สัมพันธภาพที่ไม่จริงใจกับทิฐิที่ไม่ชอบธรรมของมนุษย์(บางคน)
เคยมั้ยที่บางครั้งต้องพบเจอกับใครบางคนที่พูดเท่าไหร่ก็ไม่ฟังกัน หัวดื้อหัวรั้นแบบไม่เข้าท่า หรือไม่ก็มักจะทำตัวเป็นจระเข้ขวางคลอง
หรือหอกข้างแคร่ บ้างก็ทำตัวว่าฉันแน่ ไม่มีใครฉลาดเท่าฉัน บางทีก็ไม่ได้ไปเกี่ยวข้องกับใครเขาเลย หรือแค่เดินอยู่ดีๆก็มีเครื่องประหลาดๆเกิดขึ้นกับชีวิต และมันก็ไม่เข้าท่าเอาซะเลย อธิบายให้ใครฟังก็ไม่มีใครเชื่อ คิดว่าเป็นเรื่องโกหก ไม่น่าเป็นไปได้
บางครั้งคนๆนึงนำเรื่องส่วนตัวของเราที่เราให้ความไว้ใจไปบอกต่อหรือหนักยิ่งกว่าคือตีไข่ใส่ข่าวเพิ่มไปซะเลย เรื่องไม่เป็นเรื่องกลับกลายมาเป็นเรื่องดราม่าใหญ่โตไปซะงั้น และซ้ำร้ายบางทีคนที่ดูบุคลิกดีหน้าตาดี พูดจาสุภาพไพเราะอ่อนหวานกลับกลายมาเป็นคนที่เจ้าเล่ห์เพทุบายแบบคาดไม่ถึง
เหตุการณ์สารพัดที่ถาโถเข้ามา ล้วนก่อให้เกิดความบาดหมางกันภายในครอบครัวถึงขั้นแตกหัก เรื่องที่ไม่ควรเกิดมันก็เกิด คนที่คิดว่าดีกลับเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือ ร้ายเสียยิ่งกว่าคนหน้าตาดูดุ โหดร้ายแต่เค้ากลับมีจิตใจดีแบบที่โลกจะต้องจดจำความดีและผลงานของเขาไปตราบนานเท่านาน
หลายบ้านต้องมีเรื่องของการทะเลาะเบาะแว้งไม่เว้นวัน การทำร้ายจิตใจแบบทารุณ
ทั้งที่ควรจะเปี่ยมด้วยเมตตา นับวันยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นและเกินการเยียวยารักษาให้ความสัมพันธ์นั้นดีขึ้นและคงอยู่
ไม่มีใครที่สามารถลดทิฐิมานะของใครให้นิ่งสงบและอยู่ในวิถีที่ถูกต้องเหมาะสมได้ ขณะเดียวกัน ก็ไม่มีใครสามารถทำให้ใครมีจิตใจที่มีเมตตาและจริงใจได้เช่นกัน บางคนเถียงุถามสวนกลับมาว่าความจริงใจมันมีด้วยหรือ หน้าตาเป็นยังไง? และใครกันที่เราจะรู้ได้ว่าใครที่มีความจริงใจให้กับเราอย่างแท้จริง เพราะเท่าที่รู้โลกที่เราเห็นนั้นเต็มไปด้วยความจอมปลอมแวดล้อมเจือปนอยู่มากมาย ซึ่งสุดท้ายคนส่วนใหญ่ได้แต่รู้สึกอึดอัดใจ เครียดแต่ก็ต้องพยายามทำใจยอมรับให้ได้เท่านั้น....... เท่านั้นจริงๆ
ความไม่จริงใจแท้จริงน่าจะเกิดขึ้นมาจากการได้รับการปลูกฝังเลี้ยงดูในรูปแบบที่ไร้ความมีเมตตาจิต การยึดติดกับค่านิยมที่ให้คุณค่าแต่วัตถุนิยมากกว่าจิตใจ ขาดศีลธรรมมาหล่อเลี้ยงและใช้เป็นหลักประพฤติปฏิบัติ
ส่วนความมีทิฐิที่เป็นไปในเชิงลบหรือเป็นพิษต่อทั้งตนเองและสังคม ส่วนนึงเกืดจากการอบรมเลี้ยงดูในวัยเด็กแต่อีกส่วนสำคัญนั้นเกิดจากการไม่เคยรู้จักการฝึกจิตใจให้สามารถให้อภัยแก่ความผิดของผู้คนที่ติดต่อเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันเลย คิดถึงแต่ความคิดที่ว่า เราคือคนที่คิดถูก ทำถูก ความคิด การกระทำของคนอื่นไม่เข้าท่า ไม่สร้างสรรค์ โบราณล้าสมัย
ในประเด็นนี้ จึงต้องพิจารณาโดยให้ความเป็นธรรมด้วยกันทั้งสองฝ่ายคือทั้งผู้กระทำและผู้ถูกกระทำโดยดูเหตุปัจจัยแวดล้อมทั้งหมดแบบไม่ด่วนสรุป เช่นหากใครสักคนนึงทำผิดและเป็นความฺผิดที่กระทบกระเทือน สร้างความเดือดร้อนต่อสังคมแบบซ้ำซาก การให้อภัยจึงควรเกิดขึ้นแบบมีนัยสำคัญที่มีขอบเขตด้วยที่จะส่งผลดีต่อทั้งสองฝ่ายซึ่งน่าจะสมเหตุสมผลที่สุด
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
