reflection
ฉันทำงานที่ต้องพบเจอผู้คนมากมาย
และบ่อยครั้งก็เป็นการพบกันครั้งแรกในเวลาอันสั้น
ในช่วงเวลาสั้น ๆ เหล่านั้น
ฉันต้องเผชิญกับความรู้สึกที่หลากหลาย
บางคนเดินเข้ามาด้วยความร้อนรน
บางคนหงุดหงิด
บางคนทักทายฉันด้วยรอยยิ้ม
ฉันมีความไวต่อความรู้สึกไร้มารยาทเป็นพิเศษ
ไม่ใช่เพราะฉันเป็นคนมีมารยาทดีนัก
แต่เพราะฉันเชื่อว่าการเคารพกันเป็นสิ่งพื้นฐานที่มนุษย์ควรมีให้กัน
หลายครั้งฉันเผลอตัดสินผู้คนจากสิ่งเล็ก ๆ ที่สะดุดตา
ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที และความรู้สึกนั้นอาจติดอยู่ในใจฉันไปอีกหลายชั่วโมง
นี่คือเหตุผลที่ทำให้ฉันเหนื่อยล้าอย่างมากหลังจากผ่านวันทำงานที่ยาวนาน
มีหลายวันที่ฉันไม่อยากไปทำงาน
แต่ฉันก็หลีกเลี่ยงมันไม่ได้
สิ่งเดียวที่ฉันทำได้
คือเริ่มสังเกตความคิดและปฏิกิริยาของตัวเองต่อเหตุการณ์เหล่านั้น
และฉันก็เริ่มเข้าใจว่าความเหนื่อยล้าและการตัดสินผู้คนของฉันไม่ได้มาจากคนเหล่านั้นเพียงอย่างเดียว
แต่มาจากประสบการณ์และความต้องการที่จะปกป้องตัวเองของฉันด้วย
เมื่อฉันต้องเผชิญหน้ากับคนที่มีลักษณะคล้ายกับคนที่ฉันเคยมีประสบการณ์ไม่ดี ฉันจะตั้งกำแพงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
และตัดสินพวกเขาอย่างรวดเร็วเพื่อคัดกรองตัวเองจากความเสี่ยง
แน่นอนว่าการตัดสินจากการพบกันเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ
อาจผิดพลาดได้เสมอ สิ่งที่ฉันรู้สึกเมื่อแรกเห็น
อาจไม่ได้สะท้อนตัวตนที่แท้จริงของคนคนนั้นเลย
แต่มันอาจสะท้อนสภาพจิตใจและประสบการณ์ในอดีตของฉันมากกว่า
ความคิดนี้ช่วยฉันไว้ในหลายสถานการณ์
มันทำให้ฉันไม่รีบตัดสินผู้คนเร็วเกินไป
และปล่อยผ่านความไม่พอใจได้เร็วขึ้น
สุดท้ายแล้วการพบเจอผู้คนมากมายในแต่ละวัน
กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันได้รู้จักตัวเองมากขึ้น
ฉันยังคงโกรธเมื่อพบเจอคนที่ไม่มีมารยาทอยู่ดี
แต่ฉันผ่านมันไปได้เร็วขึ้นกว่าเดิม
เพราะไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นอย่างไร
มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันควบคุมได้
สิ่งเดียวที่ฉันทำได้ คือปล่อยให้ตัวเองเป็นอิสระจากความโกรธให้เร็วขึ้น
และเมื่อฉันรู้จักตัวเองมากขึ้น
ฉันก็โกรธคนอื่นน้อยลง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
