คนเราถ้าอยู่ที่ไหนแล้วสุขกายสบายใจ รู้สึกว่าชีวิตดีแล้วก็คงไม่อยากเปลี่ยนแปลงอะไร แต่ถ้ายืนอยู่ขอบเหวไม่มีอะไรจะเสียก็มักจะดิ้นรนไปเอง หรืออีกประเภทที่จะดีจะแย่ก็ไม่ค่อยรู้ตัวเพราะมัวแต่พร่ำบ่นฟูมฟายกับชีวิต บางคนดีแล้วก็ยังไม่พอใจ บางคนก็กล้าๆกลัวๆก็เพราะยังย่ำแย่ไม่ถึงขีดสุด ฯลฯ นานาจิตตัง