มานา ประจำวัน วันที่ 21 มีนาคม
เครื่องบูชาแด่พระเยซู
พระธรรม 2 โครินธ์ บทที่ 4 ข้อ 5-12
“ฉันเงยหน้ามอง แต่หม่นหมองด้วยความเศร้า ฉันไม่เห็นเนินเขาอันเป็นนิรันดร์” บทกวีสะเทือนอารมณ์เรื่อง “การฟื้นจากความตายที่ดีกว่า” ประพันธ์โดยคริสติน่า โรเซตติกวีในสมัยวิกตอเรีย พรรณนาถึงการไขว่คว้าหาความหวังเมื่อเธอไม่รู้สึกอะไรเลย “ไร้ความรู้สึกเกินกว่าจะมีความหวังหรือความกลัว” แต่เธอกลับยึดความหวังที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าความรู้สึกสิ้นหวังของตน แม้เธอจะมองไม่เห็น “การผลิดอกหรือความเขียวขจี” ที่เล็งถึงการฟื้นคืนพระชนม์ของพระคริสต์ซึ่งเปลี่ยนแปลงชีวิตเธอ แต่เธอยอมรับว่า “ถึงกระนั้นจงลุกขึ้นเถิด” แล้วอธิษฐานว่า “ข้าแต่พระเยซู ขอทรงเป็นขึ้นในข้าพระองค์”
ใน 2 โครินธ์ อัครทูตเปาโลบรรยายถึงประสบการณ์ของการทนทุกข์ “ซึ่งทำให้ [ท่าน]หนักใจเหลือกำลัง จน[ท่าน]เกือบหมดหวังที่จะเอาชีวิตรอดมาได้” (1:8) แต่ท่านพบว่าความสิ้นหวังสอนให้ท่านพบความหวังเดียวใน “พระเจ้าผู้ทรงโปรดให้คนทั้งปวงฟื้นจากความตาย” (ข้อ 9) และท่านได้เรียนรู้ว่าเมื่อเราบรรจุความหวังแห่งข่าวประเสริฐไว้ใน “ภาชนะดิน” คือกายของเราที่ยังไม่สมบูรณ์นี้ ชีวิตแห่งการเป็นขึ้นของพระคริสต์และความหวังก็จะส่องประกายออกมา เผยให้เห็นว่า “ฤทธิ์เดชอันเลิศนั้นเป็นของพระเจ้า ไม่ได้มาจากตัวเราเอง” (4:7)
การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นในบทกวีของโรเซตติเช่นกัน เมื่อเธอยกหัวใจที่แตกสลายขึ้นทูลต่อพระเจ้า คำขอเดียวของเธอคือชิ้นส่วนชีวิตที่แตกสลายนี้จะถูก “โยนลงในไฟ” เพื่อรับการหล่อหลอมและเปลี่ยนไปเป็นเครื่องบูชาที่ “มอบถวายแด่พระองค์ กษัตริย์ของข้าพระองค์” บทกวีของเธอสรุปอย่างเรียบง่ายว่า “โอพระเยซูเจ้า โปรดดื่มจากข้าพระองค์ซึ่งเป็นภาชนะดินนี้”
เพลง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
