[mon livre: ทางกลับบ้าน…ที่คดเคี้ยวที่สุด] บทที่ 1 | เมื่อ 25 ตารางเมตร กว้างกว่า 250 ตารางเมตร
จากคอนโดน้อย แต่เป็นของเรา 100% สู่การรีโนเวทบ้านใหญ่ แต่ไม่ใช่ของเรา... บททดสอบชีวิตคู่และการหาทางกลับบ้านภายใต้ข้อจำกัดเริ่มขึ้นแล้วค่ะ!
ทุกคนยังจำความรู้สึกของการมีบ้านหลังแรกได้มั้ยคะ? บ้านหลังแรกที่เป็นของเราโดยแท้จริง ไม่ว่าจะด้วยการเช่าหรือซื้อมา
เรายังจำความรู้สึกวันแรกที่ย้ายเข้ามาอยู่คอนโดขนาด 25 ตารางเมตรของเราได้แม่นยำ ความรู้สึกที่ว่า เราเป็นอิสระ เราจะตัดสินใจยังไงกับชีวิต จะอยู่ จะย้าย จะซ่อมแซม จะปรับปรุง จะตกแต่งยังไงก็ได้ ตามแต่ใจเราต้องการ มันวิเศษมากๆ ค่ะ
หลังจากอยู่มาได้ประมาณ 1 ปี เราก็แต่งงานค่ะ สามีย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน เขาเข้ามามีส่วนร่วมในการตกแต่ง เลือกเฟอร์นิเจอร์ และรับผิดชอบค่าใช้จ่ายบางส่วน ทำให้คอนโดน้อยๆ ห้องนี้ค่อยๆ แปรสภาพกลายเป็น “บ้าน” ที่สมบูรณ์แบบสำหรับชีวิตคู่ของเรา
แต่เมื่อชีวิตก้าวไปอีกสเต็ป เรากับสามีก็เริ่มคุยกันว่า อยากได้บ้านที่มีพื้นที่พอประมาณเพื่อเลี้ยงสุนัขตามที่เคยฝันไว้ จึงวางแผนจะย้ายไปอยู่บ้านของฝั่งสามีพื้นที่ใช้สอย 250 ตารางเมตร โดยตั้งใจจะรีโนเวทโครงสร้างเพิ่มเติมเพื่อให้ใช้ชีวิตได้สะดวกยิ่งขึ้น ซึ่งเดิมประเมินไว้ว่าใช้เวลาเพียง 3-4 เดือน เราจึงตกลงใจจะปักหลักอยู่ที่คอนโดน้อยของเราไปก่อนระหว่างรอ
ทว่าสถานการณ์กลับไม่เป็นใจ งานรีโนเวทที่ควรจะราบรื่นกลับล่าช้าเพราะช่วงโควิดที่ทุกคนต้องกักตัวและห้ามเดินทางข้ามจังหวัด กลายเป็นอุปสรรคใหญ่ที่ทำให้ระยะเวลา 3-4 เดือน ยืดเยื้อยาวนานจนกลายเป็น 1 ปีอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
แม้การอยู่ที่คอนโดต่ออีก 1 ปีหลังแต่งงานจะทำให้พื้นที่รู้สึกเล็กและอึดอัดไปบ้างสำหรับสองชีวิต แต่มันกลับเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและเต็มไปด้วยความทรงจำ เพราะมันคือที่อยู่แรกหลังแต่งงาน และมันคือบ้านที่ "เป็นของเรา" 100%
ต่างจากสิ่งที่จะต้องเจอหลังจากนี้...
เพราะสิ่งที่น่าหนักใจกว่าระยะเวลาการก่อสร้างที่ยืดเยื้อ นั่นคือ "รูปแบบของการก่อสร้าง" ค่ะ เนื่องด้วยบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของฝั่งสามี ที่ทั้งเราและสามีไม่มีกรรมสิทธิ์ตามกฎหมาย จึงไม่มีอำนาจในการตัดสินใจเด็ดขาด เราวาดฝัน วาดแปลนแบบที่อยากได้ แต่ความเป็นจริงกลับทำได้แค่ 20% เราทำอะไรไม่ได้เลย เพราะไม่มีอำนาจต่อรองใดๆ กับเจ้าของบ้านทั้งสิ้น
บ้านที่คนยุคก่อนว่าดี ว่าสะดวก มันอาจจะไม่ได้ตอบโจทย์กับไลฟ์สไตล์ของเราเท่าไหร่นัก แต่อย่างน้อยเราก็ได้รับสิทธิ์ในการจัดการการตกแต่งภายในได้เอง 100% ภายใต้เงื่อนไขห้ามกระทบโครงสร้างหลักและต้องคงเฟอร์นิเจอร์ไม้จริงชิ้นเดิมไว้ เราจึงย้ายเข้าไปอยู่ตามกำหนดหลังการรีโนเวทเสร็จสิ้นลง ด้วยความหวังว่า การตกแต่งภายในนี่แหละที่จะเข้ามาแก้ไขข้อจำกัดบางอย่าง เพื่อให้บ้านหลังนี้กลายเป็นพื้นที่ที่เหมาะกับการใช้ชีวิตของเราจริงๆ
ตอนหน้าเรามาหาคำตอบกันค่ะว่า การตกแต่งภายในจะแก้ไขข้อจำกัดด้านโครงสร้างได้ไหม? แล้วคุณผู้อ่านล่ะคะ เคยมีความทรงจำกับบ้านหลังแรกของตัวเองยังไงบ้าง คอมเมนต์เล่าให้ฟังกันหน่อยนะคะ
- 4
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
