6 เม.ย. เวลา 00:25 • นิยาย เรื่องสั้น

👻 “คืนหลงทางบนเกาะร้าง…เกาะหลีเป๊ะ”

เรื่องนี้เกิดที่ เกาะหลีเป๊ะ
เกาะสวย น้ำใสระดับโลก…แต่บางมุม “ไม่ใช่ที่ของคนเป็น”
🌅 จุดเริ่มต้น
ผมกับเพื่อนอีก 3 คนไปเที่ยวหลีเป๊ะ
กลางวันคือสวรรค์เลย น้ำใส ทะเลสวย
แต่คนท้องถิ่นเตือนว่า
“อย่าไปเดินเล่นตอนดึก…โดยเฉพาะฝั่งเงียบๆ”
แน่นอน…พวกผมไม่ฟัง 😏
🌙 คืนที่เริ่มผิดปกติ
ประมาณ 4 ทุ่ม
พวกผมเดินไปชายหาดอีกฝั่งหนึ่งของเกาะ
ฝั่งที่ไม่มีรีสอร์ต ไม่มีไฟ มีแค่ป่าและทะเล
ตอนแรกก็ปกติ
แต่สักพัก…
ผมเริ่มรู้สึกเหมือน “มีคนเดินตาม”
เสียงทรายยุบ “กรอบ…กรอบ…” ตามจังหวะเท้า
พอหันไปดู
ไม่มีใคร
🪵 ทางที่ไม่ควรเข้า
เพื่อนคนหนึ่งเห็นทางเดินเล็กๆ เข้าป่าริมทะเล
มันบอกว่า “ลองเข้าไปดูไหม”
ตอนนั้น…เหมือนมีอะไร “ดึงดูด” ให้เข้าไป
ยิ่งเดินเข้าไป
เสียงทะเลยิ่งเงียบลง
แทนที่ด้วย…
เสียง “คนคุยกันเบาๆ”
เหมือนมีหลายคน
แต่ฟังไม่ออกว่าเขาพูดอะไร
😨 สิ่งที่เห็น
อยู่ๆ เพื่อนผมหยุดเดิน
แล้วชี้ไปข้างหน้า
ผมมองตาม…
เห็น “คนกลุ่มหนึ่ง” ยืนหันหลังให้
ใส่เสื้อผ้าเหมือนชาวประมงเก่าๆ
ยืนเรียงกันเงียบๆ
ไม่มีใครขยับ
ไม่มีใครพูด
เหมือน “ไม่ได้มีชีวิต”
💀 วินาทีที่รู้ว่าไม่ใช่คน
ผมตัดสินใจตะโกนถาม
“พี่ครับ มาทำอะไรกันครับ”
ไม่มีเสียงตอบ
แต่…
คนหนึ่ง “ค่อยๆ หันหัวมา”
ช้า…ผิดธรรมชาติ
แล้วผมเห็นหน้า
หน้าเขา “ซีด เทา เหมือนศพแช่น้ำ”
ตาไม่มีแวว
ปากขยับ…
แต่ไม่มีเสียงออกมา
🏃‍♂️ หนีไม่ออก
พวกผมหันหลังวิ่งทันที
แต่ยิ่งวิ่ง…ยิ่งเหมือนทางมัน “วน”
เดินกลับทางเดิม แต่ไม่เจอชายหาด
แล้วเสียงพวกนั้นเริ่มดังขึ้น
“อยู่ด้วยกันก่อน…”
“อย่าเพิ่งกลับ…”
🌊 ทางออกเดียว
จู่ๆ เพื่อนอีกคนตะโกน
“ได้ยินเสียงน้ำไหม!?”
พวกผมหยุดฟัง
เสียงคลื่น…ดังขึ้นอีกครั้ง
เลยวิ่งตามเสียงนั้น
พอทะลุป่าออกมาได้…
เจอชายหาด
แต่ไม่ใช่ที่เดิม
เป็นอีกฝั่งหนึ่งของเกาะ
🚨 ความจริงที่รู้ทีหลัง
วันรุ่งขึ้น
ผมไปถามคนท้องถิ่น
เขานิ่งไปพักหนึ่ง…แล้วบอกว่า
บริเวณนั้น
เคยมี “เรือประมงล่ม”
ตายทั้งลำ
และมีคนบอกว่า
“วิญญาณยังวนอยู่…หาคนไปอยู่ด้วย”
🕯️ ตอนจบ
ก่อนกลับ ผมหันไปมองป่าตรงนั้นอีกครั้ง
ผมสาบานว่า…
ผมเห็น “คนยืนเรียงกัน” อยู่ไกลๆ
แล้วหนึ่งในนั้น…
กำลัง “ยกมือเรียกผม”
โฆษณา