#สู่เส้นทางรัก ep16
วิพุธกลับมาถึงคอนโด นั่งทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา บอกไม่ถูกว่ารู้สึกกับ
อริสาเช่นใด ไม่แน่ใจว่าเธอจะเข้าใจตนไปอย่างไร นึกถึงเหตุการณ์ดังกล่าวก็อมยิ้มอยู่คนเดียว
วันรุ่งขึ้นวิพุธไปทำงานตามปกติ พอช่วงเย็นก็สับสนว่าควรไปขอโทษเธออีกครั้งดีไหม ถ้าไปพบไปซ้อมเล่นกีฬากัน ความรู้สึกชักไม่แน่ใจว่าจะซ้อมกับอริสาได้แบบเดิมหรือไม่ คงไม่กล้าเล่นแรง ๆได้เช่นก่อน จึงตัดสินใจหยุดไว้ก่อน รอดูเหตุการณ์ทางหญิงสาวว่ามีปฏิกิริยาเช่นใด
วิพุธโทรไปหาครูยักษ์แจ้งว่าตนมีงานยุ่งขอพักการมาซ้อมกีฬาชั่วคราว
"ครูว่าคุณน่าจะบอกกับหนึ่งเอง เธอจะได้ไม่รอคุณ"
วิพุธ แก้ตัวว่า
"ผมโทรไปแล้วแต่เครื่องเธอไม่ว่าง ฝากครูบอกแทนผม"
"แหมเป็นแฟนกันน่าจะบอกกันเอง ให้ผมบอกหนึ่งจะนัอยใจได้นะครับ"
"ผมมีงานด่วนตัองไปต่างจังหวัด คุณหนึ่งคงมีสายเข้าผมจึงโทรไม่ได้ ผมกำลังจะขึ้นเครื่อง อีกเป็นชั่วโมงถึงจะใช้มือถือได้ ฝากครูบอกให้ด้วย เดี๋ยวเธอจะรอเก้อ"
"ก็ได้ครับผมจะบอกให้"
เวลาผ่านไปสองสัปดาห์ที่วิพุธหายไปไม่มาที่บริษัทของอริสา จนครูยักษ์แปลกใจ เดินมาถาม
"หนึ่ง ..คุณวิพุธหายไปนาน เหงาไหม เคยมาซ้อมกีฬากันแหย่เล่นกับเรา
แกหายไปครูยังเหงาไปเลย "
"หนึ่งไม่ทราบค่ะ ช่วงนี้หนึ่งงานยุ่งมาก"
ครูยักษ์เพ่งมองลูกศิษย์ เห็นมีสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงก็เปลี่ยนไป รู้สึกแปลกใจ จึงลองใจเอ่ยถาม
"หนึ่งลองถามกับน้องชายดูไหม ว่าเขาป่วย หรือไม่"
"คงไม่เป็นอะไรหรอก เขาแข็งแรงมาก"
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
"หนึ่งพี่ใหญ่นะคะ พ่อให้โทรมาถามกับหนึ่ง เพราะ ตากลาง ไม่มาที่บ้านนานแล้ว พี่โทรไปที่โรงงาน และที่บริษัท โทรเข้ามือถือก็ไม่มีสัญญาน ทุกแห่งบอกตรงกันว่าไม่เห็นกลางไปในที่เหล่านั้น หนึ่งเป็นคู่หมั้นติดต่อกับน้องชายพี่ได้เรื่องว่าอย่างไร ส่งข่าวให้ด้วย"
"ขออภัยกับพี่ใหญ่ด้วยค่ะ ช่วงนี้หนึ่งยุ่งงานมาก ไม่ได้ติดต่อกันค่ะ เขาก็ไม่ได้มาซ้อมออกกำลังกายที่นี่เช่นกัน"
"หนึ่งช่วยขับรถไปดูตา กลางที่คอนโดให้พี่หน่อยได้ไหมว่าเขาอยู่ที่นั่นหรือเปล่า ที่ทำงานของเรากับคอนโดอยู่ไม่ไกลกัน พ่อพี่เขาเป็นห่วงกลัวว่าจะไม่สบาย หรือเป็นอะไร เขาไม่เคยเป็นเช่นนี้ เคยหายไปก็แค่ 2-3 วัน ถ้าหายไปนาน ๆ เขาก็จะต้องโทรมาหาพ่อเกือบทุกคืน"
อริสานิ่งไปครู่หนึ่งก็รับปาก แต่ก็ยังรู้สึกเขินกับเหตุการณ์จนไม่กล้าโทร แต่เกรงว่าวันจันทร์จะสงสัย จึงรับปาก
"ได้ค่ะหนึ่งจะขับรถไปดูให้ ได้เรื่องอย่างใดจะโทรบอกนะคะ"
อริสาเกิดสังหรณ์ใจจึงชวนครูยักษ์ให้ไปด้วยกัน
อริสาก็เหลือบดูแหวนที่ตนสวมไว้ตามที่วิพุธขอร้อง เกิดความผูกพันกับเจ้าของแหวนขึ้นมา
อริสาขับรถไปอย่างไม่มีสมาธิ
"หนึ่งขับรถไม่ดีเลย ลงมาครูขับให้เอง ขับแบบนี้อาจเกิดอุบัติเหตุได้ คอยบอกทางให้ครู เป็นห่วงแฟนหรือ สีหน้าไม่ดีเลย"
"ไม่ใช่เช่นนั้นค่ะ เพียงแต่แปลกใจที่เขาไม่โทรหาพ่อเขา ปกติเขาเคยเล่าว่าต้องโทรหากันประจำ เขาไม่ได้เป็นแฟนของหนึ่งนะคะ"
"ถ้าไม่ใช่ทำไมเราสวมแหวนหมั้นติดนิ้วทุกวัน"
อริสานิ่งเงียบไม่กล้าเล่าเรื่องให้ฟัง นั่งมองแหวนที่สวมอยูที่นิ้วมือ เผลอลูบคลำแหวนไปมา ครูยักษ์ชำเลืองมองแล้วยิ้ม
"คงคิดถึงแฟน แต่ไม่กล้าบอก"
รถจอดที่คอนโดดังกล่าว อริสารีบลงจากรถ ถามหาชื่อวิพุธว่าอยู่ห้องใด
อริสาโทรไปหาก็ไม่มีเสียงตอบรับ หันไปเรียกครูยักษ์
"ครูขึ้นไปที่ห้องคุณวิพุธกันค่ะ หนึ่งโทรไปไม่มีคนรับ แต่หนึ่งเห็นรถเขาจอดอยู่ที่ลาน"
เมื่อมาถึงที่ห้อง อลิสาเคาะประตูไม่มีเสียงตอบ ไม่ได้ยินเสียงกุกกัก
"น่าจะอยู่ในห้องแต่ไม่เปิดห้องให้ หนึ่งถามที่นิติก่อนว่ามีกุญแจสำรองไหม"
สักพักเจ้าหน้าที่ถือกุญแจมาเปิดห้องให้ ทุกคนเดินเข้าไปในห้องเห็นวิพุธนอนซมอยู่
"อลิสาเดินไปแตะตัว ร้องลั่น ครูยักษ์คุณวิพุธตัวร้อนจี๋เลยค่ะ เขย่าตัวก็ไม่รู้สึกตัวเลย"
อลิสาเดินสะดุดโทรศัพท์ที่หล่นแตกจึงก้มเก็บขึ้นมา ครูยักษ์มองเห็นแอบยิ้ม
"ครูเองแบกแกไปให้ หนึ่งเรียกรถพยาบาลด่วน"
"เรียกแล้วค่ะรถยังไม่ว่าง ไปรถหนึ่งดีกว่า"
ครูยักษ์แบกวิพุธมาวางด้านเบาะหลัง
"หนึ่งไปประคองคุณวิพุธแกไว้ด้วย ครูขับรถให้"
สองคนพาวิพุธมาส่งเข้าแผนกฉุกเฉินทันที อริสาจะโทรไปหาพี่สาวของวิพุธ
"หนึ่งจะโทรหาใคร"
"พี่สาวคุณกลางค่ะ"
ครูยักษ์คิดในใจ
"บอกว่าไม่มีอะไรกันไม่สนิทกัน แต่พูดถึงกลับเอ่ยชื่อเล่นเขา ปากแข็งทั้งคู่
หนึ่งอย่าเพิ่งดีกว่า รอดูอาการก่อนเรายังไม่รู้ว่าคุณวิพุธป่วยเป็นอะไร เดี๋ยวพ่อแกจะตกอกตกใจไป แกก็อายุมากแล้ว"
"ได้ค่ะ รอก่อนก็ดี"
สักครู่พยาบาลมาเรียกหาญาติ
อริสาเดินไปพบ
" คนไข้มีไข้สูงมาก ทางเราต้องให้แอดมิทนะคะ"
"ไม่ทราบว่าคนไข้ป่วยเป็นอะไรคะ"
"ยังไม่ทราบค่ะ หมอสั่งเจาะเลือดส่งตรวจแล้ว แต่คนไข้ มีไข้สูงมากและไม่ค่อยรู้สึกตัว จำเป็นต้องแอดมิท คนไข้ต้องมีญาติเฝ้าไข้ด้วยนะคะ ไม่ทราบว่าคุณเป็นภรรยาไหมคะ"
"เอ้อ.."
ครูยักษ์รีบตอบแทน
"เธอเป็นภรรยาคนไข้ครับเฝ้าไข้สามีได้ใช่ไหม"
"เราให้คนไข้แอดมิทเลยนะคะ"
ครูยักษ์พยักหน้าให้อลิสารับคำ
"แก้ปัญหาไปก่อน หนึ่งโทรไปบอกญาติเขาให้หาคนมาเฝ้าด้วย"
อริสาหายไปพัก ทำหน้าเสีย
"โทรไปแล้วค่ะ พี่สาวเขามาไม่ได้ต้องอยู่กันสองคนลูกอายุห้าขวบ แม่เขาไม่ค่อยแข็งแรง พ่อเป็นหวัดอยู่ น้องสาวคนเล็กอยู่ต่างจังหวัด ทำไงดี ครูยักษ์เฝ้าแทนได้ไหมคะ"
"ครูอยู่กับลูกสาวสองคนทิ้งเขาไว้ไม่ได้ ต้องรับส่งไปโรงเรียนทุกวัน บ้านครูไกลจากที่นี่ด้วย"
"ทำอย่างไรดีคะ เดี๋ยวลองขอพยาบาลพิเศษ"
"อธิปไงน้องชายของหนึ่ง เขามาเฝ้าให้ได้ไหม เห็นแกสนิทสนมกันดีน่าจะช่วยได้"
"จริงด้วยหนึ่งลืมไปเลย "
“หนึ่งครูขอกลับไปก่อนได้ไหมต้องไปรับลูก "
" ครูเอารถหนึ่งไปใช้ดีไหมคะ"
"อย่าเลยหนึ่งต้องใช้งาน ครูเรียกรถสะดวกกว่า”
อลิสาโทรหาน้องชาย แจ้งให้มาช่วยเฝ้า วิพุธ
"ผมเฝ้าให้ได้ช่วงกลางคืน กลางวันผมต้องทำงานที่โรงงานขาดไม่ได้เดี๋ยวประเมินไม่ผ่านก็ไม่ได้จบแน่เลย ลูกพี่อุตสาห์ติดต่อที่เรียนให้ไว้แล้ว"
"คืนนี้มาเฝ้าก่อน พี่กำลังหาจ้างพยาบาลพิเศษทางบ้านเขาไม่มีใครมาเฝ้าได้"
"พี่หนึ่งไงเป็นแฟนกัน เป็นคู่หมั้นกัน ก็มาเฝ้าช่วงกลางวัน กลางคืนผมมาอยู่ให้ได้"
อริสาอึดอัดจะบอกความจริงก็ไม่ได้เพราะตกลงกันไว้กับวิพุธ
"ก็ได้พี่มาดูให้ตอนกลางวัน"
"คืนนี้ผมไปดึกหน่อยนะต้องไปบ้านจัดเสื้อผ้ามาด้วย"
"อย่าช้านะ พี่ทิ้งงานมาทั้งวัน งานพี่ก็ยุ่ง"
"รู้แล้ว ก็รีบอยู่"
อลิสาเดินไปดูวิพุธที่ตื่นขึ้นมา
"ผมมาอยู่ที่นี่ได้ไง "
"ฉันกับครูยักษ์ไปลากคุณมาคุณไข้ขึ้นสูงมาก ฉันกลัวคุณจะช๊อค
พอดีพี่ใหญ่ของคุณโทรมาบอกว่าติดต่อกับคุณไม่ได้เป็นอาทิตย์"
"มือถือผมเสียหล่นกระแทกพื้น พอดีผมมีไม่สบายเลยยังไม่ได้ออกไปซ่อม "
" ฉันเห็นแล้วเก็บมาให้ด้วย เป็นไข้ทำไมไม่มาหาหมอ"
"ไม่คิดว่าจะเป็นอะไรมากคุณเป็นห่วงผมด้วยหรือ"
" ไม่ใช่...!!!! พี่สาวคุณเดือดร้อนมากโทรมาหาฉันให้มาดูคุณ ดีว่าฉันชวนครูยักษ์ไปด้วยถึงได้แบกคุณมาส่งได้"
"ผมว่าคุณนั่นแหละเป็นห่วงผมใช่ไหม
ผมนึกว่าคุณแข็งแรงแบกผมมาเสียอีก ไหนว่าแข็งแรงทุ่มผมได้"
"ป่วยแล้วยังปากดี ไม่น่าช่วยพามาส่งโรงพยาบาลให้เลย"
"คุณจะเฝ้าไข้ให้ผมหรือ"
"ใครบอก ฉันให้น้องฉันมาเฝ้าให้ต่างหาก"
“ผิดหวังจัง นึกว่าคู่หมั้นจะเฝ้าให้"
"ฉันไม่ใช่คู่หมั้นตัวจริงของคุณ ขนาดยังไม่หายไข้ก็ปากดี คุณนอนไปก่อนฉันจะกลับแล้ว เสียเวลากับคุณมาทั้งวัน"
"จริงหรือ ที่บอกว่าไม่ห่วง ผมไม่เชื่อ"
" ฉันปลอดโปร่งไม่เจอคุณต่างหาก สบายใจไปตั้งสองอาทิตย์"
"จำได้ด้วยว่าผมหายไปสองอาทิตย์ เดี๋ยวจะรายงานให้ฟังว่าผมหายไปไหน ต่อไปผมจะโทรรายงานตัวผมให้คุณหนึ่งของผมฟังทุกวัน"
"โน่นคุณโทรไปบ้าน ไปบอกพ่อคุณ ไม่ต้องโทรมาหาฉัน น่ารำคาญ"
"จริงหรือ แต่ผมจำเป็นต้องโทร ก็คุณเป็นคู่หมันผม"
"ไม่ใช่... ฉันช่วยคุณหลอกพ่อคุณไง โทรไปหาพ่อคุณด่วนเลย เขาจะได้ไม่เป็นห่วง"
"ใช้เครื่องคุณก่อนได้ไหมของผมเครื่องมันพัง ต้องรอหายก่อนถึงจะไปหาซื้อได้"
อริสายื่นมือถือให้วิพุธคุยกับบิดาเล่าว่าตนป่วย
อริสาพามาโรงพยาบาล
"เครื่องของใครไม่ใช่เครื่องแกนี่ พ่อเกือบไม่รับแล้ว"
"ของแฟนผมครับ"
"อ้ออยู่กับแฟนแก มีคนดูแล พ่อก็สบายใจ เท่านี้นะ"
วิพุธยื่นมือถือคืนให้อริสารับมือถือ แต่วิพุธแกลังจับมือไว้แน่น
"ไม่มีเครื่องใช้ก็ลำบากเหมือนกัน โทรสั่งงานอะไรไม่ได้เลย จะโทรหาแฟนก็ไม่ได้"
”คุณยังปากเปราะ ฉันไม่น่าพาคุณมาส่งโรงพยาบาลให้เลย ปล่อยมือฉัน"
"ไม่ปล่อย"
เสียงเคาะประตู วิพุธจึงปล่อยมืออริสา
"สวัสดีครับ คุณอลิสาเป็นภรรยาคนไข้ใช่ไหมครับ ผลออกมาแล้ว สามีคุณไม่เป็นอะไรมากแค่เป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธ์ A เท่านั้นเอง นอนพักไม่กี่วันวันก็หาย"
"ไม่ทราบว่าจองพยาบาลพิเศษไว้จะได้ไหมคะ"
"คุณอริสาก็เฝ้าได้นะครับ เป็นภรรยาไม่มีปัญหา เชิญพักผ่อนนะครับ ผมไม่รบกวน"
"รู้อาการแล้วฉันจะกลับบ้าน วันนี้เลยไม่ได้ทำงานมัวมาเสียเวลากับคุณ"
"คุณภรรยาจะกลับไปได้ยังไงต้องดูแลสามีนะ"
"อีตาบ้า ฉันไม่ได้บอก ครูยักษ์ไปแจ้งเอง "
"ฉันจะกลับแล้ว ค่ำ ๆ น้องฉันจะมาเฝ้าให้"
อย่าเพิ่งไป วิพุธดึงมืออย่างแรง จนอลิสาถลาไปชิดกับวิพุธ
ประตูห้องเปิดออก วันจันทร์เดินเข้ามาพอดี
อลิสาเตรียมลุกขึ้นยืน วิพุธรั้งไว้
"ยังไงไอ้เสือหน้าตาไม่เหมือนคนไข้เลย ได้ยาดีละซี มีคู่หมั้นมาดูแล พ่อไล่ให้พี่มาดูเราเป็นห่วงลูกรัก เดี๋ยวพี่โทรไปบอกให้ว่าเราไม่เป็นอะไรแล้ว มีหวานใจอยู่ดูแล
ทำไมพี่โทรหาเราไม่ได้ รอให้เราโทรหาก็ไม่โทร ถ้าพี่ไม่โทรหาหนึ่งก็คงไม่รู้เรื่องกัน"
"มือถือผมพัง ยังไม่มีเวลาไปเปลี่ยนเครื่องใหม่ก็พอดีไม่สบาย โชคดีแฟนผมไปพบเลยพาผมมาส่งโรงพยาบาล แล้วบอกว่าจะมาดูแลจนผมหายดี“
"ต่อไปหัดมีไว้สักสองเครื่อง เรื่องงานเครื่องหนึ่ง อีกเครื่องของครอบครัว แกโชคดีมากที่ได้แฟนดี พี่โทรปุ๊บเขาก็หาแกเจอ มีแฟนดี ๆ ต้องรักษาเธอไว้ให้ดี ๆ รู้ไหม
"ผมรู้แล้วน่า รับรองว่าผมไม่ปล่อยให้หลุดจากผมไปได้แน่นอน เรื่องโทรศัพท์พี่จะซื้อให้ผมหรือ"
"แกมีเงินมากว่าฉันไม่บังอาจ หายไข้แล้วก็ให้แฟนเราไปช่วยเลือกให้ดีกว่าคงจะถูกใจ
"นี่ซุปไก่ตุ๋น แม่ให้พี่เอามาให้ ซื้อมานะแม่บอกว่าทำให้ไม่ทัน
แกสบายดีแล้วพี่กลับก่อน ขี้เกียจอยู่เป็นก้างขวางคอ มีแฟนอยู่ดูแล้ว พี่ไม่มาเยี่ยมนะ เราไม่เป็นอะไรมาก
"หนึ่งก็จะกลับพอดีเหมือนกันค่ะ มานานแล้ว"
"คุณอย่าเพิ่งกลับ ผมยังลุกไม่ไหวช่วยอุ่นซุปให้ผมก่อนค่อยกลับนะครับ"
"หนึ่งอยู่ดูแลแฟนเราไปก่อน คงจะอ้อนไปอีกหลายวัน พี่ไปก่อนนะ"
อริสามองวิพุธอย่างเอาเรื่อง
"คุณก็เดินได้"
"มันมีน้ำเกลือ ไม่สะดวก คุณช่วยอุ่นซุปให้หน่อย หิวมาก"
อลิสาจำเป็นต้องจัดการให้ และรอวิพุธกินซุปให้เสร็จ
"นี่คณแค่เป็นไข้หวัดกินไว ๆ หน่อย ฉันจะต้องกลับไปดูงาน ครูยักษ์รีบกลับไปรับลูก มีเด็กมาเรียนภาคเย็น รอน้องฉันมาก็ให้เขาเก็บล้างให้ฉันต้องรีบเช่นกัน"
"อย่าเพิ่งกลับ ผมกินไม่ถนัด มือขวาเขาให้น้ำเกลือ ผมไม่ถนัดซ้าย"
วิพุธแกลังตักน้ำซุปให้หก มองหน้าเว้าวอน พร้อมยื่นช้อนให้
อริสาจำใจต้องตักป้อนให้จนหมด เดินเอาชามไปล้าง
"ฉันกลับแล้วนะ"
"อยู่เป็นเพื่อนผมก่อน"
อลิสาไม่ฟังคำของวิพุธ รีบเดินออกไปทันที
วิพุธสั่งเสียตามหลัง
"คุณหนึ่งคร๊าบบบบ...พรุ่งรีบมาดูแลคู่หมั้นด้วยนะคร๊าบ"
"ไม่ว่าง"
วิพุธอมยิ้มมองตามอริสาที่เดินออกไป ล้มตัวลงนอนเผลอหลับไป
สักพัก อธิป เดินเข้ามาเห็นอธิปหลับอยู่ เข้าไปแตะตัว
"ไม่มีไข้แล้วนี่ ทำไมพี่หนึ่งต้องให้มาเฝ้าไข้ด้วย คงเป็นห่วงแฟน"
วิพุธลืมตาตื่นเห็นอธิป
"พี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก อธิปไม่ต้องมาเฝ้าก็ได้ พี่อยู่ได้"
"ขืนผมไม่มา พี่หนึ่งเล่นงานผมแน่ ๆ สั่งเสียน้ำเสียงเด็ดขาดมาก คงเป็นห่วงลูกพี่มากแน่ ๆ ขนาดผมนอนป่วยยังไม่เคยเฝ้าผมเลย บอกว่าผมแข็งแรงดี ไม่ต้องเฝ้า ผิดกับที่ลูกพี่ป่วย ฟังน้ำเสียงผมฟังแล้วก็รู้ว่าเป็นห่วง ๆๆๆๆ...
ธ กฤตยา
2569
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
