12 มี.ค. เวลา 04:00 • ธุรกิจ

[เบื้องหลังงานเขียน — บทที่ 26: วินัยที่มีชื่อกำกับ]

“ความใจดีที่ไร้มาตรฐานกำกับ คือยาพิษที่ค่อยๆ ทำลายธุรกิจจากข้างใน”
1
ผมสร้างสถานการณ์ก้อนโดว์เน่าเสีย เพื่อต้องการให้ Ethan หยุดเกรงใจพนักงานแล้วหันมาเกรงใจ "ระบบ" แทน การปล่อยให้ความผิดพลาดกลายเป็นเรื่องไม่มีเจ้าของ (Accountability) คือจุดเริ่มต้นของหายนะในองค์กรที่กำลังขยายตัว ผมจงใจให้เขาหยิบชอล์กขึ้นมาเขียนตัวเลขบนกระดานเพื่อให้ทุกคนเห็นว่า "ความสูญเสีย" ไม่ใช่แค่เพียงจำนวนขยะที่เพิ่มขึ้น แต่มันคือต้นทุนที่จับต้องได้
คุณกำลังบริหารงานด้วยความเชื่อใจ หรือการปล่อยปละละเลย ? หลายครั้งที่เรายอมเสียเงินทิ้งเปล่าทุกวัน (Opex) เพียงเพราะไม่ต้องการจ่ายเงินก้อนใหญ่ครั้งเดียวเพื่อวางระบบป้องกัน (Capex) ถังหมักที่ Ethan ยอมซื้อเพิ่ม แสดงถึงการลดแรงเสียดทานในที่ทำงานไม่ใช่การรีดเค้นแรงงาน แต่คือการคืน "เวลา" ให้คนทำงานได้แสดงศักยภาพที่แท้จริง
วินัยที่เกิดจากความกลัวจะหายไปทันทีเมื่อไม่มีคนคอยกำกับดูแล แต่การสลักชื่อลงบนถังหมักคือการผูก "ความรับผิดชอบ" ไว้กับ "ผลลัพธ์" ถ้าวันนี้งานของคุณไม่มีชื่อเจ้าของงานกำกับอยู่ คุณจะยังใส่ใจมันเท่าเดิมไหม?
หรือคุณแค่รอให้เข็มนาฬิกาเดินไปจนถึงเวลาเลิกงาน โดยไม่สนใจว่าจะมีอะไรเน่าเสียทิ้งไว้เบื้องหลัง
[เมื่อชื่อของคุณถูกสลักลงบนผลงาน มาตรฐานที่คุณรักษาไว้ไม่ได้มาจากคำสั่ง แต่มาจากศักดิ์ศรีของตัวคุณเอง]...
📖บทที่ 26: วินัยที่มีชื่อกำกับ
— เกียรติธร วีรอัศวปรีชา
#นิยายธุรกิจ
#ข้อคิด
#ธุรกิจ
#เจ้าของกิจการ
#พัฒนาตนเอง
โฆษณา