อย่ามอง... ในซอกที่มองไม่เห็น
"คุณเคยนับไหม... ในห้องนอนของคุณมี 'ซอก' ทั้งหมดกี่จุด?"
ผมชื่อ เคนจิ ผมเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ไม้เก่าๆ แถบชานเมืองโตเกียว ค่าเช่ามันถูกจนน่าตกใจ เงื่อนไขเดียวที่เจ้าของตึกย้ำกับผมคือ "อย่าปล่อยให้มีช่องว่างระหว่างเฟอร์นิเจอร์กับผนังเด็ดขาด"
ตอนแรกผมคิดว่าเป็นกุศโลบายเรื่องความสะอาด กลัวแมลงสาบหรือฝุ่น แต่หลังจากอยู่ไปได้ 3 วัน ผมเริ่มเข้าใจ... ว่าเขากังวลเรื่องที่ "น่าเกลียดน่ากลัว" กว่านั้น
คืนที่ 1: "เส้นผม"
ผมจัดเตียงให้ชิดกำแพงที่สุด แต่มันเป็นตึกเก่า ผนังมันเบี้ยว ทำให้เกิดช่องว่างเล็กๆ แค่ประมาณ 2 เซนติเมตรที่หัวเตียง
คืนนั้นผมฝันว่ามีคนเอานิ้วมาเขี่ยที่หนังหัวพอสะดุ้งตื่นขึ้นมา ผมพบ "เส้นผมยาวหยิกงอ" กระจุกหนึ่งสอดออกมาจากซอกกำแพงตรงหัวเตียง
มันไม่ใช่ผมของผม... และมันมีกลิ่นเหมือน "เนื้อเน่าที่ถูกทิ้งไว้ในที่อับชื้น"
คืนที่ 2: "เสียงขูด"
ผมเอาเทปกาวมาปิดซอกนั้นไว้จนสนิท แต่กลางดึกผมกลับได้ยินเสียง แคร่ก... แคร่ก... ไม่ใช่เสียงจากหัวเตียง แต่เป็นเสียงจาก "ซอกใต้ประตูห้องน้ำ" ในความมืด ผมเห็นเงาสีดำบางอย่างคล้ายนิ้วมือที่ "ยาวผิดปกติและมีข้อนิ้วมากกว่าคนทั่วไป" กำลังพยายามสอดออกมาจากช่องว่างใต้ประตู มันพยายามจะ "แงะ" เทปกาวที่ผมแปะไว้ออก
ผมสวดมนต์จนถึงเช้า... มือคู่นั้นหายไป แต่ทิ้งรอยเล็บลึกจนเนื้อไม้ฉีกขาดไว้ที่พื้น
คืนที่ 3: "กฎของซอกที่ 13"
ผมเริ่มเสียสติ ผมซื้อตู้ ซื้อกล่องมาอุดทุกซอกทุกมุมในห้องจนเหมือนรังไหม ผมนับซอกที่ผมอุดไปได้ 12 จุด
...หลังตู้เสื้อผ้า, ใต้เตียง, ซอกตู้เย็น, รอยแตกบนเพดาน... ขณะที่ผมกำลังนั่งหอบอยู่ในกลางห้องที่ไม่มีที่ว่าง ผมเหลือบไปเห็น "กระจกเงา" ที่วางพิงผนังไว้
ในเงาสะท้อน ผมเห็นตัวเองนั่งอยู่... แต่หลังคอของผมในกระจก มี "ดวงตาสีขาวโพลน" คู่หนึ่งจ้องกลับมา
ผมเริ่มเสียสติ ผมซื้อตู้ ซื้อกล่องมาอุดทุกซอกทุกมุมในห้องจนเหมือนรังไหม ผมนับซอกที่ผมอุดไปได้ 12 จุด
...หลังตู้เสื้อผ้า, ใต้เตียง, ซอกตู้เย็น, รอยแตกบนเพดาน... ขณะที่ผมกำลังนั่งหอบอยู่ในกลางห้องที่ไม่มีที่ว่าง ผมเหลือบไปเห็น "กระจกเงา" ที่วางพิงผนังไว้
ในเงาสะท้อน ผมเห็นตัวเองนั่งอยู่... แต่หลังคอของผมในกระจก มี "ดวงตาสีขาวโพลน" คู่หนึ่งจ้องกลับมา
บทสรุปที่ไม่มีทางหนี!
นิ้วมือที่เรียวยาวและบิดเบี้ยวค่อยๆ แทรกออกมาจากรอยแยกที่หลังคอของผม มันเริ่มแหวกผิวหนังของผมออกเหมือนปอกเปลือกผลไม้ ผมอยากกรีดร้อง แต่ปากของผมกลับถูกนิ้วเหล่านั้นอุดไว้จากด้านในคอ
เสียงกระซิบสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนที่โลกจะมืดลงคือ...
"ในที่สุด... ช่องว่างนี้ก็กว้างพอให้ฉันเข้าไปอยู่แล้ว"
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
