11 มี.ค. เวลา 04:57 • ไลฟ์สไตล์

หอมอะไรนะคือนัวร์

“หอมนัวร์”
คำสองคำนั่นที่เหมือนกลิ่นลอย
อยู่กลางอากาศก่อนจะกลายเป็นรสตรึงตราในลิ้นและกลับกลาย
เป็นความทรงจำในใจ
หอมนัวร์ไม่ใช่แค่ชื่อร้านไม่ใช่
แค่คำสวยๆแต่สื่อเหมือนบทกวีของอาหารไทยที่ถูกปรุงด้วยชีวิตจริงเพื่อความสุข
ครกกับกาแฟ นัวร์จั้งซัน!
กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวมันลอยขึ้นก่อนเสมอหอมแบบบ้านๆหอมๆแบบครัวไทยหอมแบบความอิ่ม
ที่ไม่ต้องอธิบายให้ใครก่ะได้ถ้า
ลิ้นรับรสกะใจของเราเข้าใจกัน
เมล็ดข้าวมันเรียงตัวกันเหมือนเรื่องราวเล็กๆของชีวิตที่ผ่านไฟ ผ่านน้ำมันผ่านเวลาคลุกเคล้ามา
ให้รับรู้ว่าคือข้าวหอมไทย
ส้มตำคอหมูดรุ่นรสนิ่มละลาย
รสแซบที่ไม่เคยสุภาพกับใคร
ก่ะแค่เปรี้ยวเค็มหวานเผ็ดที่ว่า
เหมือนชีวิตที่ไม่เคยเรียงตัวตามระเบียบแต่พอคลุกกันแล้วกลับพอดีอย่างประหลาด
น้ำปลาร้ามิได้ได้หลอนแต่หลง“ว่าใส่รึยังน้อ”?
ผัดไทยถาดกุ้งสดก็เหมือนบทกลางของเรื่องเส้นนุ่มๆคลุกเข้าเคล้าซอสหวานเค็มนัวร์กุ้งแดง วางอยู่บนถาดมีหอมถั่วงอกขาว
ที่ทรงเหมือนเครื่องหมายคำถามของความอร่อย
คือการบูรณาการของครัวไทย
ที่ไม่ต้องประกาศตัวว่าหรูแต่ทำให้คนชิมต้อง“หยุดช้อนกลางอากาศ”แล้วพูดเบา ๆ ว่า
“รสชาติจิ้งจริงๆ”
คำว่า หอมนัวร์เลยไม่ใช่แค่กลิ่น
แต่มันคือจังหวะของรสชาด
เส้นไทยนอนบนใบตองเค้านัวร์ต้นหอมงอกขาว
“หอมของข้าวมันนัวร์ๆของ
น้ำปลาร้าแซบของพริกมะนาว
หวานนิดเค็มหน่อยเผ็ดปลายลิ้น”
ทุกอย่างรวมกันเหมือนวงดนตรีพื้นบ้านที่เล่นกันไม่ต้องซ้อม
แต่กลับเข้าจังหวะอย่างแม่นยำ
ข้าวมันหอมนัวร์
มุมหนึ่งของโต๊ะความอร่อยรส
มีแว่นตาดำไม่รู้ว่าใส่กันแดด
หรือใส่กันใจรึใส่ไม่ให้รู้ข้างใน
บางครั้งนะม่ะมีใครรู้ดอก
ความอร่อยกับความเศร้ามัน
ก็นั่งโต๊ะเดียวกันได้
เขากินส้มตำคำหนึ่งแล้วเงียบ
กินผัดไทยอีกคำแล้วมองออก
ไปไกลกว่าจานตรงหน้า
รีบๆเลย ปิดบังดวงตาเจ้าไว้อย่าให้ใครเห็น!
กาแฟเย็นแก้วนั้นขมกว่าปกติ
หรือบางทีหัวใจคนดื่มอาจขม
กว่าหลายร้อยเท่าก่ะเป็นได้
แต่แปลกดีรสเผ็ดของพริก
กับความขมของกาแฟกลับ
ทำให้โลกดูจริงขึ้นว่านี่แหละ
“ชีวิต”มีทั้งหวานมันเค็มแล้ว
ก่ะยังมี“ขม”เกิดขึ้นได้ตลอด
เมื่อวันวาน วันนั้นถึงวันนี้ก่ะขมๆๆๆๆ
บางครั้งชีวิตสอนเราว่า!
จะอุปมารึอุปไมเฉกเช่นใด
ก่ะเหมือนชีวิตคนที่ไม่ต้อง
หวานจนเรียก“น้ำตาลเรียกพี่”
ตลอดเวลาก่ะได้
บางทีคำว่าหอมนัวร์ๆเนียๆ
อาจหมายถึงช่วงเวลานั้นเอง
ช่วงนั้นก่ะไม่จำต้องมุ่งมั่นกดดันตนให้“รัก”ให้ใคร่เร่งรัดตะเองเสียจนเกินไปก่ะได้นะที่รัก
ช่วงเวลาที่อาหารไทยรสจัด
นั่งอยู่กับความรู้สึกจัดจ้านใน
ใจคนอร่อยเศร้าขมขื่นสุดนัวร์
ความสุขมีแต่ในภาพวาดแต่ความเป็นจริงมันยากเสียเหลือเกินเนาะ“คนในฝันนะ”
ทุกอย่างอยู่ในคำๆเดียวกัน
เหมือนชีวิตที่เสิร์ฟมาบนโต๊ะ
ไม้ธรรมดาๆแค่ลิ้มคำๆเดียว
ก่ะจดจำไปอีกนานไง
โฆษณา