Blockdit Logo (Mobile)
จักรพงศ์ เทพศิริ
•
9 มี.ค. เวลา 01:17 • ปรัชญา
สวนเทพศิริเนเจอร์การ์เด้นท์

เพลงบรรเลงจากธรรมชาติ: คลื่นความถี่ที่สอดประสานสู่ใจกลางความนิ่ง

...
​ในวันที่โลกภายนอกเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก ผมมักจะพาตัวเองไปนั่งนิ่งๆ ริมแม่น้ำบางปะกง หรืออยู่ท่ามกลางดงไม้ด่างในสวนครับ ที่นั่นผมพบว่าธรรมชาติไม่ได้เงียบเชียบอย่างที่คิด แต่กำลังบรรเลง "บทเพลงไร้เสียง" ที่มีคลื่นความถี่สอดรับกับกระแสไฟฟ้าในสมองของเราอย่างน่าอัศจรรย์ครับ
...
​การลำเลียงท่วงทำนองสู่ห้องใจ (Conveying Nature’s Melody)
...
​เสียงลมพัดผ่านใบไม้ เสียงน้ำกระทบฝั่ง หรือแม้แต่เสียงความเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ คือการ "ลำเลียง" พลังงานรูปแบบหนึ่งเข้าสู่ใจครับ เมื่อเราเปิดใจรับฟัง คลื่นความถี่ต่ำที่แสนมั่นคงจากธรรมชาติจะค่อยๆ ปรับจูน (Sync) ให้สมองที่เคยสับสนวุ่นวายกลับมาอยู่ในจังหวะที่ผ่อนคลาย การลำเลียงนี้ไม่ใช่การยัดเยียด แต่คือการอนุญาตให้ท่วงทำนองของรุ่งอรุณได้ไหลเข้าไปจัดระเบียบความคิดที่ยุ่งเหยิงให้เข้ารูปเข้ารอยครับ
...
​จังหวะที่ลื่นไหลและการไม่ยึดติดในตัวโน้ต (The Non-attachment to the Note)
...
​เสน่ห์ของเพลงบรรเลงจากธรรมชาติคือ "ความไม่หยุดนิ่ง" ครับ เสียงนกร้องหนึ่งครั้งแล้วก็จางหายไป สายน้ำไหลผ่านจุดเดิมเพียงครั้งเดียวแล้วก็แปรเปลี่ยน ท่วงทำนองเหล่านี้สอนให้เราลำเลียงความเข้าใจเรื่องการปล่อยวางเข้าสู่ภายในครับ เราฟังเพื่อรับรู้ความงามในปัจจุบันขณะ แต่ไม่กักขังเสียงนั้นไว้ให้กลายเป็นความคาดหวัง เมื่อเราเข้าใจจังหวะของการ "เกิดดับ" ในบทเพลงแห่งธรรมชาติ ใจเราจะเบาสบายและไหลลื่นไปตามกระแสชีวิตได้อย่างสง่างามครับ
...
'ทัศนอุดมสติ' : การเฝ้าสังเกตความสั่นสะเทือนที่ละเอียดอ่อน
...
​ในขั้นตอนสุดท้าย เมื่อสมองและธรรมชาติจูนคลื่นความถี่จนตรงกันแล้ว สติ (ทัศนอุดมสติ) จะทำให้เราเห็นรายละเอียดที่ลึกซึ้งขึ้นครับ เราจะไม่ได้แค่ "ได้ยิน" แต่จะ "มองเห็น" ความสั่นสะเทือนนั้นผ่านหยดน้ำบนปลายใบเสน่ห์จันทร์ เห็นจังหวะการไหวระริกของผิวน้ำที่ล้อไปกับสายลม ทัศนอุดมสติทำให้เราเห็นว่าทุกอณูของธรรมชาติกำลังเต้นรำไปตามเสียงเพลงเดียวกัน และเมื่อเราเห็นความจริงในรายละเอียดที่เล็กจิ๋วนี้ ใจเราจะพบความสงบที่หนักแน่น เพราะเรารู้แล้วว่าเราคือส่วนหนึ่งของบทเพลงที่ยิ่งใหญ่บทนี้ครับ
...
​พื้นที่ทางความคิด: ลองถามใจในคลื่นความถี่แห่งธรรมชาติ
...
​ก่อนที่จะกลับไปสู่ความเร่งรีบของโลกความจริง ผมอยากชวนทุกท่านลองสำรวจเครื่องรับสัญญาณในใจตัวเองดูครับ...
...
​ในขณะที่คุณนั่งอยู่เงียบๆ... คุณกำลังลำเลียง "คลื่นรบกวน" จากอดีตเข้ามาในใจ หรือกำลังเปิดรับ "คลื่นความถี่แห่งความนิ่ง" จากธรรมชาติรอบตัวอยู่ครับ?
...
​ถ้าเปรียบชีวิตเป็นบทเพลงหนึ่งบท... ตอนนี้ทำนองของคุณกำลังพยายาม "ยึดติด" กับตัวโน้ตที่จบไปแล้ว หรือกำลัง "ลื่นไหล" ไปกับจังหวะใหม่ที่ธรรมชาติกำลังบรรเลงให้ฟังครับ?
...
​ลองสังเกตความรู้สึกในสมองตอนนี้... เมื่อคุณใช้ทัศนอุดมสติเฝ้ามองความงามตรงหน้า คุณรู้สึกถึง "ความสอดประสาน" ระหว่างตัวคุณกับโลกภายนอกบ้างไหมครับ?
...
​สรุปจากมุมมอง : ธรรมชาติไม่ได้สื่อสารกับเราด้วยภาษาพูด แต่สื่อสารด้วยคลื่นความถี่แห่งความรักและความสงบ หากเราจูนใจให้ตรงกันได้ เราจะพบว่าเพลงบรรเลงบทนี้... บอกบางอย่างที่ลึกซึ้งที่สุดให้กับเราเสมอครับ
โฆษณา