เรื่อง ชีวิตวิถีช่าง...เกื้อ
โดย...ช่างแอร์ในตำนาน
“ชีวิตตามวิถีช่างแอร์...
กับเรื่องราวของวิถีชีวิตในชนบท...”
ตอนที่3 ฟาร์มหมู
กลิ่นขี้หมูโชยมาตามลมตั้งแต่ก่อนจะถึงหน้าฟาร์มเสียอีก และแม้กระทั่งตอนที่รถเลื่อนมาถึงหน้าประตู เกื้อก็ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่ชินกับกลิ่นนี้สักที
รถพ่วงข้างของเกื้อค่อย ๆ ชะลอเมื่อถึงทางเลี้ยวเข้าฟาร์ม รั้วลวดตาข่ายล้อมพื้นที่กว้างกลางทุ่งนาไว้ ประตูเหล็กถูกเปิดค้างอยู่แล้ว เกื้อหักแฮนด์เลี้ยวเข้าไป ล้อรถบดผ่านพื้นดินแข็งที่มีเศษฟางกระจายเป็นหย่อม ๆ
ด้านในฟาร์ม โรงเรือนหมูยาวตั้งเรียงอยู่สองหลัง หลังคาสังกะสีสะท้อนแดดเป็นประกาย ลมทุ่งพัดผ่านพร้อมกลิ่นฟาร์มที่ลอยมากับอากาศ ถัดขึ้นไปทางด้านเหนือของพื้นที่ มีบ้านพักหลังเล็กตั้งอยู่แยกออกมาอีกหลัง อยู่ด้านเหนือลมของคอกหมู รอบบ้านมีลานดินโล่ง ๆ และมีต้นไม้ให้ร่มเงาอยู่หลายต้นรอบบ้าน
ยังไม่ทันที่เกื้อจะดับเครื่องรถ เพื่อนของเขาก็เดินออกมาจากข้างโรงเรือน
“คือมาเร็วแท้” บอลทักทาย พร้อมชี้มือเข้าไปด้านใน และบอกตามว่า "ขี่รถไปจอดพุ้นหน้าบ้านพุ้น"
เกื้อมองตามมือที่ชี้ และขับรถเข้าไปตามที่เพื่อนบอก พอมาถึงหน้าบ้าน เกื้อก็ดับเครื่องนิ่มอุ้มลูกสาวลงมายืนข้าง ๆ รถ พร้อมจับมือไว้กันล้ม เนื่องจากยังเล็กอยู่ เพิ่งหัดตั้งไข่เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา และมีผู้หญิงวัยไล่เลี่ยกับนิ่มเดินออกมาจากในบ้าน
เธอชื่อชมพู่ เกื้อจำได้ว่าเป็นเมียของเพื่อนที่คบกันมานาน ตั้งแต่เธอยังเรียนไม่จบ ผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ทั้งคู่ก็ยังไม่มีลูกด้วยกัน
"มาละบ้อ อ้าย" เธอทักทายอย่างสนิท พร้อมหันไปหยอกกับเด็กน้อย "ว้ายย… ผุสาวน้อยกะมานำตั้วนี่.." เธอยื่นมือไปจับแก้มเด็กตามประสาคนชอบเล่นกับเด็ก
ลูกสาวเห็นมีคนพูดด้วยก้อยิ้ม ยื่นมือไปให้จับ พร้อมพูดอ้อแอ้ ๆ ตามประสาเด็กอารมดี นิ่มก้มลงจับมือทั้งสองของลูกสาวให้ประกบกันเหมือนไหว้ พร้อมพยายามสอนลูกให้พูดว่า “สวัสดีค่าา…” ลูกสาวเห็นมีคนด้วยก็ดีใจใหญ่ ส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาเป็นชุด แม้ไม่มีใครฟังรู้เรื่อง แต่ก็เห็นชัดว่าเจ้าตัวกำลังสนุก
พอดีบอลเดินเข้ามาจากด้านไปปิดประตูทางเข้า-ออกของฟาร์ม ก็เลยทักทายนิ่มกับลูกว่า "เมื่อยบ่ล้ะ ตากแดดมา"
แล้วหันไปทางเกื้อ พร้อมพูดด้วยความเป็นห่วงและตำหนิเบา ๆ
"มึงกะบ่บอกกูว่าสิเอาชาเล้งมา กูนึกว่ามึงสิเอารถเก๋งมา เมียกับลูกน้อยสิบ่ได้ตากแดด แดดยามนี้แฮงฮ้อนคัก มึงกะดาย" บอลบ่น
เกื้อเลยตัดบทว่า "เอ้อ ๆ มาฮอดแร้วกะแร้ว" พร้อมเปลี่ยนเรื่องว่า "ป้ะ ๆ ไปเบิ่งแอร์พุ้นหม่องมันสิแร้ว"
บอลเลยหันไปบอกเมีย "ชมพู่พาอีหล่าน้อยไปเล่นยุแคร่ข้างเฮือนทางพุ้น มันจั่งบ่ค่อยเหม็นขี้หมู" พูดพลางชี้มือไปทางข้างบ้านที่มีแคร่วางอยู่ และร่มจากต้นไม้ใหญ่พาดมาถึงพอดี
นิ่มอุ้มลูกสาวเดินมานั่งที่แคร่ไม้ขนาดพอดีกับชายคาบ้าน สักพักชมพู่เดินออกมาจากประตูหลังบ้าน พร้อมขนมในถุงพลาสติกแบรนด์เชเว่นฯ มืออีกข้างถือขวดน้ำดื่มที่มีแก้วคว่ำอยู่บนขวด เดินมายังไม่ถึงแคร่ไม้ด้วยซ้ำ เธอก็รีบเรียกเด็กน้อย
"มา ๆ อีหล่าสิกินขนมอันได่ก่อน" เธอพูดยิ้ม ๆ พร้อมวางของที่ถือมาลงทีละข้าง
หนูน้อยพอเห็นขนมในถุงก็ดีใจใหญ่ ทำท่าจะรีบคลานเข้าไปหา แต่ นิ่มคว้าเอวไว้ก่อนเนื่องจากกลัวตกแคร่ พร้อมพูดเบา ๆ "เด่วน้า… เขากะเอาให้อย่าฟ้าวหลาย"
ทั้งสองนั่งลงคุยกันไป ชมพู่หยิบขนมถุงหนึ่งมาแกะและวางลงให้ทั้งถุง เจ้าตัวเล็กพอได้ถุงขนมก็ใช้มือข้างขวาจับและยกขึ้นลงเล่นตามประสาเด็ก
ทำให้ขนมหกออกจากถุง นิ่มรีบจับมือไว้แต่ไม่ทัน เลยได้แต่เก็บขนมที่หล่นอยู่บนพื้นแคร่ใส่ถุงไว้เหมือนเดิม เจ้าตัวเล็กพอเห็นขนมหกออกมาก็หยิบมาเล่น และลองเอาเข้าปาก พอชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วเหมือนจะรู้ว่าเป็นของกิน เลยหยิบชิ้นที่ตกใกล้ ๆ มากินอีก ทั้งสองนั่งคุยกันถามสารทุกข์สุขดิบกันไปตามเรื่อง
#ช่างแอร์ #ล้างแอร์ #นิยายเรื่องสั้น
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
