“เงียบจนได้ยินเสียงใจ
ตัวเองแตก
ท่ามคนมากแปลกยิ่งไร้
ใครมองเห็น
เราคัดคนคัดรักคัดจำเป็น
สุดท้ายเหลือ“ตัวเรา”ที่ไม่
เคยเห็นมีคนที่ใช่ก่ะเลยได้
โดดเดี่ยวเดียวดาย“
โลกสอนให้หนีสิ่งที่เจ็บซ้ำ
แต่ไม่สอนให้ยอมรับความ
ว่างเปล่าต่อให้เรารอดจาก
ความรักที่พังทลายแต่แพ้
ความเดียวดายที่ค่อยๆเกาะ
กินใจเราทุกวัน“
มิใช่ว่าคนเหงามากขึ้นแบบ
เชิงปริมาณแต่โครงสร้างความสัมพันธ์เปลี่ยนไปเรามีเสรีภาพ
ในการเลือกมากขึ้น
ความเหงาไม่ได้เกิดจากการ
เลือกมากอย่างเดียว
แต่มาจากตระหนักรู้ตัวเองที่
ลึกขึ้นด้วย
เมื่อคนรู้ว่าตัวเองต้องการ
อะไรก็จะไม่ยอมแลกกับความสัมพันธ์ที่ผิวเผิน
แต่ยิ่งรู้ลึกก็ยิ่งหาคนที่เข้าใจ
ระดับเดียวกันยากขึ้นเนาะ
ปะต้าว่า!
เราไม่ได้เหงาเพราะไม่มีใคร
แต่เหงาเพราะไม่มีใครที่ใช่
พอจะอยู่ด้วยโดยไม่ต้องฝืน
ตัวเองต่างหากที่รัก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
