ตั้งแต่จำความได้ เวลาเห็นบทสนทนาของผู้ใหญ่รอบๆตัว ที่กำลังจะบานปลายไปสู่ความขัดแย้ง ในบ้านเราจะมีคนๆนึงที่เลือกเป็นฝ่ายเงียบ ก็เลยคิดเอาเองว่า "ใครเงียบก่อน คนนั้นชนะ" ตอนนั้นคือมองแบบตื้นๆตามประสาเด็กน่ะค่ะว่า เท่จัง(ว่ะ)ค่ะ สบัดบ๊อบเดินสับออกมาเลย
แต่ก็มีอีกแบบที่เท่กว่าค่ะ คือยังอยู่ต่อไม่ได้ลุกไปไหนแม้ใจจะเดือดปุดๆแต่ก็ยังสามารถยั้งปากไม่พ้นคำผรุสวาท คุมน้ำเสียงและท่าทีที่แสดงออก แม้เรดาร์จับสัญญาณว่าพายุกำลังตั้งเค้า แต่กลับสงบนิ่งแทนที่จะเอาเป็นเอาตายให้ได้ในตอนนั้น
เป็นฝ่ายชักฟืนออกจากกองไฟ เบรกความร้อนแรง ดึงจังหวะของบทสนทนาไม่ให้ลุกลามบานปลายจนกลายเป็นการโต้เถียง โหยย์..เท่
แต่ที่เท่กว่าความเท่คือ "ความน่านับถือ" ค่ะ ผู้ใหญ่บางคนสามารถแผ่รัศมีออร่าความเมตตาจนผู้เยาว์รับรู้ได้เลยนะ
ผู้ใหญ่ดีๆที่น่านับถือ แค่คนเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะเป็นแบบอย่างที่ดีให้เด็กๆ
คนที่เอาชนะ "ความอยากเอาชนะ" จะสามารถวางเหตุผลของตนไว้ก่อน และเปิดใจรับฟังได้เสมอล่ะค่ะ ไม่ว่าปสก.มุมมอง-เหตุผล-ความรู้สึกส่วนตัวจะเป็นอย่างไร หรือฟังแล้วเข้าใจมากน้อยแค่ไหน เพราะเป้าหมายของเขาคือ win-win มากกว่าออกตัวว่ายืนฝั่งไหน ไม่ติดยึดในมุมของตน คนลักษณะนี้ล้วนน่านับถือทั้งนั้นค่ะไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่
สมาชิกในบ้าน ต่างวัยต่างเจนก็ต่างมุมมอง หลากหลายความต้องการ-วิธีการ-แรงผลักดัน ฯลฯ แต่ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะมองว่า "ฝ่ายนึงเป็นตัวแทนของอารมณ์ อีกฝ่ายเป็นตัวแทนของเหตุผล"
เรื่องของความรู้สึก แก้ไม่ได้ด้วยเหตุผลค่ะ ยิ่งจะให้อีกฝ่ายยอมรับเหตุผลของอีกฝ่าย ยิ่งไปกันใหญ่!! โนเวย์สเตชั่นค่ะทั่นพรี่!! ถึงขนาดว่าจำนนด้วยเหตุผล บางคนยังถือมิจฉาทิฐิเลยหนา
โลกไม่ได้ต้องการคนฉลาด รอบรู้ มากประสบการณ์ เต็มเปี่ยมด้วยตรรกะเหตุผล แต่โลกต้องการคนที่รับฟังค่ะ "อานุภาพของการถูกรับฟัง" ทรงพลังมากๆค่ะบอกเลย เปรียบเหมือนประตูบานแรกที่เปิดเข้าไปสู่หัวใจของคน
การจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขบนความเห็นต่างคิดต่าง ไม่ใช่การให้น้ำหนักที่เหตุผลหรืออารมณ์ หรือมองว่าอะไรเหนือกว่าอะไร แต่อยู่ที่การสื่อสาร
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แม้เป็นคำที่ไม่ได้พูดออกมา แต่หากอีกฝ่ายสามารถรับรู้ได้ถึงสารที่ไม่ได้สื่อออกมา นี่คืออานุภาพที่แท้จริงของการถูกรับฟังค่ะ เนื้อแท้ของความเป็นครอบครัวที่อบอุ่น เริ่มจากตรงนี้ค่ะ
ในฐานะพ่อแม่ พึงดีใจเถิดหากจะมีสักวันที่เรารู้ตัวว่า
เ ร า คิ ด ผิ ด แ ต่ ลู ก คิ ด ถู ก
เพราะนั่นหมายความว่า ลูกเก่งกว่าพ่อแม่แล้วแหละ
แถมค่ะ
- ●จงดีใจที่ลูกเถียง ถ้าเขาไม่เถียงไม่หือไม่อือ อันนี้พ่อแม่จะว้าวุ่นกว่า
- ●ถ้าลูกไม่กล้ายืนยันความคิดความเชื่อหรือเหตุผลความรู้สึกของตัวเอง อันนี้พ่อแม่ก็จะว้าวุ่นไปอีกแบบ
- ●แต่ที่น่าดีใจที่สุด เห็นจะเป็นตอนที่ลูกพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า..
เขาจะรอวันที่
พ่ อ แ ม่ โ ต พ อ ที่ จ ะ เ ข้ า ใ จ อ ะ ไ ร ๆ
😂😥
แหม่!! ลูกเอ๊ยยยย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
