ขออนุญาตเล่าสู่กันฟังค่ะ
เมื่อนานมาแล้ว เราเคยไปงานศพที่วัดชลประทาน แล้วก็แบบไทยๆอ่ะนะ โซฟากลางชุดใหญ่ตั้งเด่นเป็นสง่ากลางศาลา ไม่มีใครนั่งค่ะ ปล่อยว่างโบ๋ แขกเหรื่อไปกระจุกด้านหลัง เห็นได้ชัดว่าไล่จากแถวหลังขึ้นมา
ในแต่ละแถว เก้าอี้ตัวในๆที่อยู่กลางแถวก็เว้นว่างไว้ เพราะคนมาก่อนเลือกนั่งเก้าอี้ตัวนอกสุด ไอ่คนมาทีหลังจะเข้าไปนั่งก็ต้องตะแคงตัวกระดื๊บๆเข้าไป
แต่ที่งงหนักคือ ในศาลายังมีที่นั่ง แต่คนดันล้นออกไปนอกศาลา ร้อนก็ร้อน ยุงก็เยอะ ได้แต่สงสัยว่าทำไมไม่เข้ามานั่งข้างในหนอ
พอถึงเวลาสวด หลวงพ่อปัญญาเดินเข้ามา ท่านจัดระเบียบที่นั่งก่อนเลย กวักมือเรียกให้คนมานั่งโซฟา ใครก็ได้ anybody จะทรงเกียรติทรงเกือกไม่มีใครลุก ทุกคนเงียบกริ๊บ ทีนี้ท่านชี้ตัวเลย สั่งให้มานั่งข้างหน้า
ไอ่เราตอนนั้นก็คิดช้า กำลังประมวลเหตุการณ์ว่าอะไรเป็นอะไร นังเพื่อนฝรั่งหัวแดงจูงมือเราไปนั่งโซฟา หูยย์นั่งสบาย แอร์เย็นฉ่ำ
จุดเล็กๆจุดนี้ เปลี่ยนวิธีคิดของเราไปเลยค่ะ ความเคยชินเก่าๆของเราก็หายไปด้วย
ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยคิดเยอะ นั่งไหนก็นั่งไปเถิด มันก็แค่ชั่วคราว ไม่ต้องอะไรกับมันมาก แถมเอามาประยุกต์ใช้กับหลายๆเรื่อง ในห้องประชุมก็เช่นกันค่ะ หรือนั่งรถ ร้านกาแฟ โรงอาหาร everywhere ได้หมด ขอแค่มีที่จุ่มก้นก็พอ!!
ปล. สมัยนู่นนนน หลวงพ่อปัญญาท่านไม่ได้เทศน์เป็นภาษาบาลีนะคะ ท่านเทศน์เป็นภ.ไทยนี่แหละ เหมือนให้ศีลให้พร ยังจดจำได้จนถึงทุกวันนี้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
