แต่เราอยู่ในสังคมที่เลือกจะไม่เห็น
เอาจริงๆนะ…
หลายครั้งความผิดมันไม่ได้ซ่อนเก่งอะไรหรอก
มันอยู่ตรงหน้าเรานี่แหละ
แค่เราเลือกจะไม่มอง
เลือกจะไม่พูด
เลือกจะอยู่เฉยๆ
เพราะกลัวมีปัญหา
เพราะไม่อยากเสียความสัมพันธ์
หรือบางทีก็แค่คิดว่า “ไม่ใช่เรื่องของเรา”
แล้วคำว่า
“ไม่ฟ้อง ไม่ขายเพื่อน”
มันก็เลยกลายเป็นเหมือนเกราะกำบังบางอย่าง
ที่ทำให้เรารู้สึกว่า…สิ่งที่เราทำอยู่มันโอเคแล้ว
แต่ถ้าลองคิดดีๆ
ถ้าเพื่อนทำถูก การไม่ขายเพื่อนมันก็ดีแหละ
แต่ถ้าเพื่อนทำผิด…แล้วเรายังช่วยกันเงียบ
มันยังเรียกว่าความดีอยู่ไหม
บางทีสิ่งที่อันตรายที่สุด
ไม่ใช่คนที่ทำผิด
แต่คือ “คนที่รู้…แล้วไม่ทำอะไรเลย”
เพราะความเงียบแบบนี้แหละ
ที่ทำให้ความผิดค่อยๆกลายเป็นเรื่องปกติ
โดยที่เราไม่รู้ตัว