Blockdit Logo (Mobile)
มุมนิยายธุรกิจ
•
13 เม.ย. เวลา 00:00 • ธุรกิจ

บทที่ 49 : เงาของยักษ์ — ราคาวัตถุดิบโลกถีบตัวสูงขึ้นขณะที่คู่แข่งยักษ์ใหญ่เตรียม...

หั่นราคาลง 42% กำไร 3 เซนต์ ต่อก้อนที่เคี่ยวกรำมาตลอดสองปี กำลังถูกท้าทายด้วยยักษ์ใหญ่ที่ชื่อว่าซูเปอร์มาร์เก็ต ถ้าสะสมกระแสเงินสดไม่มากพอ วันที่ประตูบานยักษ์เปิดออกคือจุดจบของกิจการ
1
วินัยที่สร้างมาตลอดสองปี กำลังจะถูกใช้เดิมพันเพื่อการยืนระยะ...
ฤดูหนาว 1954
ในขณะที่ภายในโรงอบของ Owen และร้าน The Vale Bakery กำลังปรับจังหวะการทำงานให้เป็นหนึ่งเดียว ทว่าบนที่ดินผืนใหญ่ตรงหัวมุมถนนสายหลักที่เชื่อมจากชุมชนเก่าเข้าสู่หมู่บ้านจัดสรร ความเคลื่อนไหวบางอย่างก็เริ่มดึงความสนใจของชาวเมือง พื้นดินที่เคยเป็นทุ่งกว้างถูกล้อมด้วยรั้วไม้สังกะสีมิดชิด ป้ายไม้ขนาดมหึมาถูกตั้งขึ้นท้าทายลมหนาวที่พัดผ่านหมอกยามเช้า ตัวอักษรบนนั้นได้ประกาศการมาถึงของยักษ์ใหญ่ที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมการซื้อของชาว Norvale ไปตลอดกาล:
“Inter-Continental Retail: ซูเปอร์มาร์เก็ตเต็มรูปแบบจากเมืองหลวง — Coming Soon”
Leon ดับเครื่องยนต์รถ Moped คู่ใจ เสียงเครื่องยนต์สูบเดียวไอสำลักก่อนจะเงียบสนิท เขาหยุดยืนมองป้ายนั้นขณะจอดพักรถตรงหัวมุมที่ต้องผ่านไปส่งของทุกวัน เขาพูดเสียงต่ำโดยไม่หันมอง Owen ที่ขี่ตามกันมาติดๆ
“เขามาจริง... มาปักป้ายดักหน้าทางเข้าหมู่บ้านเลย”
“อีกตั้งสามปี” Owen ตอบเรียบๆ พลางขยับผ้าพันคอ “ที่ผืนใหญ่ขนาดนั้น กว่าจะวางฐานรากเสร็จเราคงอบขนมปังไปอีกเป็นล้านก้อน”
แต่คำพูดของ Owen ดูจะประเมินต่ำไป เพียงสัปดาห์ถัดมา เสียงเครื่องจักรขุดดินดังสนั่นไปทั่วบริเวณ หลุมแรกถูกขุดลงไปในชั้นดินที่แข็งตัว แผนผังอาคารเริ่มปรากฏชัดบนผืนดินรกร้าง
---
ปี 1955
ระบบบัญชีและการผลิตที่ Ethan และ Clara วางไว้เริ่มแสดงอานุภาพในการพยุงกิจการ ปริมาณฟืนที่ใช้ต่อก้อนลดลงจากการจัดลำดับการอบที่ต่อเนื่องจนความร้อนไม่สูญเปล่า และการจัดการ "เศษแป้งทิ้ง" ให้กลายเป็นศูนย์ช่วยอุดรอยรั่วที่เคยไหลทิ้งไปอย่างไร้ค่า ทว่าในขณะที่พวกเขารีดประสิทธิภาพภายในจนสุดตัว ราคาวัตถุดิบในตลาดโลกกลับถีบตัวสูงขึ้นตามสภาวะเศรษฐกิจที่ผันผวน
กำไรของโรงอบที่นิ่งอยู่ที่ 3 เซนต์ ต่อก้อน อย่างมั่นคงนั้น แท้จริงแล้วคือชัยชนะท่ามกลางสมรภูมิราคา เพราะในขณะที่โรงอบอื่นต้องยอมหักกำไรตัวเองทิ้งหรือขึ้นราคาจนเสียลูกค้า แต่ Owen กลับใช้ส่วนต่างที่ประหยัดได้จากการลดเศษแป้งและค่าฟืน มาหักล้างกับราคาแป้งและค่าขนส่งที่แพงขึ้นได้พอดี ตัวเลข 3 เซนต์จึงไม่ใช่ความย่ำอยู่กับที่ แต่คือการรักษาฐานที่มั่นไว้อย่างเหนียวแน่นที่สุด
ขณะที่สมุดบัญชีของร้าน Vale Bakery เริ่มหนาขึ้นด้วยกำไรจากขนมพรีเมียมที่ผลิตได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย พวกเขายังไม่ได้มั่งคั่งในชั่วข้ามคืน แต่ท่ามกลางลมหนาวที่พัดพาเอาฝุ่นผงจากการก่อสร้างซูเปอร์มาร์เก็ตตรงหัวมุมถนนมาถึงหน้าโรงอบ หัวใจของ Owen และ Leon กลับไม่สั่นไหวอีกต่อไป เพราะพวกเขารู้ดีว่า "ระบบที่รัดกุม" ทำให้พวกเขามีหน้าตักที่มองเห็นชัดเจน และหนาพอจะยืนระยะได้ในสงครามที่กำลังจะมาถึง
ขณะที่ตัวเลขในมือ Clara สวยงามขึ้น โครงเหล็กของซูเปอร์มาร์เก็ตก็สูงขึ้นท้าทายสายตาเช่นกัน ฤดูใบไม้ผลิปีนั้น ชาวเมืองเริ่มเห็นโครงสร้างชั้นหนึ่ง กลางปีเห็นชั้นสอง และก่อนที่หิมะแรกของปลายปีจะตก หลังคาผืนใหญ่ก็ถูกปิดทับจนมิด
---
ปี 1956
เดิมทีชาวเมืองสบประมาทว่าโครงการใหญ่ขนาดนี้ต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 3-4 ปี แต่เทคโนโลยีการก่อสร้างสมัยใหม่จากเมืองหลวงที่อยู่ห่างออกไป 350 กิโลเมตร กลับทำลายคำปรามาสนั้นลงอย่างสิ้นเชิง กลางปี 1956 ผนังอิฐภายนอกถูกฉาบเรียบและทาสีขาวสะอาด กระจกบานยักษ์ใสวาวเริ่มถูกลำเลียงมาติดตั้ง เพียงสองปีเศษ อาคารหลังนั้นก็เกือบสมบูรณ์แบบ
George ที่ขับรถส่งขนมผ่านหน้าไซต์ก่อสร้างทุกวัน เอ่ยกับ Gabriel ขณะขนตะกร้าขนมปังขึ้นรถ “เขามีที่จอดรถใหญ่กว่าพื้นที่ร้านค้าในหมู่บ้านเราทั้งแถบรวมกันอีกนะ Gabriel แถมในนั้นไม่ได้มีแค่ของสด เห็นว่าจะมีขนมปังห่อพลาสติกจากโรงงานในเมืองหลวงมาลงด้วย ราคาถูกกว่าเราเกือบครึ่ง... ใครจะทนไหว”
Clara วางหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าลงบนโต๊ะไม้ ในนั้นมีโฆษณาหน้าคู่โชว์ภาพวาดลายเส้นของ "รถเข็นโลหะ" ที่ลูกค้าสามารถเดินเลือกหยิบสินค้าได้เองโดยไม่ต้องรอคนขายหยิบให้ เธอพึมพำกับ Ethan “ดูนี่สิ Standard loaf จากโรงงานอุตสาหกรรมราคาแค่ 7 เซนต์ ต่อก้อน ในขณะที่หน้าร้านเราต้องขาย 12 เซนต์ เพื่อรักษากำไรขั้นต้น... ส่วนต่างเกือบ 42% นี่มันคือปืนใหญ่ที่เล็งมาที่ร้านของเราชัดๆ”
Ethan พยักหน้าช้าๆ มองออกไปที่โครงสร้างมหึมาฝั่งตรงข้าม “นั่นแหละพลังของพวกที่ทำทีละเยอะๆ ยิ่งเขาผลิตมหาศาล ต้นทุนต่อชิ้นเขาก็ยิ่งถูกลงจนเราสู้ไม่ได้”
Owen มองเตาอิฐของตัวเองที่ให้รสชาติเป็นเอกลักษณ์ แต่มันมีขีดจำกัดด้านปริมาณที่ชัดเจน ตลอดสองปีที่ผ่านมาพวกเขาทำได้เพียงสิ่งเดียวคือ เคี่ยวกรำคุณภาพให้สูงที่สุดเพื่อให้ลูกค้าติดใจ และสะสมกระแสเงินสดเตรียมรับแรงกระแทก
พวกเขาไม่รู้ว่าเมื่อประตูบานนั้นเปิดออก ยอดขายจะวูบหายไปเท่าไหร่ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือ หากไม่มีสองปีแห่งการสร้างวินัยนี้ พวกเขาคงพังทลายไปตั้งแต่วันที่เห็นเพียงเงาของโครงเหล็ก
ปลายปี 1956 ไฟในอาคาร Inter-Continental Retail ถูกเปิดทดสอบเป็นครั้งแรก แสงสีขาวจ้าจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ส่องทะลุกระจกบานสูงออกมา สว่างเสียจนมองเห็นได้จากหน้า The Vale Bakery ในคืนที่ฟ้ามืดสนิท
Leon ยืนกอดอกมองแสงสีขาวโพลนนั้น Owen เดินออกมาหยุดยืนข้างๆ ในมือถือสมุดจดบันทึกยอดส่งของวันถัดไป ทั้งคู่ไม่ได้พูดถึงกำไร 3 เซนต์ หรือความภูมิใจในอดีต แสงไฟส่องกระทบใบหน้าจนเห็นริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าตลอดสองปีที่ผ่านมา
Owen ยื่นสมุดให้ Leon ดูตัวเลขกระแสเงินสดสุทธิที่ถูกขีดเส้นใต้ไว้ด้วยหมึกสีเข้ม Leon พยักหน้าเพียงครั้งเดียว ก่อนจะเดินไปคว้าคันสตาร์ทรถ Moped แล้วกดเท้าลงสุดแรง เสียงเครื่องยนต์ดังสู้กับความเงียบ เขากระชากคันเร่งส่งขนมปังลอตสุดท้ายของวัน มุ่งหน้าเข้าหาแสงสว่างจ้าที่หัวมุมถนนนั้นอย่างมั่นคง
ในสมรภูมิที่ทุนใหญ่ใช้ราคาเข้าบดขยี้ วินัยทางการเงินที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า คือเกราะกำบังเดียวที่เหลืออยู่ก่อนพายุจะมาถึง...
📖 [เบื้องหลังงานเขียน —บทที่ 49 : เงาของยักษ์]
เกียรติธร วีรอัศวปรีชา
#ธุรกิจ
#พัฒนาตัวเอง
#นิยายธุรกิจ
#การลงทุน
#เจ้าของธุรกิจ

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา