ขอแยกคำตอบเป็น 2 ส่วนคือเรื่องการอยากช่วยคน กับคนที่เสแสร้ง
จำได้ว่าเคยมีนักมานุษยวิทยาคนหนึ่งเคยบรรยายว่า หลักฐานของอารยธรรมมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดไม่ใช่สิ่งก่อสร้างหรือสิ่งประดิษฐ์อะไร แต่เป็นซากกระดูกของมนุษย์พิการคนหนึ่งที่ “แก่ตาย”
เพราะถ้าสัตว์พิการมันจะอดตายหรือไม่ก็กลายเป็นเหยื่อของนักล่า มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่มีความเห็นอกเห็นใจมนุษย์คนอื่นและมีศักยภาพพอที่จะดูแลสมาชิกที่พิการได้ สองสิ่งนี้คือองค์ประกอบสำคัญของมนุษย์ที่แปลว่าผู้มีจิตใจสูง
ความรู้สึกอยากช่วยคนอื่นที่เดือดร้อนจึงน่าจะเป็นเรื่องธรรมดา มันอยู่ในวิวัฒนาการของเรา
แต่ธรรมชาติมนุษย์บางคนก็เห็นแก่ตัว บ้างจึงเสแสร้งแกล้งทำเพื่อให้ตัวเองเอาเปรียบคนอื่นที่มีจิตใจสูงได้แม้นิดหน่อยก็เอา การช่วยเหลือผู้อื่นจึงจำเป็นต้องกำกับเมตตาด้วยปัญญาคืออุเบกขาเสมอ
เมตตาที่ปราศจากปัญญาเกำกับจึงป็นแค่สัญชาตญาณเดิมของมนุษย์ ยังไม่ใช่บุญ
คำแนะนำที่เคยได้รับมาจึงมี 2 ข้อคือ
- 1.ให้รักษาจิตใจที่เมตตาแต่
- 2.อย่ากระโดดเข้าไปช่วยอะไรใครง่าย ๆ ให้คิดก่อนเสมอ
บางทีคนมันชินก็จะยากหน่อย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
