เรื่อง ชีวิตวิถีช่าง...เกื้อ
โดย...ช่างแอร์ในตำนาน
“ชีวิตตามวิถีช่างแอร์...
กับเรื่องราวของวิถีชีวิตในชนบท...”
ตอนที่4 ดูแอร์
ส่วนทางด้านของสองชาย เมื่อเห็นนิ่มอุ้มลูกไปนั่งที่แคร่ไม้แล้ว และเห็นชมพู่กำลังจะเดินเข้าไปในบ้าน บอลก็ถามขึ้นว่า "เอ้า บ่ไปนั่งเล่นนำหลานบ้อ" หันมาตอบเบาๆ "ไปยุเด่วไปเอาขนมกับน้ำไปสู่หลานกินนำ" พูดจบก็หันหลังเดินเข้าไปในบ้านเลยไปทางห้องครัว
บอลเลยหันมาทางเกื้อพร้อมชวนให้เดินตามมา "ป้ะ สิพาไปเบิ่งแอร" พูดจบก็เดินนำออกไปก่อน เกื้อเดินตามไปเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร ไปทางที่ชมพู่เดินไปนั่นแหละแต่แยกออกไปทางซ้ายมือที่มีประตูปิดสนิทอยู่ และเปิดประตูเข้าไปก่อน
สักพักไฟในห้องก็สว่างขึ้น จากภาพที่เกื้อเห็น ตรงหน้ามีตู้เสื้อผ้าแบบเป็นไม้อัดหลังหนึ่งตั้งอยู่ติดผนังตรงข้ามประตูห้อง
หันไปฝั่งขวาของประตูห้องเห็นเป็นแอร์ติดอยู่ผนังห้องค่อนข้างสูง ระดับต่ำลงมาจากฝ้าเพดานประมาณ 20 เซนฯ เขากะจากสายตาคร่าวๆ 'ติดได้ตามมาตรฐาน' เขาคิดในใจ สายตาเหลือบลงไปเห็นกะละมังใบหนึ่งมีน้ำอยู่ไม่ถึงครึ่ง แสดงว่ายกไปเททิ้งบ่อยๆ และหันไปดูด้านซ้ายของประตู เห็นที่นอนเป็นฟูกขนาดหนาน่าจะประมาณหกฟุตมีผ้าห่มคลุมไว้อย่างดี
"สภาพเป้นได่" บอลพูดขึ้นมาก่อน
"หนักเลยมึง" เกื้อตอบพร้อมกับชี้ให้ดูกะละมัง "มึงสิเลี้ยงยุงไว้ในห้องติ555" เกื้อพูดแซวเบาๆ พร้อมกับหัวเราะ
"เปิดเบิ่งกะนา" เกื้อพูดหลังจากหยุดหัวเราะเริ่มทำท่าจริงจังขึ้น
บอลหันไปทางข้างประตูห้องเอามือสะกิดเบรกเกอร์ขึ้น ได้ยินเสียง "ปิ๊บ" และคว้าเอารีโมทที่วางอยู่ในซองข้างเบรกเกอร์ขึ้นมาชี้ไปที่เครื่องแอร์และกดปุ่ม เสียงดัง "ปิ๊บๆ" รอบนี้ดังสองครั้ง แสดงว่าตัวเครื่องคอยเย็นทำงานเบื้องต้นได้ตามปกติ
ระหว่างนั้นเกื้อเดินกลับไปที่รถซาเล้ง ปลดสายยางรัดของที่เขารัดบันไดใส่กับรถและของไว้ พอเขาเห็นถุงนมกับแพมเพิสของลูกก็เลยวางบันไดพิงไว้กับรถ และหยิบกระเป๋าเดินไปข้างบ้าน
พอไปถึงเขาเห็นชมพู่กำลังหยอกเล่นกันอยู่กับเจ้าตัวเล็ก ส่วนนิ่มนอนเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆ พอเห็นเกื้อเดินมานิ่มก็ทักขึ้น
"ลืมหยังล้ะ" นิ่มถาม
เกื้อยิ้มนิดหนึ่งและตอบ
"บ่ได้ลืมหยังออกมาเอาบันได เห้นนิ่มบ่ได้หยิบกระเป๋านมมานำกะเลยเอามาให้ย้านหา" เขาตอบเรียบๆ แล้วหันไปคุยกับชมพู่ตามประสาคนคุ้นเคย
"มักเด็กน้อยปานนั้นกะเอ้ดเอาสะแม้5555" เกื้อพูดพร้อมหัวเราะ
ชมพู่ ยิ้มเบาๆ พร้อมตอบกลับมาว่า
"ถ้าถึงเวลามันกะมาเองนั้นละอ้าย"
"แมนบ้อ...บ่แมนบักบอลมันเอ้ดบ่เป้นบ้555 "
เกื้อพูดหยอกแล้วเขาก็หันหลังเดินกลับไปหาบันไดที่พิงอยู่ข้างรถได้ยินเสียงนิ่มบ่นตามหลังมาเบาๆ "เจ้ากะไปว่าให้เพิ้น จะของเอ้ดเป้นคัก หึยยย.." นิ่มบ่นปนหมั่นไส้ แต่เกื้อไม่หันกลับไปมอง
พอเดินมาถึงรถเขาเปิดลังใบใหญ่ และหยิบได้เสื้อช้อปตัวหนึ่งมีลายแถบสีส้มเทา ด้านหลังสกรีนคำว่าโฮมโปรเป็นภาษาอังกฤษ และหยิบไขควงเช็คไฟจากในกล่องเครื่องมือ เหน็บใส่ช่องแขนเสื้อข้างซ้าย
และหยิบไขควงแบบถอดสลับหัวแฉกกับหัวแบนได้ สำหรับเขาแล้วแบบนี้เหมาะกับงานแบบนี้มากกว่าไขควงที่เป็นแบบไฟฟ้าใส่แบตเตอรี่เสียอีกเพราะขนาดอันกะทัดรัดและถอดสลับเปลี่ยนเป็นหัวแบนได้ที่อาจจำเป็นต้องใช้ในบางกรณี เช่นขันน็อตพัดลมกรงกระรอกบางทีมันขันแน่นมากไขควงแบบหัวแฉกมันขันไม่ออกก็ต้องสลับมาใช้ฝั่งหัวแบนนี้แหละออกดีกว่า เขาจับยัดใส่ด้านหลังของกางเกงยีนส์ของเขา พอได้เครื่องมือครบแล้วเขาก็แบกบันไดข้างขวาและอีกข้างหิ้วถังสีใบหนึ่งที่เขาเก็บพวกผ้าปูพื้นและผ้าใบล้างแอร์กับผ้าสำหรับเช็ดพวกอุปกรณ์แอร์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
