ริมสายน้ำเหงา
ริมสายน้ำลมร้อนยังอ่อนแผ่ว
เก้าอี้แน่วแนบแน่นิ่งไม่หวั่นไหว
ใบไม้บดบังแสงแดดทอเงาพลัน
คล้ายใจฉันยังเศร้ายังเหงาต่อไป
ความว่างเปล่าบนที่นั่งไร้ผู้ครอง
เหมือนใจเฝ้าคอยอย่างถอยหนี
เสียงน้ำไหลคล้ายปลอบคำคนดี
ที่วันนี้เหลือเพียงเงาและเงียบงัน
แสงแดดแผดเผาร้อนไม่สิ้นสุด
เหมือนใจรุดร้อนลึกยากแปรผัน
เก้าอี้เดิมที่เดิมยังคงอยู่ทุกคืนวัน
ยังรอคนๆนั้นแม้รู้ว่าไม่มีทางมา
ความรักแรกๆก่ะหวานจัดไม่บันยะบันยังเยี่ยงนี้
แดดที่แผดเผาอาจทำให้ผิวกายร้อนระอุแต่ความคิดถึงต่างหาก
ที่เผาใจให้แห้งผากเหมือนเก้าอี้
ที่ยังอุ่นจากแสงอาทิตย์ทั้งที่ไม่เคยมีใครนั่งเลย
“ในวันที่โลกหมุนไวเกินไป
และใจเราพังทลายลงมานั้น
การนั่งนิ่งๆมองสายน้ำไหล
อาจเป็นยารักษาที่ดีที่สุด
โดยไม่จำต้องให้ใครมาซัก
มาถามเล่าอาการและไม่ต้อง
เสียเงินสักบาทเลย"
แรกๆเส้นทางของความรักก่ะเหมือนมีแต่ดอกไม้เรียงราย
บางครั้งการรอคอยไม่ใช่การ
หวังให้ใครกลับมาแต่เป็นการยอมรับว่าที่ตรงนั้นเคยมีความหมายมากแค่ไหน
แค่แผ่นไม้ผูกเชือกแกว่งไปมาก็มีความหมายกับใครบางคนที่เคยไปนั่งให้ใครบางคนแกว่งไกว
และสุดท้าย
เก้าอี้โอบเราก็ยังคงอยู่ที่เดิม
เหมือนหัวใจที่ยังเลือกจะรอ
แม้จะรู้ดีว่าอาจไม่มีใครกลับ
มาอีกแล้วก็ตาม
บะจ้ายโง่ที่รักมากขนาดนั้น
และบะได้โง่ดอกที่รักมากเกินไป
เข้าใจว่าผ่านไปแล้วแต่ยังจำ
บะยอมลืม
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
