เรื่อง ชีวิตวิถีแรงงาน...เกื้อ
โดย ช่างแอร์ในตำนาน
"จากวิถีชีวิตท้องทุ่งนา...
สู่ชีวิตของคนใช้แรงงาน..."
บทที่ 2 คนเดียว
รถเมล์สาย 907 แน่นพอสมควรสำหรับเช้าวันเสาร์
เกื้อยืนจับเหล็กอยู่แถวกลางรถ
กระเป๋าใบใหญ่วางอยู่ระหว่างขา
บอยยืนอยู่ข้าง ๆ
มือจับราว โยกไปตามจังหวะรถ
"เป็นไงบ้างช่วงนี้"
"ก็งั้น ๆ" เกื้อตอบ
"แกล่ะ"
"ก็ทำงานไป อยู่ไปวัน ๆ" บอยว่า
"แถวนี้งานพอมีนะ โรงงานเยอะ แต่มึงต้องไปดูป้ายเองก่อน"
รถกระตุกเล็กน้อย
คนทั้งคันเอนไปพร้อมกัน
บอยพูดต่อ
"วันจันทร์กูยืมรถเพื่อนมาให้ แล้วพามึงขี่ดูแถว ๆ วิน แถวตลาด"
"ป้ายรับสมัครงานนั่นแหละ เจออะไรที่ใช่ก็โทรถามก่อน แล้วค่อยไปสมัคร"
เกื้อพยักหน้า
"ได้ก็ดี"
คำตอบสั้น ๆ
เขายังมองออกไปนอกหน้าต่าง
บอยหันมามองเพื่อนสักครู่
"มึงยังเหมือนเดิมเลยนะ พูดน้อยจริง ๆ"
เกื้อไม่ตอบ
แค่มองออกไปนอกหน้าต่างรถ
ตึกสองข้างทางค่อย ๆ ถอยหลัง
จากตึกสูง
กลายเป็นโรงงาน
โกดัง
บ้านเก่า ๆ ที่วางเรียงกันห่างขึ้น
ภาพเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
แต่ในหัวเขายังว่างเหมือนเดิม
"ลงป้ายหน้าแล้ว"
บอยพูดขึ้น
สองคนแหวกฝูงคนลงจากรถ
เท้าแตะพื้นถนนอีกครั้ง
เกื้อขยับกระเป๋าขึ้นสะพาย
เดินตามบอยเข้าไปในซอยแคบ ๆ ข้างตลาด
กลิ่นคาวจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ
พื้นยังเปียก
มีน้ำขังเป็นหย่อม ๆ
คนเริ่มบางลงแล้ว
แต่ยังมีเสียงคุย เสียงขยับของอยู่เรื่อย ๆ
"ห้องพักอยู่ด้านหลังตลาด ขึ้นชั้นห้า"
เกื้อเงยหน้ามอง
ตึกแถวเก่า ๆ
สีซีด
มีรอยดำเกาะตามผนัง
หน้าต่างบางบานเปิดค้างไว้
"ลิฟต์มีไหม"
เกื้อถามขึ้นเบา ๆ
ออกกวนเล็กน้อย
"ไม่มีหรอก ขึ้นบันไดเอา"
"แหมม ตังแค่นี้จะเอาลิฟ พ่อคุ๊ณ..."
บอยตอบกลับทันที
เหมือนเดิม
เหมือนตอนยังอยู่ด้วยกัน
เกื้อไม่ตอบ
แค่ขยับกระเป๋าให้เข้าที่
แล้วก้าวเข้าไปในตึก
ระหว่างที่เดินขึ้นบันไดตามบอยไป
เสียงนกพิราบดังแว่วเข้ามาจากด้านนอก
เกื้อชะงักสายตา
หันไปมอง
นกพิราบเกาะเรียงอยู่ตามขอบหลังคา
แน่นเป็นแถว
เขามองอยู่นิดหนึ่ง
นานกว่าที่ตั้งใจไว้
ใกล้กว่าที่เคยเห็น
หรือจริง ๆ
ไม่เคยเห็นใกล้ขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ
ถ้าเป็นแถวบ้านเขา
คงโดนหนังสติ๊กยิงไปหมดแล้ว
ความคิดนั้นแวบขึ้นมา
แล้วก็จางหายไป
เขาหันกลับมา
ก้าวเท้าขึ้นบันไดต่อ
บันไดชั้นสุดท้ายทำให้ลมหายใจของเกื้อเริ่มหนักขึ้น
เขาหยุดนิดหนึ่ง
ก่อนจะก้าวขึ้นอีกสองสามขั้น
พอพ้นหัวบันไดมา
ลมด้านบนพัดอ่อน ๆ เข้ามาตามทางเดินยาว
ห้องเรียงอยู่สองฝั่ง
ซ้าย
ขวา
ประตูไม้สีซีดเหมือนกันหมด
บางห้องปิดสนิท
บางห้องแง้มไว้เล็กน้อย
มีเสียงคนคุยแว่ว ๆ มาจากข้างใน
เกื้อมองผ่านไปเรื่อย ๆ
ยังไม่รู้ว่าห้องไหนเป็นของใคร
หรือเขาจะต้องอยู่ตรงไหนในที่แบบนี้
บอยเดินนำไปข้างหน้า
หยุดอยู่หน้าประตูบานที่สาม
เสียงกุญแจกระทบกันเบา ๆ
เกื้อเดินตามไปช้า ๆ
พอเขาไปถึง
ประตูก็เปิดออกพอดี
ภายในห้องแคบกว่าที่คิด
ว่างเปล่า
ไม่มีเตียง
ไม่มีพัดลม
ไม่มีอะไรเลย
มีแค่ผนังสี่ด้าน
กับประตูอีกบานที่ปิดอยู่ด้านใน
แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานเกล็ด
เกื้อยืนมองอยู่แป๊บหนึ่ง
ก่อนจะเดินเข้าไป
บอยวางของลง
"ก็ประมาณนี้แหละ"
เขาพูดเรียบ ๆ
"อยู่ได้ เดี๋ยวก็ชิน"
เกื้อพยักหน้า
เดินเข้าไปวางกระเป๋าไว้ข้างผนัง
สายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง
เขานั่งลงที่พื้น
มือแตะลงไปเบา ๆ
พื้นสะอาดเกินไป
เขาลูบดูอีกครั้ง
เงียบไปสักพัก
บอยเริ่มพูดขึ้นมาเรื่อย ๆ
แนะนำร้าน
แนะนำทาง
"เซเว่นอยู่ปากซอย เดินออกไปทางเดิมเมื่อกี้ เลี้ยวซ้ายก็เจอ"
"ร้านข้าวก็อยู่ถัด ๆ กันไป แถวตลาดนั่นแหละ"
เกื้อนั่งฟัง
พยักหน้าบ้าง
บางอย่างก็จำได้
บางอย่างก็ผ่านไปเฉย ๆ
เสียงบอยยังพูดต่อไปเรื่อย ๆ
แต่ในหัวเขายังโล่งเหมือนเดิม
พอใกล้เที่ยง
บอยลุกขึ้น
"เดี๋ยวกูไปทำงานก่อนนะ ลางานเขาไว้แค่ช่วงเช้า"
เกื้อพยักหน้า
"เออ"
คำตอบสั้น ๆ
บอยหยิบกุญแจ
เปิดประตูออกไป
"อยู่ได้เนอะ เย็นนี้ไม่ได้มานะ แต่เดี๋ยวโทรหา"
"ได้"
ประตูปิดลงเบา ๆ
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายไปตามทางเดิน
เหลือแค่ความเงียบในห้อง
เกื้อนั่งอยู่ที่เดิม
มองไปรอบ ๆ อีกครั้ง
ห้องเดิม
ผนังเดิม
แสงแดดเดิม
แต่ตอนนี้
ไม่มีใครอยู่ในห้องนี้เลย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
