ผีโพงป่าดงหลวง
หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งใกล้ป่าลึกใน
จังหวัดเลย
ชาวบ้านเรียกป่านั้นว่า
“ป่าดงหลวง”
ป่าที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปตอนกลางคืน
เพราะมีเรื่องเล่ามานานหลายสิบปีว่า
ในป่านั้นมี ผีโพง
เรื่องเล่าของคนแก่
ทุกเย็นหลังเลิกทำนา
คนแก่ในหมู่บ้านมักนั่งคุยกันใต้ถุนบ้าน
ลุงคำ หนึ่งในคนเฒ่าของหมู่บ้านมักเตือนเสมอ
“กลางคืนอย่าเข้าไปในป่าดงหลวง”
“ถ้าเห็นแสงสีแดงในป่า…ให้รีบกลับบ้าน”
เด็กหนุ่มชื่อ เอก ฟังแล้วก็หัวเราะ
เขาเพิ่งกลับมาจากทำงานในเมือง
เอกไม่เคยเชื่อเรื่องผี
เขาพูดกับเพื่อนว่า
“ยุคนี้แล้ว ผีโพงอะไรจะมีจริง”
เพื่อนเขาชื่อ หนุ่ม กับ บอย มองหน้ากัน
หนุ่มพูดเบา ๆ
“มีคนเคยเห็นนะ”
“ลุงแดงเคยเห็นคนกินซากควายในป่า”
เอกยังไม่เชื่อ
เขาพูดท้า
“คืนนี้ไปพิสูจน์ไหม”
สุดท้าย
ทั้งสามตัดสินใจเข้าไปในป่าดงหลวงตอนกลางคืน
ป่าที่เงียบเกินไป
เวลาเกือบเที่ยงคืน
ทั้งสามเดินเข้าไปในป่า
ไฟฉายส่องผ่านต้นไม้สูง
ป่าทั้งป่าเงียบผิดปกติ
ไม่มีเสียงจิ้งหรีด
ไม่มีเสียงนก
มีเพียงเสียงลม
ทันใดนั้น บอยหยุดเดิน
“มึงได้กลิ่นไหม”
กลิ่นเหม็นคาว
เหมือนเลือด
เอกเริ่มขมวดคิ้ว
หนุ่มพูดเสียงสั่น
“กูว่า…กลับกันเถอะ”
แต่ในตอนนั้นเอง
มีเสียงดังมาจากพุ่มไม้
แทะ…แทะ…
เหมือนมีใครกำลังกินอะไรอยู่
ทั้งสามค่อย ๆ ส่องไฟฉายไป
แล้วพวกเขาก็เห็น
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้
เขาก้มหน้า
กำลังกินอะไรบางอย่าง
เอกตะโกน
“เฮ้! ใครน่ะ”
ชายคนนั้นหยุด
แล้วค่อย ๆ เงยหน้า
ภาพที่เห็นทำให้ทั้งสามแทบหยุดหายใจ
ปากของเขาเต็มไปด้วยเลือด
ในมือของเขาคือ ซากหมาตาย
ดวงตาของเขาแดงก่ำ
และฟันของเขาแหลมเหมือนสัตว์
หนุ่มกระซิบเสียงสั่น
“ผีโพง…”
ทันใดนั้น
ชายคนนั้นหัวเราะ
เสียงหัวเราะแหบ ๆ ดังไปทั่วป่า
แล้วเขาก็พุ่งเข้าหาพวกเขา
การไล่ล่าในป่า
ทั้งสามวิ่งหนีสุดชีวิต
เสียงฝีเท้าของมันดังตามหลัง
เร็วผิดมนุษย์
เอกหันกลับไปดู
เขาเห็นชายคนนั้นกำลังวิ่งสี่ขาเหมือนสัตว์
ปากของมันยังเต็มไปด้วยเลือด
ทันใดนั้น
หนุ่มสะดุดล้ม
“ช่วยกูด้วย!”
เอกกับบอยหันกลับไป
แต่ผีโพงพุ่งถึงตัวหนุ่มก่อน
มันกัดเข้าที่คอ
เสียงกระดูกหักดัง
เลือดพุ่งกระจาย
หนุ่มดิ้นอยู่ไม่กี่วินาที
แล้วก็เงียบ
เอกกับบอยวิ่งต่อ
จนเกือบถึงทางออกจากป่า
ทันใดนั้น
มีเสียงตะโกน
“หยุด!”
ชายแก่คนหนึ่งยืนอยู่
เขาถือมีดหมอและสายสิญจน์
เขาคือ หมอธรรมชื่อพ่อใหญ่สิน
เขาตะโกน
“อย่าขยับ!”
ทันใดนั้น
ผีโพงก็โผล่ออกมาจากความมืด
มันจ้องพวกเขา
น้ำลายเลือดหยดจากปาก
พ่อใหญ่สินหยิบยันต์ออกมา
แล้วสวดคาถา
ลมเริ่มพัดแรง
ผีโพงคำราม
แล้วพุ่งเข้าใส่
พ่อใหญ่สินฟันมีดหมอใส่มัน
ผีโพงกรีดร้อง
เสียงเหมือนสัตว์ถูกเชือด
แต่มันยังไม่ตาย
มันถอยเข้าไปในความมืด
แล้วหายไปในป่า
ความจริงของผีโพง
พ่อใหญ่สินหันมามองเอกกับบอย
“พวกเอ็งเห็นมันแล้ว”
“มันจะจำกลิ่นเอ็ง”
เอกถามเสียงสั่น
“มันคืออะไร”
พ่อใหญ่สินตอบช้า ๆ
“มันไม่ใช่ผีธรรมดา”
“มันคือคน”
“คนที่เรียนวิชาเล่นของจนกลายเป็น ผีโพง”
เขาพูดต่อ
“กลางวันมันยังเป็นคนอยู่ในหมู่บ้าน”
เอกกับบอยหน้าซีดทันที
คืนสุดท้าย
คืนนั้นทั้งหมู่บ้านรวมตัวกัน
พ่อใหญ่สินบอกว่า
“คืนนี้มันจะมาอีก”
เพราะผีโพงที่ได้กลิ่นเหยื่อ
จะไม่หยุดจนกว่าจะกินมัน
เที่ยงคืน
หมาหอนทั่วหมู่บ้าน
ลมพัดแรง
ทันใดนั้น
มีเงาคนเดินออกมาจากความมืด
เมื่อไฟฉายส่องไป
ทุกคนตกใจ
เพราะคนคนนั้นคือ
ลุงแดง
ชาวบ้านที่อยู่หมู่บ้านนี้มานาน
ลุงแดงยิ้ม
ปากของเขาเต็มไปด้วยเลือด
ทันใดนั้น
เขาก็กรีดร้อง
เสียงเหมือนสัตว์
แล้วพุ่งเข้าใส่ชาวบ้าน
เกิดความโกลาหล
พ่อใหญ่สินรีบสวดคาถา
เขาฟันมีดหมอใส่ผีโพง
ผีโพงกรีดร้อง
แต่ยังพุ่งเข้าใส่เอก
เอกคว้าไม้ขึ้นฟาดมันสุดแรง
พ่อใหญ่สินใช้จังหวะนั้น
แทงมีดหมอเข้าที่อกของมัน
ผีโพงร้องลั่น
เสียงดังไปทั่วหมู่บ้าน
พ่อใหญ่สินสวดคาถา
จนร่างของมันเริ่มไหม้
สุดท้าย
มันล้มลงกับพื้น
แล้วนิ่ง
ลมเงียบลง
หมาหยุดหอน
ทุกคนคิดว่าเรื่องจบแล้ว
แต่พ่อใหญ่สินพูดเบา ๆ
“ผีโพง…มันไม่ได้เกิดตัวเดียว”
เขาชี้ไปที่ป่าดงหลวง
ในความมืด
มีแสงสีแดงเล็ก ๆ หลายจุด
เหมือนดวงตา
กำลังมองออกมาจากป่า
และพวกมัน
กำลังจ้องมาที่หมู่บ้าน
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
