รถไฟสายมรณะ
กลางดึกคืนหนึ่ง
“นัท” ต้องเดินทางกลับบ้านต่างจังหวัด
เขามาถึงสถานีรถไฟเก่า ๆ แห่งหนึ่งตอนเกือบเที่ยงคืน
สถานีเงียบผิดปกติ
ไม่มีผู้โดยสาร
ไม่มีเจ้าหน้าที่
มีเพียงไฟสีเหลืองสลัว ๆ ที่ส่องลงมาบนชานชาลา
นัทคิดว่าเขาคงมาช้า
หรืออาจจะจำเวลาผิด
ขณะที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
จู่ ๆ ก็มีเสียงหวูดรถไฟดังขึ้นจากความมืด
รถไฟขบวนหนึ่งค่อย ๆ วิ่งเข้ามาจอด
สิ่งแปลกคือ
รถไฟขบวนนี้ดูเก่ามาก
เหมือนรถไฟสมัยหลายสิบปีก่อน
ประตูตู้โดยสารเปิดออกช้า ๆ
นัทลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะตัดสินใจขึ้นไป
ภายในตู้โดยสาร
มีผู้โดยสารนั่งอยู่หลายคน
แต่ทุกคน…นั่งเงียบ
ไม่มีใครคุยกัน
ไม่มีใครมองหน้าใคร
พวกเขานั่งก้มหน้าเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง
นัทเลือกนั่งที่นั่งว่างใกล้หน้าต่าง
รถไฟเริ่มเคลื่อนตัว
กึก… กัก… กึก… กัก…
เสียงล้อเหล็กกระทบรางดังเป็นจังหวะ
เวลาผ่านไปไม่นาน
นัทเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก
ผู้โดยสารรอบตัวเขา
ไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว
เหมือนรูปปั้น
นัทหันไปมองผู้ชายที่นั่งฝั่งตรงข้าม
ใบหน้าของเขาซีดขาว
เหมือนคนที่ไม่มีเลือด
ทันใดนั้น
ชายคนนั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ดวงตาของเขามองตรงมาที่นัท
ก่อนจะพูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า
“นาย…ไม่ควรขึ้นรถไฟขบวนนี้”
นัทขมวดคิ้ว
“ทำไมครับ?”
ชายคนนั้นไม่ตอบ
แต่ชี้ไปที่หน้าต่าง
นัทหันไปมอง
ข้างนอกไม่มีสถานี
ไม่มีเมือง
มีเพียง ป่ามืดสนิท
ทันใดนั้น
ไฟในตู้โดยสารก็ดับ
ทั้งขบวนตกอยู่ในความมืด
เสียงกระซิบดังขึ้นรอบตัว
เสียงหลายสิบเสียง
พูดพร้อมกัน
“กลับไม่ได้แล้ว…”
ไฟติดขึ้นอีกครั้ง
นัทหันไปมองผู้โดยสารรอบตัว
คราวนี้
ทุกคนเงยหน้ามองเขาพร้อมกัน
และสิ่งที่ทำให้นัทแทบหยุดหายใจคือ
ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยไหม้
เหมือนคนที่ตายในไฟไหม้
ชายตรงข้ามกระซิบอีกครั้ง
“นี่คือรถไฟ…ของคนที่ตายไปแล้ว”
“
รถไฟขบวนนี้จะวิ่งไปเรื่อย ๆ
จนกว่าจะถึงปลายทางของความตาย”
รถไฟเร่งความเร็วขึ้น
เสียงล้อเหล็กดังสนั่น
กึก! กัก! กึก! กัก!
นัทวิ่งไปที่ประตู
แต่ประตูไม่เปิด
ก่อนที่เสียงหวูดรถไฟจะดังขึ้นอีกครั้ง
ยาว… และโหยหวน
เช้าวันรุ่งขึ้น
เจ้าหน้าที่สถานีรถไฟพบกระเป๋าเดินทางของนัท
วางอยู่บนชานชาลา
แต่ตัวนัท…
หายไปอย่างไร้ร่องรอย
และชาวบ้านแถวนั้น
ต่างก็รู้ดีว่า
บางคืนตอนตีสาม
จะมีเสียงรถไฟเก่า ๆ
วิ่งผ่านรางที่ถูกปิดไปนานแล้ว
ผู้คนเรียกรถไฟขบวนนั้นว่า
“รถไฟสายมรณะ”
- 13
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
