#สู่เส้นทางรัก ep17
เช้าวันรุ่งขึ้น วิพุธนอนรออริสาจนถึงบ่ายก็ยังไม่เห็นมา จึงตัดสินใจใช้เครื่องในห้องโทรไปหา
"บ่ายแล้วทำไมไม่มาดูแลคู่หมั้น คิดถึงอยู่นะนี่"
"ฉันต้องทำมาหาเงินใช้ ไม่สะดวกสบายเช่นคุณ"
"นั้นก็ต้องมาเป็นภรรยาผมเร็ว ๆ ซี่ จะยกมรดกให้หมดเลย"
"ฉันหาเงินใช้เองได้ ไม่ต้องต้องการเงินคุณ"
"ไหนคุณไปแจ้งว่าเป็นภรรยาผม ก็ต้องรีบมาไว ๆ มาดูแลสามีได้แล้ว"
"ฉันซวยจริง ๆ ที่ได้รู้จักกับคุณ"
"ผิดกับผมนะ ที่โชคดีได้มีคู่หมั้น เอ๊ะไม่ใช่..ไม่ใช่..ต้องพูดว่าได้มีภรรยาน่ารัก ถึงจะถูก"
"ไม่ทันที่อริสาจะตอบว่าอะไร วิพุธก็วางสายทันที"
วิพุธ ผลุดลุกผลุดนั่ง คอยมองไปที่ประตูว่าเมื่อใด อริสาจะมาหาตน
อริสาเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมหอบของพะรุงพะรังมากมาย"
"คู่หมั้นผมช่างน่ารักเสียจริง ๆ หอบอะไรมาฝากมากมาย ของกินอร่อย ๆ
ที่ผมชอบทั้งนั้น"
"เอ้า..!! นี่ของฝาก"
"โอ้โฮ..มือถือรุ่นใหม่ล่าสุด ยี่ห้อดังเสียด้วย ขอบคุณนะครับที่ซื้อมาให้แฟนใช้"
"จ่ายเงินมาด้วย พี่สาวคุณโทรมาให้ช่วยไปซื้อของกินเหล่านี้ เดินหาซื้อให้จนเหนื่อย
สำหรับมือถือเห็นคุณนั่งบ่นว่าไม่มีเครื่องใช้งาน ฉันเลยต้องไปหาซื้อมาให้ตอบแทนที่ทำรถอย่างดีให้ฉัน...เอ้าซิมเครื่องเก่าฉันเอามาทั้งตัวเครื่อง จัดการเอง ฉันหมดเวลาเรื่องคุณไปครึ่งค่อนวัน พี่สาวคุณสั่งมาจะไม่ไปหาให้ ก็กลัวว่าพี่สาวคุณจะสงสัย เลยต้องไปเดินหามาให้"
"คุณไปเปิดห้องผมที่คอนโดมาได้ด้วย ทำอย่างไรถึงเปิดเข้าไปได้ ไม่ผิดหวังเลยที่ได้คุณมาเป็นแฟนผม"
" ฉันก็หยิบมือถือคุณมาตั้งแต่วันไปลากคุณมาโรงพยาบาล นี่เลิกข้อตกลงได้ไหม ฉันเบื่อคุณมากแล้ว"
"ทำไมล่ะ ผมชอบนะ ที่มีคุณเป็นแฟน"
"แต่ฉันเบื่อๆๆๆๆๆ...เข้าใจไหม"
"คุณไม่เสียดายหรือที่มีแฟนอย่างผม รูปหล่อ พ่อรวย ไม่ชอบหรือ"
"ฉันมีปัญญาหาเองได้ จะหาให้ดีกว่าคุณอีกกี่คนก็ได้"
อริสาหัวเสีย จัดการถอดแหวนวางให้ที่โต๊ะข้างเตียง และจะเดินออกไป
วิพุธรีบจับมือของอริสาไว้แน่น หยิบแหวนสวมให้ตามเดิม
อริสาบิดมือจะให้หลุดจากวิพุธ แต่ทำไม่สำเร็จ วิพุธดึงตัวอย่างแรง อริสาเซ
อย่างแรงมาทางวิพุธนั่งอยู่ ชายหนุ่มรีบกอดรับไว้ได้ทัน
วิบูลย์เปิดประตูห้องเข้ามาพอดีที่วิพุธกอดตัวอริสาไว้ได้ทันไม่ให้ล้ม
ทั้งสองคนเห็นวิบูลย์เข้ามาก็ตกใจ อริสารีบลุกขึ้นยืนทันที
"ไอ้ลูกชายไม่ต้องใจร้อนแม่แกหาฤกษ์ได้แล้วอีกสามเดือนได้แต่งงานกันแน่ ๆ"
"ไม่ใช่อย่างที่พ่อเห็นนะครับมันเป็นอุบัติเหตุที่คุณหนึ่งเขาจะล้ม"
"พ่อคุณมาเยี่ยมฉันกลับก่อน"
"หนึ่งอย่าพึ่งไปอยู่คุยกับลุงก่อน เจอกันก็พอดีเลย ป้าเขาให้ลุงเอาชุดเครื่องเพชรมาให้หนึ่งเลือกว่าชอบชุดไหน จะได้เตรียมยกให้เป็นสินสอดวันแต่งงาน หนึ่งจะได้ใช้ตอนงานเลี้ยงช่วงค่ำ"
"พ่อบอกแม่เลือกมาให้เลยดีกว่า ผมว่าแฟนผมคงเลือกไม่ถูก สวยทั้งสองชุด"
"หนึ่งไม่ลองดูก่อนหรือลุงให้ถ่ายวิดีโออย่างละเอียดมาให้เลือก"
"หนึ่งไม่เลือกค่ะ"
"กลางเลือกให้แฟนก็ได้ พ่อจะได้ไปบอกแม่เขา"
"ชุดนี้ก็ได้ครับ"
"เอ็งนี่ตาแหลมมากชุดนี้ร่วม สองร้อยล้านเชียวนะ ตกลงชุดนี้ใจตรงกันเลย พ่อกับแม่แกก็ชอบชุดนี้
แกไม่เป็นอะไรแล้ว มีแฟนคอยดูแลพ่อก็สบายใจ ว่างวันไหนไปเลือกเรือนหอด้วยกัน พ่อจะได้รีบสร้างให้แกทั้งสองคน"
"ไม่ต้องสร้างเลยค่ะคุณลุง บ้านที่หนึ่งอยู่ก็ใหญ่กว้างขวางอยู่แล้ว พ่อหนึ่งซื้อไว้สองหลังติดกัน"
"ใช่..ใช่ครับ กว้างมากผมคุยกันแล้วว่าถ้าแต่งงานผมจะย้ายมาอยู่กับเธอที่บ้านหลังนี้"
"ไม่เอาเรือนหอก็ได้ ลุงเปลี่ยนที่ดินกับเงินสดแถมหุ้นให้อีกทดแทน
ให้ก็แล้วกัน พ่อกลับก่อนนะ เวลาสามเดือนจะทันเตรียมงานไหม
แกหายป่วยก็พาแฟนไปให้พี่เขาวัดตัวเตรียมตัดชุดเจ้าสาว พี่แกบอกว่าจะทำให้สุดฝีมือเลย พ่อไปนะ"
หลังที่วิบูลย์กลับออกไป อริสาหันมาเล่นงานวิพุธ
"คุณรีบแก้ปัญหาด้วยมันบานปลายใหญ่โตแล้ว"
"ไม่เห็นต้องแก้ปัญหาอะไร แต่งก็แต่งตามใจพ่อ ผมได้เจ้าสาวถูกใจแล้ว ไม่ขัดใจพ่อ"
"แต่ฉันไม่ถูกใจ ไหนคุณบอกว่ายังไม่อยากแต่งงาน อยากเป็นอิสระไง"
"ตอนนั้นกับตอนนี้มันเปลี่ยนแปลงได้ไม่เห็นมีปัญหาอะไร"
วิบูลย์เดินกลับเข้ามาใหม่ อริสารีบเปลี่ยนมานั่งข้างวิพุธ
"พ่อลืมบอกไปว่า แหวนที่เจ้ากลางเอามาหมั้นวงมันเล็กไป วันแต่งแม่เขาจะเปลี่ยนให้ใหม่เอาสักห้ากะรัตพอไหม ถ้าไม่พอก็เปลี่ยนได้ พ่อแม่ชอบที่แกเลือกเจ้าสาวถูกใจพ่อแม่ ทุ่มเต็มที่ไม่ต้องเป็นห่วง"
วิพุธมองมาทางอริสายิ้มอย่างสบายใจ
"อย่าโมโหไปเลย คุณมาช่วยกันวางแผนว่าจะไปฮันนีมูนที่ไหนดี"
อริสาโกรธจัดเตรียมถอดแหวนออก จะวางให้ที่เตียง แต่วิพุธไม่ยอมให้ถอดออกมา สุดท้ายอริสาไม่สามารถถอดแหวนออกมาได้ จึงเดินออกไปทันที ไม่ทันที่วิพุธจะเรียกไว้ทัน
อริสาเดินสวนกับพยาบาลเรียกหา จึงหันไป
"คุณหมอบอกว่าคนไข้ไม่เป็นอะไรแล้วให้กลับบ้านได้เลย เชิญคุณไปชำระค่าใช้จ่ายที่การเงินได้เลย อีกประเดี๋ยวจะเอายากินไปให้ที่ห้อง"
อริสาเดินกลับมาที่ห้องคนไข้
คุณได้กลับบ้านแล้วเตรียมบัตรชำระเงินด้วย
คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เลย"
ผมไม่มีชุดเปลี่ยน บัตรเครดิตก็ไม่ได้เอามา คุณออกให้ก่อน เดี๋ยวผมโอนคืนให้เป็นตัวผมดีไหม จะให้ผมใส่ชุดอะไรกลับไป"
"ทำไมฉันต้องมาซวยกับคุณตลอด ค่าใช้จ่ายฉันออกให้ก่อนก็ได้เดี๋ยวบวกดอกเบี้ย"
"เสื้อผ้าผมเอาที่ไหนใส่"
อริสาเปิดตู้มีแต่ชุดน้องชายวางสุมอยู่
"คุณใส่ชุดของน้องชายฉันได้ไหม"
"น้องคุณผอมกะร๋อง ผมตัวใหญ่กว่า ผมจะใส่ได้อย่างไร"
"ชุดวันที่คุณใส่มาอยู่ไหน"
"ผมจะรู้ได้ไง คุณเอากลับไปไม่ใช่หรือ คุณกลับไปเอาชุดให้ผมได้ไหม"
"ฉันไม่มีกุญแจห้องคุณ"
"วันก่อนคุณยังมีปัญญาเปิดห้องผมได้ ถ้าไม่ได้ก็ให้ผมไปค้างบ้านคุณก็ได้ ผมกินไม่เปลือง"
"ไม่มมม...ได้ดดด...!!!! ฉันอยู่คนเดียว"
"แล้วจะให้ผมทำอย่างไร"
"คุณโทรไปบอกพ่อคุณ พี่สาวคุณให้มาจัดการ"
"เขาไม่มาหรอก เขารู้ว่าแฟนผมต้องจัดการให้ได้"
"รอก่อนฉันไปซื้อชุดให้คุณก็ได้"
อริสาหายไปพักใหญ่ก็หาชุดมาเปลี่ยนให้
นี่คุณมันชุด รปภ ของบริษัทคุณ "
"ก็ใช่บริษัทฉันใกล้ที่สุดที่ฉันจะหามาให้ได้ จะใส่หรือไม่ก็ตามใจ"
"ใส่ก็ได้ คุณไปส่งผมที่คอนโดด้วยนะ"
หลังชำระเงินได้รับยา อริสาก็พาวิพุธ เดินลงมา มีคนมองวิพุธแบบขำ ๆ
"คุณจงใจแกล้งผมใช่ไหม"
"ไม่ได้แกล้ง แถวนี้ไม่มีร้านขายเสื้อผ้า ฉันก็แก้ปัญหาได้แค่นี้"
"ไม่เป็นไรใครเขาจะมองผมไม่เดือดร้อน"
อริสาขับรถมาส่งวิพุธแต่เข้าห้องไม่ได้ เพราะไม่มีกุญแจห้อง อริสาจึงโทรไปขอกุญแจสำรอง
"ขอโทษด้วยค่ะ หัวหน้าที่ดูแลเก็บกุญแจสำรองเธอลายาวกลับไปต่างหวัดหลายวัน ไม่มีใครหยิบออกมาได้ค่ะ ต้องรอพี่เขาคนเดียว"
อริสาโมโหที่วันนี้เจอแต่ปัญหา
"ฉันไปส่งคุณที่บ้านพ่อคุณนะ"
"ก็ได้ครับคุณคู่หมั้น"
เมื่อไปถึงปรากฎว่าบ้านปิดสนิท รปภ แจ้งว่า
"ท่านทั้งสองคนเพิ่งออกไปขึ้นเครื่อง สั่งไว้ว่าไปเที่ยวต่างประเทศครับ สั่งไว้ว่าอีกสิบวันถึงจะกลับมา"
"เหลือที่สุดท้ายบ้านพี่สาวคุณ ฉันหมดแรงแล้วคุณโทรบอกไปด้วยว่าฉันจะพาคุณไปส่ง"
วิพุธโทรไปหาพี่สาวทันที
"กลางมีอะไรหรือ พี่ไม่อยู่บ้านพาลูกมาด้วย ยายเล็กคลอดลูกคนแรก พี่มาเยี่ยม มาอยู่เป็นเพื่อนน้องอีกหลายวันถึงจะกลับ“
"คุณได้ยินแล้วใช่ไหม มีทางเดียวคือ ผมต้องไปพักบ้านคุณ"
"ไม่ได้ คุณมาพักบ้านฉันไม่ได้ น้องฉันเขาไปออกค่ายกับทางมหาวิทยาลัย เขาโทรบอกฉันเมื่อเช้านี้ให้เก็บเสื้อผ้าเขาไปด้วย"
ยังไงผมก็ต้องไปพักบ้านคุณก่อนอยู่ดี จะให้ผมไปพักที่ไหน คุณไปหาซื้อชุดให้ผมใส่สักสองสามวัน คงต้องวานคุณขับรถไปส่งผมที่ทำงานด้วย"
"เรื่องรถฉันสละให้คุณเอาไปใช้ได้เลย"
"ก็ดี ผมขับรถรับส่งคุณให้ก็แล้วกัน เพราะยังไงผมก็ต้องอาศัยพักบ้านคุณไปก่อนหลายวัน"
อริสาทั้งโมโห ทั้งเหนื่อยจนพูดไม่ออก นั่งนิ่งเงียบในรถไม่พูดอะไร หันมาพูดเสียงเรียบเฉย
ฉันเหนื่อยมากวันนี้ไม่ได้เข้าบริษัททำงาน ออกไปหาซื้อของกินให้คุณหลายแห่งตามที่พี่สาวคุณบอก ไปห้างซื้อมือถือมาให้ใช้ ยังมาวุ่นวายกับเรื่องของคุณ ต้องออกจากโรงพยาบาล ขับรถตะเวนหลายแห่งหาที่พักให้คุณ ฉันหมดแรงคุณขับเองเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว จะไปพักบ้านฉันก็ได้ ฉันไม่รู้จะพาคุณไปไว้ที่ไหน นี่บัตรของฉัน มีหลายใบคุณพกไว้ใช้ก่อน ฉันให้ใบที่ไม่จำกัดวงเงินกับคุณ“
วิพุธ มองหน้าอริสา รับรู้ว่าเธอเหน็ดเหนื่อยจริง
วิพุธรวบมือของอลิสาขึ้นมาจุมพิต
”ผมขอโทษจริง ๆ ไม่คาดคิดว่ามันจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ผมไม่ได้คิดแกล้งอะไรคุณ ผมไม่รบกวนคุณแล้ว ผมจะไปหาที่พักเองดีกว่า“
”คุณยังไม่หายดีเพิ่งค่อยยังชั่ว ฉันไม่ใจร้ายปล่อยคุณไปแบบนี้ ไปค้างบ้านฉันดีกว่า ยังมีคนดูแลคุณช่วงที่ฉันมาทำงาน“
”ก็ได้ตามคุณบัญชา ผมจะเชื่อฟังคุณอย่างดี รับรองไม่กวนใจคุณ ผมพูดจริง ๆ ที่ผ่านมาผมเห็นคุณเครียด จึงแหย่คุณให้ลืมเรื่องงาน“
อริสาหันมามองวิพุธ น้ำตาไหลทะลัก ร้องไห้ไม่หยุด วิพุธดึงริสาเข้ามากอด ก้มลงจุมพิต
”ผมชอบคุณจริง ๆ อยากแต่งงานกับคุณ ครั้งนี้ผมไม่ได้พูดเล่น“
อริสาตกใจผลักวิพุธ ออกไป
“อย่ามายุ่ง ฉัน ไม่ไว้ใจคุณ เพราะคุณเอาเปรียบฉันหลายครั้งแล้ว ที่คุณถือโอกาสแบบนี้และฉันโต้ตอบกับคุณไม่ได้”
“วิพุธ เปิดรถออกมา ผมขอโทษถ้าคุณคิดว่าผมคิดเอาเปรียบคุณ ”
“คุณวิพุธจะไปไหน คุณไม่มีที่พัก ฉันปล่อยคุณไปไม่ได้ ยังไงฉันก็ยังรักษาคำพูดที่ต้องแสดงว่าฉันเป็นคู่หมั้นคุณ ตอบแทนที่คุณหาที่เรียนให้น้องชายฉันได้เรียนฟรี ทำหน้าที่แค่นี้ไม่ต้องห่วงฉันรักษาคำพูด คุณขึ้นรถมา เรายังต้องทำหน้าที่ตามกันให้จบตามสัญญา”
วิพุธเปิดประตู้ขึ้นรถ
“ตกลง ผมถือว่าคุณรักษาสัญญา คุณก็ลืมคำพูดของผมไป ถือว่าไม่ได้ยิน”
ทั้งสองคนนั่งรถกันไป ไม่ยอมพูดกันจนถึงบ้านพักของอริสา
“คุณพักห้องน้องชายฉันได้ไหม เดี๋ยวฉันไปเอาชุดนอนของพ่อมาให้ใช้ชั่วคราว พรุ่งนี้ฉันจะออกไปซื้อชุดมาให้คุณใช้”
“ผมไปหาเองก็ได้ไม่ต้องรบกวนคุณ”
“คุณจะออกไปอย่างไร คุณไม่มีชุดใส่ รออยู่นี่แหละรอห้างเปิด ฉันจะรีบไปซื้อมาให้”
“ตามใจคุณ ขอบคุณมาก"
"คุณอย่าลืมกินอาหาร กินยาตามหมอสั่ง ฉันจะรีบไปหาซื้อชุดมาให้คุณใส่ไปทำงานในวันนี้"
ธ กฤตยา
2569
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
