คนอกตัญญูในสายตาใคร
ในบ้านหลังนั้น มีลูกสี่คน
แต่มีแค่ “ฉัน” คนเดียว…ที่อยู่ข้างแม่ตอนป่วย
กลางคืนที่คนอื่นหลับ ฉันเช็ดตัวให้แม่
กลางวันที่คนอื่นไปทำงาน ฉันป้อนข้าว ป้อนยา
เสียงบ่น เสียงเหวี่ยง ฉันรับไว้หมด เพราะคิดแค่ว่า
“เดี๋ยวแม่หาย…ทุกอย่างคงดีขึ้น”
แต่วันที่แม่หายดี…
ฉันกลับเป็นคนที่ “ไม่สำคัญ” อีกต่อไป
พวกเขากลับมา
พร้อมรอยยิ้ม…และเอกสาร
ที่ดิน เงิน
ถูกแบ่งกันอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีชื่อฉันอยู่ในนั้น
ไม่มีใครเรียกฉันไปคุย
ไม่มีใครถามฉันสักคำ
มีแค่คำพูดสั้น ๆ จากคนเป็นแม่
“จะเอาอะไรอีก”
วันนั้น ฉันไม่ได้ร้องไห้
แค่รู้ว่า…ฉันไม่เหลือ “ใคร” อีกแล้ว
ฉันเดินออกมาเงียบ ๆ
พร้อมคำครหาจากชาวบ้าน
“อกตัญญู”
“ทิ้งแม่”
“เห็นแก่ตัว”
ฉันไม่เคยอธิบาย
เพราะคนที่ไม่เคยอยู่ในบ้านหลังนั้น…ไม่มีวันเข้าใจ
เวลาผ่านไป
ฉันมีชีวิตของตัวเอง แม้จะไม่ได้สบาย แต่ก็ “สงบ”
ส่วนบ้านหลังนั้น
ไม่เคยสงบอีกเลย
ความอยาก…เริ่มกัดกินกันเอง
จากพี่น้อง
กลายเป็นคนแปลกหน้า
ทะเลาะ
ฟ้องร้อง
แย่งชิงแม้กระทั่งของที่เคยแย่งมาจากฉัน
จนวันหนึ่ง…
พี่สาวคนโตตาย
บ้านที่เคยอยากได้…กลับกลายเป็นหนี้ก้อนโต
คนที่เคยร่วมหัวกัน กลับหันมาแย่งกับพี่เขย
เหมือนสัตว์ที่ไม่เคยอิ่ม
ฉันนั่งมองข่าวพวกเขา
เงียบ ๆ
ไม่มีความสะใจ
มีแค่ความรู้สึกเดียว
“สมเพส”
บางที…
การไม่ได้อะไรเลยในวันนั้น
อาจเป็นโชคดีที่สุดในชีวิตฉัน
เพราะฉันไม่ต้อง “รับกรรม” แบบพวกเขา
และสุดท้าย
คนที่ถูกเรียกว่า “อกตัญญู”
อาจเป็นคนเดียว
ที่หลุดออกมาจากนรกได้จริง ๆ
ความสุขที่แท้คือ ความสงบ ความพอดี
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
