Das Parfum น้ำหอม
Das Parfum #น้ำหอม หนังสือเก่าหายากจาก Words Wonder Publishing เป็นหนึ่งในหนังสือที่ได้ยินเสียงร่ำลือถึงความสุดยอดมานาน แถมยังถูกเอาไปดัดแปลงเป็นภาพยนตร์อีกด้วย เล่มนี้ได้มานานมากๆแล้วแต่เพิ่งได้อ่าน นานจนจำไม่ได้ว่าได้จากไหน แต่คุ้นๆว่าตอนได้มาตอนนั้นก็จัดว่าเริ่มหายากละนะ
เล่มนี้เป็นเรื่องราวของ "ฌอง บับติส เกรอนุย" เด็กชายชาติกำเนิดต่ำต้อยที่จับพลัดจับผลูมีชีวิตรอดมาได้จนโต นับตั้งแต่เกิดมาเกรอนุยก็เป็นที่รังเกียจของทุกคนที่พบเห็น โดยไม่มีใครตระหนักได้ถึงเหตุผลที่แท้จริงที่ตนรู้สึกสะอิดสะเอียนเขาเลย นั่นเป็นเพราะคนพวกนั้นไม่ได้เกิดมาพร้อมจมูกที่ดีเลิศเยี่ยงเกรอนุย เพราะหากเป็นเช่นนั้นพวกเขาก็จะรู้ว่า เหตุผลมันเป็นเพราะเกรอนุยเป็นเด็กที่ไม่มีกลิ่นตัวเลย ไม่ใช่ว่าเพราะเขามีกลิ่นกายหอมละมุน แต่มันคือตัวของเขาไม่มีกลิ่นอันใดเลยแม้สักนิด
ท่ามกลางกลิ่นเน่าเหม็น อันเนื่องมาจากสุขอนามัยที่ยังไม่ค่อยเจริญนักของประเทศฝรั่งเศส ในยุคศตวรรษที่สิบแปด และกลิ่นหอบตลบอบอวลของน้ำหอมมากมายที่ถูกประดิษฐ์ขึ้น เพื่อกลบกลิ่นไม่พึงประสงค์เหล่านั้น เกรอนุยเรียนรู้โลกรอบตัวของเขาด้วยการอาศัยจมูกชี้นำ เขาได้กลิ่นทุกสิ่งในโลก และจดจำพวกมันได้แม่นยำ เขาได้กลิ่นผู้คนที่อยู่ห่างออกไป ได้กลิ่นสิ่งของที่ซ่อนอยู่หลังประตู ความสามารถของเขาพัฒนาขึ้นเรื่อยๆตามเวลาที่ล่วงผ่านไป
เกรอนุยสามารถเข้าใจสูตรน้ำหอมทั้งหลายได้จากการสูดดมแค่เพียงครั้งเดียว และตระหนักว่าน้ำหอมเหล่านี้ช่างธรรมดาเหลือเกิน ด้วยเหตุนี้เขาจึงเฝ้าใฝ่ฝันที่จะสร้างสรรค์กลิ่นที่หอมรัญจวนพิเศษสุดออกมาให้โลกได้ยล เพราะเขาเชื่ออย่างสุดหัวใจว่าไม่มีใครอื่นอีกแล้วที่จะสามารถทำเช่นนั้นได้ แล้ววันหนึ่งเกรอนุยก็ได้ค้นพบ "วัตถุดิบ" ที่เขาตามหา แต่กลิ่นเป็นสิ่งที่เปราะบางเหลือเกิน และเพื่อจะให้แผนการของเขาประสบความสำเร็จ เกรอนุยจึงจำเป็นต้องเรียนรู้วิธีที่จะเก็บรักษากลิ่นนี้เอาไว้ให้ได้
เป็นหนังสือที่รู้สึกว่าอ่านยากมาก อ่านๆวางๆบ่อยมาก การใช้คำอาจจะเก่าไปบ้างอันนี้ไม่ได้ติด แต่เรื่องการเว้นวรรคต่างๆก็ชวนมึนอยู่ เข้าใจว่าน่าจะตั้งใจจัดวางประโยคให้เหมือนต้นฉบับนะ เรื่องพิมพ์ผิดมีบ้างนิดหน่อย แต่ว่าส่วนปูเรื่องมันค่อนข้างยืดอยู่ ออกแนวเอื่อยๆ มันเลยน่าเบื่อไปบ้าง แต่จริงๆมันก็เป็นความยืดที่มีผลกับเนื้อเรื่องแหละ คือมันก็พาให้คนอ่านได้เห็นการเติบโตของตัวเอกไปเรื่อยๆทำนองนั้น
กลิ่นของมนุษย์นั้นไม่มีดอก เช่นเดียวกับความมีหน้ามีตาของคนเรานั่นเอง
สำหรับเราแล้ว "กลิ่น" ในเรื่องนี้ก็ไม่ต่างกับยศถาบรรดาศักดิ์ ทรัพย์สินเงินทอง หรือแม้กระทั่งรูปโฉม ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของภายนอก สิ่งที่ล้วนแล้วแต่ไม่จีรังยั่งยืน แต่ก็มักถูกนำมาใช้ตีตราตัดสิน วัดคุณค่าของตัวบุคคลอยู่ร่ำไป การที่เกรอนุยเกิดมาไม่มีกลิ่นอะไรเลยสักนิด ก็ไม่ต่างกับการที่เขาเกิดมามีแต่ตัวล้วนๆ ล่อนจ้อนเปลือยเปล่า ด้วยไม่มีเปลือกนอกใดที่จะให้สวมใส่ได้เลย
เพราะแบบนี้เอง ตั้งแต่เด็กจนโต ผู้คนจึงมักจะมองข้ามเขาเป็นประจำ เกรอนุยใช้ชีวิตเสมือนคนที่ไร้ตัวตน แปลกแยก ไม่เข้าพวก ไม่มีใครมองเห็น ไม่มีใครจดจำได้ ทว่าเมื่อเขาปรุงกลิ่นมนุษย์ขึ้นมา กลิ่นที่ออกจะเหม็นโฉ่ชวนอี๋เสียด้วยซ้ำ ผู้คนรอบตัวกลับเริ่มมองเห็นเขา ยอมรับเขาเข้าเป็นพวก ทำให้เขาได้มีที่ทางบนโลกใบนี้ขึ้นมา แต่ครั้นเมื่อกลิ่นจางลง เกรอนุยก็กลับกลายเป็นมนุษย์ล่องหนไปอีกครา
สังคมของเราก็อาจจะเป็นเช่นนี้ หลงใหลและนับถือกันด้วยหน้าตาทางสังคม ในจังหวะชีวิตที่เฟื่องฟูรุ่งเรือง ก็มิต่างกับดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมหวนกระจายฟุ้ง ดึงดูดฝูงแมลงทั้งหลายให้อยากเข้าหา เพื่อได้บินตอมดอมดมสมใจ แต่เมื่อถึงคราวเสื่อมทรัพย์ เสื่อมลาภ เสื่อมยศ ก็กลับกลายเป็นดอกไม้เน่าเฉาที่รอวันทิ้ง คนรู้จักสนิทสนมหรือก็พากันตีตัวออกห่าง จากลาไปหาดอกไม้ดอกใหม่ที่ส่งกลิ่นสดชื่นกว่าแทน
ผู้ใดที่สามารถควบคุมกลิ่นได้แล้ว ย่อมครอบครองหัวใจแห่งผู้คน
กลิ่นนี้นับเป็นประสาทสัมผัสที่กระตุ้นความทรงจำของคนได้ดีที่สุดเลยนะ ที่สำคัญกว่านั้นคือยังมีบทบาทในการชี้นำความนึกคิดได้ในแบบที่เราไม่ทันรู้ตัวอีกด้วย เหมือนเวลาเราเดินเข้าไปในสปา แค่ได้กลิ่นหอมๆฟุ้งมา ยังไม่ทันได้นวดก็รู้สึกผ่อนคลายแล้ว นี่จึงเป็นเหตุผลที่เวลาจะต้องทำอะไรที่มันสำคัญ นอกจากการแต่งตัว แต่งหน้าให้ดีแล้ว น้ำหอมเองก็มีผลในการเสริมสร้างบุคลิกและความน่าเชื่อถือเช่นกัน
น้ำหอมแต่ละกลิ่นก็จะสร้างความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไป การรู้จักปรับใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้จะช่วยให้เราได้เปรียบในหลายอย่าง เหมือนดั่งที่เกรอนุยใช้เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่แตกต่างกันให้กับตัวเอง และเพื่อจุดประสงค์ที่แตกต่างกันอีกหลายประการ ซึ่งทำให้เขาสามารถควบคุมผู้อื่นให้ทำตามความต้องการของเขาได้โดยง่าย และโดยที่คนเหล่านั้นไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด
แต่ข้อจำกัดก็คือกลิ่นแต่ละกลิ่นนั้นก็ให้ผลต่างกันไปในแต่ละคน กลิ่นที่เราว่าดีว่าหอม อาจจะไม่ถูกจมูกของคนอื่นก็ได้ เกรอนุยเองก็ได้เรียนรู้สิ่งนี้หลังจากประดิษฐ์น้ำหอมที่เลิศเลอที่สุดในโลกได้สำเร็จ เขาใช้มันเพื่อควบคุมความคิดของชาวเมือง จนถึงขั้นทำให้ตัวเองหลุดพ้นจากความผิดที่เป็นที่ประจักษ์ได้ แต่เมื่อเขาใช้มันกับคนอีกกลุ่ม น้ำหอมวิเศษนั้นกลับชักนำความตายมาสู่เขาเสียอย่างนั้น
เป็นหนังสือที่ค่อนข้างดีเลยนะ อยากให้ได้ลองอ่านกัน แต่ไม่แน่ใจว่ายังพอหาราคาดีๆได้อีกไหม 😅
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
