20 เม.ย. เวลา 15:07 • ไลฟ์สไตล์

เฉกเช่นหนังสือที่น่าค้นหา

หญิงสาวที่เดินบนราวสะพาน
เยื้องย่างกายพริ้วไหวเพียงแค่
มองตามแผ่นหลังของเธอก่ะ
ทำให้ชายผู้ใฝ่หาคิดในใจว่า
ช่างน่าค้นหาเสียจริงจัง
เธอยังกับตัวละครในจินตนาการ
ล่องผ่านสะพานความทรงจำ เส้นผมยาวปลิวเหมือนเรื่องเล่า
ที่ยังไม่จบรู้จบที่หน้าหนังสือ
เล่มใด
ฝันหวานละซิพ่อหนุ่มซีรี่
เฉกเช่นกับหญิงคนนึงยืนพิง
ชั้นหนังสือเปิดหน้ากระดาษ
อย่างแผ่วเบาราวกับเกรงว่า
ความหมายของคำในเรื่องราว
จะหลุดลอยไปหากเธอจับจ้อง
จับต้องถ้อยคำนั้นบางเบาเกินไป
ช่างเพลินไปกับปลายนิ้วที่ค่อยๆคลี่เปิดแผ่นกระดาษอ่านคำคิดคำเขียนของตัวหนังสือไปทีละหน้าๆ
และนั่นก็คล้ายกับที่ชายหนุ่ม
ผู้ยืนท่ามกลางกองหนังสือสูง
เทียมใจตนเองที่เฝ้าค้นหาจุด
สำคัญในความหมายเพื่อเข้า
ไปใกล้ที่ใจเธอสักวัน
พ่อหนอนหนังสืออย่ามัวแต่อ่านนักเลยความรักมันต้องย้ายตัวย้ายใจเข้าไปใกล้ๆเธอโต้ยเน้อ!
หุ่นยนต์นั่งอยู่ท่ามกลางข้อมูล
เงินตราสัญลักษณ์ของปัญญา
ที่รวดเร็วสุดแรงกล้า
นี่ก่ะเร็วแรงจัดเหลือกำลังที่แย่ไปกว่านั้นคือไม่มีชีวิตจิตใจ
ทั้งหมดนี้ไม่ได้เล่าเรื่องเดียวกัน
แต่มันสะท้อนความต่างของการเข้าถึงความหมาย
หนังสือไม่เคยเปิดใจให้กับคน
รีบร้อนหนังสือไม่ใช่คำตอบที่
กดปุ่มแล้วได้
ความรักความปรารถนาไม่ใช่จะกดปุ่มสั่งได้ที่ไหนกันเล่านั่นมันเรื่องของสมองความรู้สึกและหัวใจต่างหาก
หญิงสาวที่มีโลกของตนเอง
ซ่อนอยู่หลังสายตาเงียบงัน
คนที่อยากเข้าไปในใจเธอ
ไม่ใช่คนที่ฉลาดที่สุดดอก
แต่เป็นคนที่จะ“ยอมช้าลง”
ละเอียดอ่อนมากๆขึ้น
เพราะว่าทุกหน้ากระดาษ
ก็เหมือนทุกอารมณ์ของมานุด
ไม่ได้มีไว้ให้“เข้าใจได้ทันที”
แต่มีไว้ให้“ค่อยๆซึมซับ”เอา
คำว่าใส่ใจในความรักสม่ำเสมอ
ชาร์จไฟในใจให้เต็มแล้วไปต่อเพื่อค้นหาความหมายดีๆ
เหมือนชายหนุ่มในภาพไม่ได้
อ่านเพียงตัวอักษรแต่เขากำลังเรียนรู้จังหวะของความเงียบงัน
เรียนรู้ว่าบางครั้งสิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เขียนลงมาแต่อยู่ใน
ช่องว่างระหว่างบรรทัด
เหมือนกับความรักที่ไม่ได้เกิด
จากการวิเคราะห์แต่เกิดจาก
การอยู่กับมันนานพอมี่จะได้รับ
ความรักแลกกันด้วยหัวใจดีๆ
ตรงกันข้ามกับหุ่นยนต์นั้นๆ
มันอาจรู้ทุกอย่างในเสี้ยววินาที
แยกแยะวิเคราะห์และสรุปได้อย่างไร้ข้อผิดพลาด
ค้นหากันและกันในทุกวันที่มีความสุข
แท้จริงแล้วไม่เคยหลงทางใน
ตัวอักษรไม่เคยอ่านซ้ำหน้าเดิมเพราะย้อนคิดถึงบางประโยค
ไม่เคยหยุดเพราะใจสะเทือน
กับคำเพียงคำเดียวให้หวั่นไหว
เปลืองใจไปให้เสียเวลา
หุ่นยนต์รู้ทุกอย่างแต่เชื่อปะต้า
เถอะนะว่าเจ้าหมอนี่จะไม่เคย
“รู้สึกอะไร”กับอันใดเลย
ไม่รู้สึกดอกหัวใจคืออะไร?
นั่นแหละเป็นสิ่งที่หนังสือเก็บ
ไว้เป็นความงดงามของกระดาษ
เป็นแผ่นๆรวมกันเป็นเล่มๆ
คำความหมายมากมายลึกซึ้งในหนังสือ
ความลึกที่ไม่ยอมให้ใครข้าม
ไปโดยไม่แลกเวลาความหมาย
ที่ไม่เผยตัวกับคนที่ไม่ยอมเปิดใจ
เพราะสุดท้ายแล้วปะต้าว่านะ!
หนังสือไม่ได้ต้องการคนเก่ง
แต่ต้องการ“คนที่ยอมอยู่”ตรงนี้
เพื่ออ่านความหมายด้วยใจ
เฉกเช่นหญิงสาวสวยงามเหล่านั้น
และนี่คือเหตุผลที่เธอน่าค้นหา
เสียเกินห้ามใจไง!
โฆษณา