ชาชัก…ชักเพื่ออะไร? แล้วทำไมถึงหวานขนาดนี้
เวลาที่ผู้เขียนได้แวะไปร้านขนมอินเดียแถวพาหุรัด ผู้เขียนมักจะนิยมสั่งกุหลาบจามุน 2 ลูก กับราสมาลัย 1 ลูกมากินคู่กับชามาซาล่า แน่นอนว่าชานมร้อน ๆ หอมกลิ่นเครื่องเทศที่มีรสชาติเผ็ดนิด ๆ กินคู่กับขนมหวานมันก็เพลิน ๆ อยู่ แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าชามาซาล่านี่แหละที่เป็นต้นกำเนิดของ “ชาชัก” ที่ใครหลายคนชื่นชอบ
ครั้งหนึ่งมิตรสหายชาวตรังกานูของผู้เขียนเคยบ่นว่าชาชักเป็นอะไรที่ไม่ดีต่อสุขภาพเอาซะเลย เพราะมันแสนจะว้านหวาน แต่อันที่จริงแล้วความหวานของชาชักนี้ มันมีที่มาที่สามารถเชื่อมโยงไปได้ถึงเมื่อคราวความแร้นแค้นยุคสงครามโลกได้ด้วย
ตอนที่บรรพบุรุษของชาชักอย่าง “ชามาซาล่า” เดินทางมาถึงมลายูพร้อม ๆ กับชาวอินเดียที่อพยพมาหลังจากที่อังกฤษได้ยึดครองมลายู มันก็เป็นชามาซาล่าเพียว ๆ ที่เป็นชานมหอมกลิ่นเครื่องเทศ รสไม่ได้หวานมาก วางแผงขายให้คนงานสวนยางมาดื่ม อย่างไรก็ดี สถานการณ์ทางเศรษฐกิจในช่วงสงครามโลกก็ได้ส่งผลให้ชามาซาล่าเกิดการเปลี่ยนแปลง
ชาวอินเดียเหล่านี้ใช้ผงชาที่ราคาถูกและมีรสชาติขมกว่าปกติมาใช้ในการชงชา ซึ่งแน่นอนว่าในเมื่อมันขมก็คงไม่มีใครอยากกิน ชาวอินเดียเลยใช้วิธีการใส่ “นมข้นหวาน” เข้าไปกลบความขมนั้น นั่นเองที่ทำให้รสของชาชักมันว้านหวานเสียยิ่งกระไร
ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมชาชักต้องชักนั้น หลัก ๆ เลยเขาว่าชักให้เกิดฟอง ไปจนถึงการเทให้ส่วนผสมมันเข้ากัน นอกจากนี้แล้วในแง่ของวิทยาศาสตร์นั้นระบุว่า เมื่อนมได้รับความร้อนจากชา โปรตีนในนมจะเกิดปฏิกิริยา โดยโปรตีนที่ไม่ชอบน้ำจะจับกับอากาศ ส่วนโปรตีนที่ชอบน้ำจะจับกับของเหลว ก่อให้เกิดฟอง โปรตีนหลักที่มีบทบาทสำคัญคือ เคซีนที่มีมากถึง 80% ซึ่งเคซีนสามารถคลายตัวได้ง่ายเมื่อได้รับแรงตีหรือความร้อนนั่นเอง การชักชาก็เหมือนกับการตีส่วนผสมให้เข้ากัน พร้อม ๆ กับเพิ่มอากาศเข้าไปเกิดเป็นชาที่มีเอกลักษณ์ขึ้นมา
ส่วนที่เขาว่ากันว่าชักชาจะทำให้ชาอร่อยขึ้นนั้น จริงไหมไม่รู้ ส่วนตัวแล้วแยกไม่ออกเหมือนกันว่าต่างกันอย่างไรนอกจากที่มีฟอง คิดว่าน่าจะเป็นแล้วแต่ลิ้นคนมากกว่า ส่วนตัวแล้วก็ไม่ได้กินบ่อยขนาดนั้น แต่ก็ยอมรับว่าบางเจ้าก็ทำออกมาได้หวานชื่นใจอยู่เหมือนกัน
#จานโปรด #ชาชัก #ไทย #มาเลเซีย #สิงคโปร์ #BBL #BangkokBank #ธนาคารกรุงเทพ
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
