ผมเริ่มไปเปิดบูธงานหนังสือครั้งแรกน่าจะราว ๆ ปี 2545-2546
หลังจากริเป็นนักเขียนอาชีพ ก็ยี่สิบกว่าปีแล้ว
ไม่น่าเชื่อว่าเวลาผ่านไปนานขนาดนี้
บทบาทการขายหนังสือเป็นส่วนหนึ่งของแพ็คเกจชีวิตนักเขียนอาชีพแบบ ‘พิมพ์เองขายเอง’
สมัยเด็ก ผมต้องช่วยพ่อแม่ขายรองเท้า เป็นงานที่เกลียดที่สุด ไม่ชอบเรื่องค้าขายเลย ตอนนั้นคิดแต่ว่า ในชีวิตนี้จะทำงานประเภทที่ไม่ต้องติดต่อกับใครเลย
นักเขียนก็ดูจะเป็นอาชีพที่ไม่ต้องเจอหน้าใคร
แต่ที่ไหนได้ เป็นนักเขียนแล้วจึงพบสัจธรรมว่า หากจะรอดตายจากอาชีพนี้ในประเทศนี้ ก็ต้องสวมหมวกขายของด้วย
ยี่สิบปีนี้ จัดงานหนังสือปีละสองครั้ง ครั้งละประมาณ 12-14 วัน ก็ราว 24-26 วันต่อปี รวมการเตรียมตัวจัดการ ก็ใช้เวลาประมาณปีละเดือน
จัดมา 20 ปี ก็ 20 เดือน นั่นคือใช้เวลากว่าปีครึ่งของชีวิตอยู่ในงานหนังสือ ไม่น่าเชื่อ!
ความจริงการจัดงานหนังสือก็คือโอกาสที่จะพบปะพูดคุยกับผู้อ่าน แต่ดูเหมือนกิจกรรมหลักจะเป็นการเซ็นชื่อ
นึกไม่ออกว่าในชีวิตนี้เซ็นชื่อบนหนังสือมาแล้วกี่ครั้ง ถ้ารวมกิจกรรมทั้งหมดในระยะ 40 ปีของชีวิตนักเขียน ก็น่าจะเป็นแสนครั้ง วัดจากจำนวนปากกา ที่พังไปสิบกว่าด้ามแล้ว
ปกติการไปเจอคนมาก ๆ ในสถานที่พลุกพล่านอย่างงานหนังสือเป็นเรื่องยากสำหรับมนุษย์สายพันธุ์ super introvert อย่างผม แต่ในกรณีงานหนังสือ ถือเป็นข้อยกเว้น เพราะเป็นเรื่องดีที่ได้พบปะสนทนากับผู้อ่าน แม้ว่าส่วนใหญ่จะพูดสั้น ๆ มีแต่ส่วนน้อยที่มานั่งคุยยาว ๆ และบางคนก็มาเรียนวิชาเขียนหนังสือด้วย
ก็ทำอย่างนี้มายี่สิบปี ไม่รู้จะมีแรงทำอย่างนี้ได้อีกกี่ครั้ง
แปลกนะ ตอนเด็กพยายามหนีบางสิ่ง แต่ตอนโตกลับทำเต็มตัว
ชีวิตก็เป็นอย่างนี้แหละ คาดหวังอย่างหนึ่ง ได้ทำอย่างหนึ่ง แต่มองให้ดี มองให้เข้าใจ ทุกอย่างก็มีจุดดีของมัน
ป.ล. งานหนังสือเริ่มวันนี้ (26 มีนาคม - 6 เมษายน)
สถานที่เดิม - ศูนย์สิริกิติ์ หมายเลขบูธ F-32
ผมไปงานหนังสือทุกวัน เที่ยง 12.00 - 13.00 น. และเย็น 18.00 - 21.00 น. เวลาบวกลบนิดหน่อย ยกเว้นจันทร์ที่ 30 ไปเฉพาะตอนเย็น
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
