Blockdit Logo (Mobile)
มุมนิยายธุรกิจ
•
2 เม.ย. เวลา 00:00 • ธุรกิจ

บทที่ 38 : พันธสัญญาบนกระดาษไข — เดิมพันด้วยต้นทุนกระดาษไขเคลือบแว็กซ์…💎🎊🌈

ที่สูงกว่าคู่แข่งถึง 15%…
ท่ามกลางสงครามราคา ที่ห้ามขยับป้ายแม้แต่เซนต์เดียว หากแผนขยาย 180 ครัวเรือนล้มเหลว... ตึกเช่าแห่งนี้จะไม่มีวันได้เป็นเจ้าของ...
1
กลิ่นแป้งสาลีที่เพิ่งยกลงจากเตาในยามบ่ายคือกลิ่นอุ่นลึกของเนยแท้ที่ซึมเข้าเนื้อขนมปังที่เป็นเอกลักษณ์ของ Maret’s Oven Leon เคาะก้นพิมพ์เหล็กเบาๆ ขนมปังทรงเหลี่ยมสีน้ำตาลทองสม่ำเสมอหลุดออกมาอย่างง่ายดาย ผิวหน้าตึงสวยไร้คราบไหม้ ขอบเหลี่ยมคมกริบสะท้อนถึงคุณภาพของพิมพ์ใหม่และความใส่ใจของคนทำ
"ลองดูครับ" Leon ยื่นปลายขนมปังให้ลูกค้าที่กำลังลังเล "ไม่มีกลิ่นสารกันบูด ถ้าทำแบบโรงงาน กลิ่นจะหวานแหลมค้างจมูก แต่ของเราคือกลิ่นแป้งกับยีสต์จริงๆ กลิ่นจะนุ่มและหายไปเร็ว"
นั่นคือวิธีที่ Leon ใช้สยบข้อสงสัยของลูกค้า... โดยไม่ต้องเถียงสักคำ...
บรรยากาศหลังร้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำไหลจากก๊อกที่ Leon กำลังล้างถาดอบใบยักษ์ Ethan เดินเข้าไปหยุดยืนข้างๆ ในมือเขาถือก้อนขนมปังที่ถูกห่อไว้อย่างประณีตด้วยกระดาษไขเคลือบแว็กซ์ผิวมันวาว
แม้ว่าก่อนหน้านี้ Clara จะทักท้วงตามนิสัยที่เข้มงวดของนักบัญชีเรื่องต้นทุนกระดาษแบบใหม่นี้ แพงขึ้นถึง 15% แถมสถานการณ์ตลาดยังบังคับให้เรา ขึ้นราคาขายไม่ได้เลยแม้แต่เซนต์เดียว แต่ Ethan ยังคงยืนกรานที่จะใช้มัน เขาไม่ได้มองว่ามันคือภาระ แต่คือกุญแจที่จะปลดล็อคข้อจำกัดเรื่อง "เวลา" ในการขนส่งที่เคยบีบคั้นร้านมาตลอด
เขาขยับเข้าไปใกล้ Leon วางขนมปังก้อนนั้นลงบนโต๊ะไม้ข้างอ่างล้างจาน
"นี่เป็นก้อนที่ผมอบเมื่อวานซืน แล้วห่อทิ้งไว้ในห้องเก็บของที่อุณหภูมิปกติครับ" Ethan พูดพลางคลี่กระดาษไขออกช้าๆ เสียงกระดาษเสียดสีกันดังเบาๆ แสงแดดสะท้อนผิวขนมปังที่ยังดูอิ่มตัว ไม่แห้งกร้าน
เขากดนิ้วลงบนเนื้อขนมปัง มันบุ๋มลงไปแล้วเด้งกลับคืนตัวอย่างรวดเร็ว Leon หยุดมือจากถาดอบ สายตาจ้องมองปลายนิ้วของ Ethan อย่างสนใจ
"ถ้าเราห่อด้วยกระดาษเดิม ลูกค้าคงขว้างมันทิ้งตั้งแต่อยู่ในมื้อเช้า" Ethan มองสบตาชายสูงวัยอย่างจริงจัง "แต่ด้วยกระดาษแว็กซ์นี่ เราจะขยายรัศมีการส่งไปได้ถึง 4 หมู่บ้านข้างๆ ผมสำรวจมาแล้วว่ามีทั้งหมด 180 หลังคาเรือน ต่อให้เราเก็บลูกค้าได้แค่ครึ่งเดียว คือ 90 หลัง หลังละ 2 ก้อน..."
เขาขยับตัวเลขในหัวให้เห็นภาพชัดขึ้น "พอนำมารวมกับฐานเดิม 60 ก้อนจากหมู่บ้านของ Mable ที่ซื้อเราทุกบ้าน ยอดขายจะกระโดดไปที่ 240 ก้อนต่อวัน ทันทีครับ"
Leon ปิดก๊อกน้ำ หยิบผ้ามาเช็ดมือช้าๆ สายตายังไม่ละไปจากขนมปังก้อนที่วางอยู่ "ค่าแรงคนเพิ่มอีก 1 คน... นายคิดเรื่องนี้หรือยัง?"
"คิดแล้วครับ จ้างพนักงานเพิ่ม 1 คน และให้ George มาช่วยส่งประจำอีกคน ต้นทุนส่วนนี้คือ 200 เหรียญ ต่อเดือน" Ethan ขยับแผนที่เขียนด้วยมือออกมากาง "แต่กำไรส่วนเกินที่เหลือคือ 160 เหรียญ เงินจำนวนนี้..."
เขาเว้นจังหวะ มองไปทางประตูที่ Clara เพิ่งเดินผ่านไป "มันมากพอจะจ่ายค่าตึกนี้เดือนละ 100 เหรียญ เพื่อให้ตึกกลายเป็นของร้านเราจริงๆ ใน 7 ปี... และมากพอที่จะทำให้ผมดูแลคนในครอบครัวนี้ได้อย่างสมฐานะ"
Ethan กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะพูดประโยคที่สำคัญที่สุดในชีวิต "คุณจะอนุญาตให้ผมขอ Clara แต่งงานได้ไหมครับ?"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องหลังร้าน Leon นิ่งไปนานก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ถ้า 240 ก้อนนั้นจ่ายค่าตึกได้จริง โดยไม่เบียดบังเงินหน้าร้าน ฉันก็ไม่มีเหตุผลจะขวาง แต่เรื่องแต่งงาน... นายต้องไปคุยกับ Clara เอง ฉันจะไม่บังคับลูกสาว"
---
หลังจากวันนั้น Ethan เริ่มลงมือทำตามแผนที่วางไว้ เขาปั่นจักรยานออกไปเจรจากับ 4 หมู่บ้าน โดยใช้กลยุทธ์ "ส่งก่อน เก็บเงินทีหลังถ้านุ่มจริง" เขาใช้กระดาษไขเคลือบแว็กซ์ที่แอบสั่งมาเพื่อรักษาความชื้นขนมปังให้ข้ามคืนได้
หนึ่งเดือนผ่านไป...
ร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏชัดบนใบหน้า ทว่าผลลัพธ์ในสมุดบัญชีกลับส่งเสียงดังกว่า Ethan เลื่อนตัวเลขในมือให้ Leon ดูต่อหน้า Clara
"ยอดขายจากห้าหมู่บ้านเฉลี่ยวันละ 300 ก้อน มากกว่าที่เราคาดการณ์ไว้มากครับ" Ethan เอ่ยเสียงเรียบ "ส่วนกำไรส่วนเกินเกือบ 250 เหรียญนี้... ผมแยกหนึ่งร้อยเหรียญสำหรับค่าผ่อนตึกงวดแรกเตรียมไว้ให้ร้านเรียบร้อยแล้วครับ"
Clara มองชายสองคนสลับกันอย่างงงๆ "ผ่อนตึก? นี่พวกคุณพูดถึงเรื่องอะไรกัน?"
Leon เดินมาตบไหล่ Ethan หนักๆ "คนแบบนาย... ไม่ได้มีดีแค่แรงกาย แต่นายมีหัวใจของเจ้าของกิจการ และที่สำคัญ นายมีความรับผิดชอบมากพอที่จะปกป้องคนข้างหลัง"
Leon หันไปหาลูกสาว "Ethan มีเรื่องจะคุยกับลูก... พ่ออนุญาตแล้ว ที่เหลืออยู่ที่ลูกจะตัดสินใจเอง"
Leon เดินเลี่ยงออกไป ทิ้งให้ Ethan ยืนอยู่กับ Clara ท่ามกลางกลิ่นอุ่นของขนมปังที่ไม่ได้เป็นเพียงแค่สินค้าอีกต่อไป แต่มันคือหลักฐานของความทุ่มเทเพื่ออนาคตที่เขากำลังจะขอให้เธอมาใช้ร่วมกัน
Clara ปิดสมุดบัญชีลงเบาๆ เสียงกระดาษกระทบกันเบาท่ามกลางความเงียบของหลังร้าน เธอขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นแป้งที่ติดอยู่บนเสื้อของเขา
"ผมยังไม่มีเงินเก็บพอที่จะขอคุณแต่งงาน" Ethan พูดด้วยแววตาซื่อตรง "กำไรพวกนี้เป็นของร้าน และผมยังต้องพิสูจน์ตัวเองอีกนาน แต่ที่ผมเดิมพันกับพ่อของคุณ เพราะผมอยากให้ท่านมั่นใจว่าผมดูแลคุณได้"
เขาลดสายตามองมือที่กร้านจากการปั่นจักรยานส่งของ "ผมเรียนมาน้อยและไม่มีอะไรที่เทียบเท่ากับคุณได้ แต่อยากขอโอกาสคบกับคุณแบบจริงจัง... สร้างอนาคตไปพร้อมกันกับร้านนี้"
Clara ไม่ได้ตอบด้วยคำนิยามหรืออะไรทั้งนั้น เธอเพียงคว้ามือที่หยาบกร้านนั้นมากุมไว้แน่น
"ฉันเห็นสิ่งที่คุณทำแล้ว Ethan ความรู้ในสมุดบัญชีของฉัน มันเทียบไม่ได้เลยกับแรงใจที่คุณทุ่มเทลงไป" เธอยิ้มพลางบีบมือเขา "เรื่องแต่งงานรอให้เราพร้อมกว่านี้ก็ได้ แต่เรื่องของเรา... มันได้เกิดขึ้นมานานแล้ว"
เธอมองออกไปที่ตะกร้าขนมปังซึ่งรอการห่อด้วยกระดาษไขชุดใหม่
"เย็นนี้เราคงต้องอยู่ช่วยกันห่อขนมปังดึกหน่อยนะ" เธอบอกพร้อมแววตามุ่งมั่น "ต้องรีบส่งให้ครบทั้งสี่หมู่บ้าน ขนมปังนุ่มๆผิวสัมผัสดีๆ ต้องถึงมือพวกเขาในเช้าวันพรุ่งนี้... "
Ethan พยักหน้า ไม่มีการเฉลิมฉลองใหญ่โต มีเพียงการเริ่มลงมือห่อขนมปังสำหรับส่งลูกค้า เคียงข้างกันไปจนค่ำ...
📖 [เบื้องหลังงานเขียน — บทที่ 38 : พันธสัญญาบนกระดาษไข]
[มุมนิยายธุรกิจ] [เบื้องหลังงานเขียน — บทที่ 38: พันธสัญญาบนกระดาษไข] ”ต้นทุนที่คุณจ่ายเพื่อรักษาคุณภาพ ไม่ใช่รายจ่าย (Expense) แต่มันคือการซื้อความเชื่อใจ (Trust) ที่จะปกป้องกำไรในระยะยาว”
เยี่ยมชม
blockdit.com
[มุมนิยายธุรกิจ] [เบื้องหลังงานเขียน — บทที่ 38: พันธสัญญาบนกระดาษไข] ”ต้นทุนที่คุณจ่ายเพื่อรักษาคุณภาพ ไม่ใช่รายจ่าย (Expense) แต่มันคือการซื้อความเชื่อใจ (Trust) ที่จะปกป้องกำไรในระยะยาว”
″ต้นทุนที่คุณจ่ายเพื่อรักษาคุณภาพ ไม่ใช่รายจ่าย (Expense) แต่มันคือการซื้อความเชื่อใจ (Trust) ที่จะปกป้องกำไรในระยะยาว”
เกียรติธร วีรอัศวปรีชา
#ธุรกิจ
#พัฒนาตัวเอง
#นิยายธุรกิจ
#การลงทุน
#เจ้าของธุรกิจ

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา