ร่มไม้ใบบาง (ว.วินิจฉัยกุล)
เรื่องราวของน้ำเย็น ที่พ่อแม่ยากจน ต้องส่งลูกไปอยู่ในอุปการะของคุณหลวงและคุณนาย ซึ่งมีลูกชายคนกลาง ชื่อคุณกลาง ต่อมาคุณกลางได้ช่วยน้ำเย็นจากการถูกคุณหลวงจะปล้ำ และเมื่อเวลาผ่านไป บ้านของน้ำเย็นร่ำรวย ได้จ้างคุณกลางเป็นที่ปรึกษากฎหมายของบริษัท น้ำเย็นกับคุณกลางมีใจรักใคร่ชอบพอกัน แต่คุณนายแม่ของคุณกลางหลอกใช้งานน้ำเย็นสารพัด โดยไม่คิดจะให้คุณกลางแต่งงานกับน้ำเย็นแต่อย่างใด
แง่คิดที่ได้จากเรื่องนี้ อยู่ที่คำสอนของพ่อน้ำเย็น ที่บอกว่า
"เขารักลูกนะ แต่รักไม่มากพอ เพราะเขายังเห็นสิ่งอื่นสำคัญกว่าลูก ผู้ชายคนนี้รักลูกไม่มากพอที่จะทำให้ลูกมีความสุขได้"
สอดคล้องกับตอนที่น้ำเย็นไปเที่ยวญี่ปุ่นแล้วพบกับเรียว ชายหนุ่มที่ต่อมาจะได้เป็นสามีของนางเอก โดยมีเรื่องเล่าในตำนานของหลวงพี่อันจินและนางมังกรคิโยะฮิเมะ ที่เล่าว่า
หลวงพี่อันจินไปมีความสัมพันธ์กับคิโยะลูกสาวเจ้าของโรงเตี๊ยม แล้วสัญญาว่าจะกลับมา คิดไปคิดมาไม่อยากจะกลับมาแล้ว ก็เลยหลบหนีไป คิโยะตามหา ข้ามแม่น้ำจนกลายเป็นมังกร เมื่อพบว่าหลวงพี่ซ่อนตัวอยู่ในระฆังใบใหญ่ ก็เลื้อยพันระฆังไว้แล้วพ่นไฟจนร่างของหลวงพี่กลายเป็นเถ้าถ่าน หลวงพี่เกิดใหม่เป็นงูเหมือนกัน ทั้งสองคนไปพบหลวงพ่อวัดโดโจจิ ซึ่งท่านได้อุทิศส่วนกุศลให้ทั้งสอง จนกลายเป็นเทพไปเกิดในสวรรค์ แต่ไม่ได้กลับมาครองคู่กันอีก
เรียว สามีในอนาคตของนางเอก อธิบายไว้เหมือนแก่นของเรื่อง คือ คนหนึ่งรักมากเกินไป แต่อีกคนรักไม่มากพอ ความรักจึงจบลงด้วยความเศร้า
ไม่ใช่ว่าคุณกลางไม่รักนางเอก เขารักจริง ไม่ได้ลวงหลอก แต่ความรักที่เขามีให้ไม่มากพอที่จะฝ่าฟันอุปสรรคที่เกิดขึ้นได้ นางเอกเดิมเข้าใจว่า รักคือรัก 100% ไม่รักคือไม่รัก 0% แต่ภายหลังจึงเข้าใจว่า รักจริงๆ ก็คือความรัก เพียงแต่มากพอไหม เขาเห็นเราสำคัญที่สุดสำหรับเขาจริงไหม เพราะนางเอกทุ่มเทดูแลทุกอย่าง แม้คุณนายจะเอาเปรียบเพียงใดก็ไม่ปริปากบ่นเพราะรักคุณกลาง
นางเอกเสียดายความรักและรสนิยมที่เข้ากันได้กับคุณกลาง เพราะเข้ากันได้ทุกเรื่อง ชอบท่องเที่ยวดูของเก่า รักในตำนานต่างๆ แต่ติดปัญหาครอบครัวของคุณกลางเพียงเรื่องเดียว แม้จะเรื่องเดียวแต่ก็ไม่อาจก้าวข้ามไปได้
•••••••••••••••••••••••••••••••••
บางครั้งรสนิยมที่ตรงกันทุกเรื่องหรือเกือบทุกเรื่อง ก็ไม่มากพอที่จะบอกได้ว่าคนๆ นี้คือคนที่ใช่
และหากคนหนึ่งรักมาก ทุ่มเทให้ ห่วงใยและใส่ใจทุกอย่าง แต่อีกฝ่ายรักไม่มากพอ ยังเห็นอย่างอื่นสำคัญกว่า ไม่ว่าอย่างอื่นนั้นจะเป็นคน งาน หรือแม้แต่ความชอบส่วนตัวที่แม้แต่คนๆ เดียว ยังไม่เพียงพอเติมเต็มหัวใจได้ หรือไม่ได้คิดว่าเมื่อมีปัญหาแล้วจะปรับตัวเข้าหากัน แต่กลับใช้อารมณ์ทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายด้วยถ้อยคำรุนแรง
ความรักที่เคยให้กันก็เป็นเหมือนเพลง หวาน ของเนอร์สเซอรี่ซาวด์ ที่ว่า
"ฉันไม่รู้เมื่อไหร่ จะเป็นรายต่อไป
ที่ถูกทิ้งลง ถ้าสิ้นความหมาย
ตอนนี้ยังชื่นใจ จึงอยากคบไป
ถ้าเบื่อเมื่อใด สัมพันธ์แปรเปลี่ยน
ความรู้สึกคนเราก็แปลก
หากหมดความหมาย หมดผลประโยชน์
ความสัมพันธ์ที่เคยให้กัน
ก็เปลี่ยนแปรผัน เป็นอนิจจัง"
บางครั้งในจังหวะชีวิต เราอาจเป็นแค่เพียงคนคั่นเวลาของใครสักคน ที่ยังไม่พร้อมมีความสัมพันธ์ที่จริงจัง แบบเพลงหมากเกมนี้ ของอินคา
"ทำเพื่อเธอเท่าไหร่ก็คงไม่เหมือนคนเก่า
เป็นแค่เพียงคนคั่นเวลา...
หมากเกมนี้ฉันก็รู้ว่าจะต้องลงเอยอย่างไร
ไม่ต้องรอให้จบเกมฉันก็พร้อมจะยอมตัดใจ...
คนมันรักจริง รักจนลืมเจ็บใจ
ให้เธอนั้นใช้เป็นทางผ่าน"
- 2
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
