ปะต้าคิดนะ!
ความสุขมิใช่สิ่งที่ครอบครอง
แต่คือจังหวะลมหายใจของการ “ได้อยู่ร่วม”
เหมือนนักพรตบนเขาเงียบ
ของบู้ตึ้งที่รู้ว่าเมฆไม่เคยเป็น
ของฟ้าแต่ฟ้าก็ไม่เคยขาดเมฆ
ไปได้
ความสุขคือยามมีใครสักคน
วางความเหนื่อยล้าลงตรงหน้า
แล้วความเงียบระหว่างเรา
กลายเป็นที่พักพิงลำพัง
ความสุขมิใช่การชนะกัน
ความสุขมิใช่การเหนือใคร
แต่เป็นดาบที่เก็บเข้าฝักไว้
แล้วนั่งมองลมพัดผ่านใบไผ่
ด้วยกันโดยดาบมิต้องแกว่งไกว
บางวันก็เล็กเพียงถ้วยชาอุ่น
ในมือหรือรอยยิ้มที่ไม่ต้อง
อธิบายเพราะแท้จริงแล้ว
วิถีแห่งความสุขก็ไม่ต่างจาก
วิถีกระบี่บู้ตึ้ง
ยิ่งวางลงมากเท่าไรใจก็ยิ่ง
เบาและเมื่อใจเบาโลกทั้งใบ
ก็กลายเป็น“พื้นที่ปลอดภัย”
ให้ลมหายใจของกันและกัน
ให้ได้พักพิงอิงแอบแนบกันไป
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
