกท่านผู้อวุโสข้ากำลังไป”
“ได้! เจ้ารีบๆละกัน!”
ตึก ตึก ตึก
“เห้อออ ฉันไม่อยากตาย เห้อเอาว้ะ เอาสักรอบตายชั้งมันเว้ย”
“รีบไปดีกว่า ไปก็ตาย ไม่ไปก็ตายแล้วมีทางไหนให้เลือกละ”
ระหว่างทางเดินไปห้องโถงสำนัก ดอกเหมยจู่ๆก็พัดมาหามู่ชิงเกอ ไม่ว่ามูชิงเกอจะเดินหนีเท่าไหร่ ปัดทิ้งเท่าไหร่ ดอกเหมยก็ไม่หายไปจากตัว จึงทำให้มู่ชิงเกอรำคาญ เลยปล่อยให้ดอกเหมยพัดตามตนเองมา จนถึงห้องโถงสำนัก
ตึก ตึก ตึก ฟิ้วว ดอกเหมยหอมกงุ่นพัดเข้าไปด้านในห้องโถง ทุกคนต่างตื่นตากับดอกเหมยอันสวยงาม
”คาราวะท่านผู้อวุโส และคาราวะองค์ชายเฉิงเฟยหลง กระหม่อม มู่ชิงเกอ ขอรับ”
องค์ชายเฉิงเฟยอัน ได้มองมู่ชิงเกอพร้อมกับรอยยิ้มที่เปื้อนหน้า พร้อมกับนึกถึงคำของบรรพบุรุษที่บอกว่า หากพบคนใดที่มีดอกเหมยพัดปลิวตามตัว แสดงว่า คนผู้นั้นคือคนรักที่แท้จริงของเจ้า
“มู่ชิงเกอ ชื่อช่างไพเราะนัก”
“เอ่อ…ขอบคุณขอรับองค์ชาย”
อะไร จู่ๆมาชมชื่อไพเราะนี่องค์ชายตั้งใจจะหลอกให้ตายใจหรือ
”องค์ชายอันใดกัน ต่อไปนี้เจ้าเรียกข้า พี่เฉิง ละกันนะ”
”กระหม่อมว่า คงไม่เหมาะสมขอรับ”
“ไม่เหมาะสมอันใด ต่อไปเราจะเป็นสามีภรรยากัน เจ้าเรียกข้าพี่เฉิงนั้นแหละ”
“องค์ชายพูดมาหมายความว่าอย่างไรเพคะ องค์ชายจะแต่งกับหม่อมฉันไม่ใช่หรือ”
“ตอนแรกก็ใช่ แต่ข้าได้พบคนที่ชะตาลิขิตนี่สิ ข้าจะเเต่งกับเจ้าได้อย่างไร”
“เอ่อ…องค์ชายนี่เป็นเข้าใจผิดหรือขอรับ”
“เข้าใจผิดอันใด เจ้าคือพรมลิขิตของข้า”
“องค์ชายกระหม่อมว่าไม่ถูกต้อง องค์ชายตั้งใจเดินทางมาจากเบื้องบนเพื่อมาสู่ขอหลานหล่าลูกสาวข้ามิใช่หรือ”
“เจ้าว่าข้ากำลังเข้าใจผิดรึ? ท่านเว่ยอัน“
จู่ๆ ก็มีแรงกดทับที่มอวไม่เห็น ทับผู้อวุโสเว่ย ทำให้ท่านผู้อวุโสไม่สามาถขยับตัวเเละลุกขึ้นมาได้
“องค์ชาย! องค์ชาย! ข้อขออภัย องค์ชายข้าผิดไปแล้ว ท่านได้โปรดอย่าฆ่าข้า”
“องค์ชาย! ท่านทำอย่างงี้กับพ่อข้าได้อย่างไร! ท่านหยุดเดี๋ยวนี้!”
“นี่เจ้ากล้าสั่งข้าเชียวรึ หลานหล่าน!”
และแรงกดทับที่มองไม่เห็นก็ทำให้หลานหล่านได้นั้งคุกเข่าลงไป
“องค์ชาย! ท่านได้โปรดระงับโทสะ!“
แรงกดทับที่ทับตัวสองพ่อลูกได้คลายลง ทำให้ทั้งสองได้แต่นั้งหอบหายใจรวยริน
“ข้าลืมตัวไป ข้าขอโทษนะ มูมู่”
องค์ชายได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มีความสุขที่ได้พูดคุยกับมู่ชิงเกอ
“มูมู่? หรือขอรับ”
ห้ะ มูมู่ เจ้าตัวร้ายคิดจะเล่นแผนอะไรของมันว้ะ
“ใช่มูมู่ น่ารักหรือไม่ ข้าว่าชื่อนี่เหมาะกับคนน่ารักเข่นเจ้า”
“องค์ชายท่านล้อเล่นเเล้ว ท่านควรสู่ขอหลานหล่านถึงจะถูกขอรับ”
“หลานหล่านอันใด! ข้อต้องการเจ้า เจ้าคือพรมลิขิตที่บรรพบุรุษได้บอกกับข้า ข้าจะเเต่งเเค่เจ้ามูมู่!”
“องค์ชาย มันไม่ถูกต้องท่านลงมาจากสวรรค์เพื่อมาสู่ขอหลานหล่าน ท่านเตรียมการมาตั้งนาน ท่านจะผิดคำได้อย่างไร”
“ข้าไม่สน! คนที่ข้ารักคือเจ้า! มูมู่ของข้า”
“องค์ชาย!”
“ข้าทำเจ้าโกรธหรือ ข้าขอโทษมูมู่”
ทำไมตัวร้ายจู่ๆก็มีหูกับหางว้ะ หูตกหางตกเหมือนโดนเจ้าของดุเลย
“องค์ชายข้ามิใช่คู่หมั้นของท่าน คู่หมั้นของท่านคือหลานหล่าน ท่านควรแต่งกับนาง”
“ข้าไม่อยากแต่ง เว่ยอัน ข้าขอยกเลิกงานหมั้นนับตั้งเเต่นี้เป็นต้นไป!”
“องค์ชายมิได้นะขอรับ ลูกข้าจะเอาหน้าไปไว้ไหน!”
“องค์ชาย ไม่ได้นะเพคะหม่อมฉันไม่มีหน้าไปพบใครเป็นแน่”
“นั้นไม่เกี่ยวกับข้า!”
หลานหล่านได้โมโหมากที่องค์ชายยกเลิกงานหมั้น จึงทำให้นางยกดาบพุ่งเข้ามาหามู่ชิงเกอ
“เจ้า! เจ้าแพศยา! เจ้ากล้าแย้งคู่หมั้นของข้า!”
“หลานหล่าน!”
องค์ชายได้รีบอุ้มมู่ชิงเกอหลบทันที และได้ใช้พลังจัดการหลานหล่านให้นางหมดสะติลง
“เจ้าพาลูกเจ้ากลับไปซะ! ถ้าหากลูกเจ้ากล้าทำเช่นนี้อีกอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”
“ขอรับองค์ชาย! ข้าขอโทษแทนลูกสาวข้าด้วยนางคิดน้อยไป นางตื่นขึ้นมาข้าจะทำโทษนางให้หนัก!”
เว่ยอันได้อุ้มลูกสาวตนออกจากห้องโถงสำนัก ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย ทำให้เว่ยอันรู้สึกคับเเค้นใจยิ่งนักแต่ไม่สามรถโต้ตอบได้เพราะอีกฝ่ายคือองค์ชายใหญ่แห่งสวรรค์ คนเช่นเขาไม่มีทางต่อกรได้
“มูมู่เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่ เจ้าเจ็บหรือป่าว เจ้ามีแผลไหม ข้าขอโทษข้าดูแลเจ้าไม่ดีเอง มูมู่ข้าขอโทษ”
“องค์ชายกระหม่อมมิเป็นอันใดขอรับ”
“เจ้าโกรธข้าหรือไม่ข้าขอโทษ”
“กระหม่อมไม่มีสิทธิ์โกรธองค์ชายได้ขอรับ กระหม่อมไม่ได้เจ็บหรือมีแผลตรงใด ขอบคุณองค์ชายที่รีบมาช่วยกระหม่อมขอรับ”
“ข้ารักเจ้าจริงๆนะมูมู่ เจ้าคือพรมลิขิตของข้า”
“องค์ชายนั่นอาจเข้าใจผิด”
“ไม่หรอก เจ้าคือคู่ชีวิตของข้า”
เห้ออ ตัวร้ายจะมาไม้ไหน แกล้งให้ตายใจหรอกให้รักหรือป่าว
三ตามติด*
เกิดอะไรขึ้นทำไมตัวร้ายถึงมาทำแบบนี้กับฉัน คอยตามติดพูดจาหวานหวานใส่ ไหนยังบอกว่า จะแต่งงานกับฉันอีกนี่มันเกิดอะไรขึ้นเนื้อเรื่องเดิมทีมันไม่ควรเป็นแบบนี้นิ
“ข้าเกรงว่านี่คงจะเป็นการเข้าใจผิดแน่องค์ชาย“
”จะให้ข้าพูดกี่รอบว่าไม่ใช่การเข้าใจผิด เจ้านี่ดื้อจัง“
บ้าเกิดอะไรขึ้น งงไปหมดแล้ว ตอนนี้ฉันควรทำยังไง ควรหนีไหม หนีไปแล้วจะตายรึป่าว หรือจริงๆนี่คือแผนของตัวร้ายหลอกให้ฉันตายใจ และก็ฆ่าฉันในที่สุด
ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาในห้องโถงสำนัก
ตึก ตึก ตึก
“มูาชิงเกอ! เจ้าอยู่ไหน!”
ใครกัน ตัวละครใหม่หรอพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ จู่ๆฉันก็รู้สึกกลัวเลย
“ใครกัน! บังอาจมาเรียกมูมู่ของข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ ไม่กลัวตายรึ!”
“เจ้านั้นแหละใครกัน ข้ามาตามหาภรรยาข้า เจ้ามายุ่งอะไรด้วย!”
ภรรยา? เกิดอันใดขึ้นนี่ฉันยังอยู่ในนิยายเรื่องเดิมไหม หรือฉันอ่านข้ามหรอ
“หน๊อย! เจ้า! ยังอาจมาก มูมู่คือภรรยาของข้าเเละข้ากำลัวจะเเต่งงานกับมูมู่!”
“เจ้ากล้าหรอ!”
“หยุดเท่านี้เถิด ท่านทั้งสอง ข้าเองขอขับมู่ชิงเกอ ไม่ทราบว่า ท่านคือใครกัน เราเคยรู้จักกันด้วยหรือ?”
จะว่าฉันอ่านนิยายข้ามก็ไม่น่าใช่นะ นิยายมีไม่กี่ตอนสั้นๆ ก็จบฉันไม่เคยอ่านข้ามนะ ตัวละครนี้ไม่คุ้นสักนิด
“ก็ข้าไง เฟิงหลาง เจ้าลืมรึ? เพื่อนสมัยเด็กเจ้าไง พวกเรารู้จักกันสิบสิบปี ตอนเด็กก็ยังเล่นด้วยกันทุกวัน เจ้าลืมรึ?”
เฟิงหลาง? อ๋อ! เฟิงหลางคนนั้นเพื่อนสมัยเด็กของมู่ชิงเกอ ตอนเด็กทั้งคู่สนิทกันมาก แต่จู่ๆตอนอายุสิบปี เฟิงหลางก็หายตัวไป จนเวลาล่วงเลยมาสิบปีเฟิงหลางจึงกลับมาหามู่ชิงเกอ แต่บทของเฟิงหลางมีน้อยมากโผล่มาแค่ไม่กี่บรรทัดเลยไม่ได้สนใจ เฟิงหลางกับมู่ชิงเกอ เคยมีอดีตอะไรกันนะ?
“เฟิงหลาง! เป็นเจ้า เกิดอันใดขึ้นทำไมตอนสิบขวบเจ้าหายไปไหนกัน ข้าไปหาเจ้าที่บ้านทุกวัน ข้าไม่พบใครเลย”
“เรื่องนี้มันยาว ไว้ตอนเราอยู่ด้วยกันสองคนข้าจะเล่าให้เจ้าฟังแน่มู่เอ๋อร์ แต่ตอนนี้ข้ากลับมาทวงสัญญา! สัญญาตอนสิบขวบที่ข้าบอกกับเจ้าว่า หากตอนเราทั้งคู่อายุยี่สิบปีข้าจะกลับมาสู่ขอเจ้าเป็นภรรยา และเจ้าก็ตกลงกับข้าเเล้ว เพราะงั้นเจ้าต้องทาเป็นภรรยาข้า!”
ห้ะ ห้ะ ห้ะ! อะไรมู่ชิงเกอบ้านี่แกไปตกลงอะไรเนี้ย ไอองค์ชายนั้นจู่ๆก็บ้าแทนที่จะแต่งกับหลานหล่านแต่จะมาแต่งกับฉันแทน ไอเฟิงหลางเพื่อนเก่าก็กลับมาทวงสัญญาการมาสู่ขอฉันเป็นภรรยา นี่ฉันอยู่ในนิยายเล่มเดิมอยู่รึป่าวเนี่ย
เอาไป3ตอนก่อนมีอีกใน readawrite
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
